Quintus Horatius Flaccus

E Vicipaedia

Quintus Horatius Flaccus, vel breviter Horatius (65 a.C.n.–8 a.C.n.), fuit illustrissimus poeta Romanus.

Index 1 Curriculum vitae 1.1 Fontes 1.2 Iudicia de Horatio facta 2 Notae 3 Opera 4 Exemplum artis 5 Nexus externi

[recensere] Curriculum vitae

Q. Horatius Flaccus natus est Venusiae in Lucania die 8 Decembris anno sexagesimo quinto a.C.n., Lucio Manlio Torquato, Lucio Aurelio Cotta consulibus. Pater libertus divitior Horatium Romam ad Orbilium grammaticum illustrem et postea Athenas misit, ubi artibus optimis studeret. Is vero, Caesare occiso, Brutum Cassiumque auctores facinoris secutus est, postquam in proelio ad Philippos facto tribunus militum meruit, Romam revertit. Empto autem ibidem scribae munere satis otiosus fuisse ad carmina videtur facienda. Anno enim duodequadragesimo Vergilio Varioque tantopere placuisse constat, ut Maecenati eum commendaverint, qui amicitia Caesaris et familiaritate plurimum potuit. Traditur Maecenas denique Horatio Sabinum illud donavisse, quo pro beneficio poeta sua carmina illi dicavit; anno autem a.C.n. octavo post Maecenatem, nunc amicum et patronum suum, die 27 Novembris, Horatius quoque mortuus est. Sepultus est prope Maecenatem in monte Esquilino.

[recensere] Fontes

De vita et factis Horatii nos docent cum scripti ipsius^[1] tum Suetonius, cuius descriptio exstat in commentariis ad opera Horatii conscriptis. Is autem, "Habitu," scripsit, "corporis fuit brevis atque obesus, qualis et a semet ipso in saturis describitur et ab Augusto hac epistula: 'Pertulit ad me Onysius libellum tuum, quem ego ut excusantem, quantuluscumque est, boni consulo. Vereri autem mihi videris ne maiories libelli tui sint, quam ipse es; sed tibi statura deest, corpusculum non deest. Itaque licebit in sextariolo scribas, quo circuitus voluminis tui sit ogkodestatos, sicut est ventriculi tui.'"

[recensere] Iudicia de Horatio facta

Fridericus Nietzsche cum "quemadmodum auctoribus antiquis obligatus sit" exposuit, "Usque ad hunc diem," scripsit, "poeta nullus tam vehementer me quam Horatius delectavit inde a primo quod legeram carmine. Sunt autem, qui propter patrii sermonis egestatem, quod ille adeptus est, id ne velle quidem possint. Carmina enim verbis quasi tesselavit, quorum cuiusque sonus locus sensus et huc et illuc abundante virtute omnia illustrat, quorum copia atque multitudo quam maxime cohibita, vis significandi quam maxime aucta est. Haec omnia, inquam, vere Romana sunt et nobilissima quidem. Itaque ceteri prae Horatio poetae nimium esse populares videntur et ex affectu tantum loquaces."

[recensere] Notae

1. ↑ De origine: Sermonum liber primus, opus VI (S.1.6) Non quia, Maecenas, Lydorum quidquid Etruscos; de bello civile (proelium apud Philippos): carminum liber secundus (alter), opus septimum (C.2.7), O saepe mecum.

[recensere] Opera

• Ars poetica [1]
• Carmen saeculare [2]
• Carmina
  • Carminum liber primus [3]
  • Carminum liber secundus (alter) [4]
  • Carminum liber tertius [5]
  • Carminum liber quartus [6]
• Epistulae
  • Epistularum liber primus [7]
  • Epistularum liber secundus[8]
• Epodes [9]
• Sermones
  • Sermonum liber primus [10]
  • Sermonum liber secundus [11]

[recensere] Exemplum artis

Quod Horatius ipse de dignitate et auctoritate artis suae sentiret, carmine tricesimo libri tertii carminum exposuit. Quae oda hoc loco exemplo etiam sit, quomodo Horatius a poetis lyricis Graecis profectus, ut poesis Latinae summam excoleret perfectionem, studuerit. Horatii vero carmen anno 1836 Alexander Sergiades Puscinius linguae quae dicitur litterariae Russicae auctor maximus felicissime aemulatus est.

Hoc poema consistit in versibus Asclepiadicis primis vel minoribus. Versus omnes compositi sunt colo Pherecratico secundo syncopato et colo Pherecratico primo catalectico: LL | LBB | L || LBB | LB | L = Ex-e | gi mo-nu | ment(um) || ae-re per | en-ni | us.

Exegi monumentum aere perennius 
regalique situ pyramidum altius, 
quod non imber edax, non aquilo impotens 
possit diruere aut innumerabilis 
annorum series et fuga temporum, 
non omnis moriar multaque pars mei 
vitabit Libitinam: usque ego postera 
crescam laude recens, dum Capitolium 
scandet cum tacita virgine pontifex. 
dicar, qua violens obstrepit Aufidus 
et qua pauper aquae Daunus agrestium 
regnavit populorum, ex humili potens 
princeps Aeolium carmen ad Italos 
deduxisse modos. sume superbiam 
quaesitam meritis et mihi Delphica 
lauro cinge volens, Melpomene, comam.
(C.III.XXX)

[recensere] Nexus externi

• Quintus.Horatius.free.fr : Espace Horace — Sententiae Quinti Horatii Flacci