Gregorius Magnus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Gregorius Magnus (sed nomine "Augustinus" a manu posteriori rubricatus) anno 746 in Bedae Historia historiatus: Bibliotheca Nationalis Russica Lat. Q.v.I.18
Sanctus Gregorius Magnus, O.S.B.

54012 Martii 604
Decessor:
Pelagius II
Papa:
590 - 604
Successor:
Sabinianus
Index paparum

Sanctus Gregorius Magnus papa, Doctor Ecclesiae, fuit sexagesimus quartus pontifex Sanctae Romanae Ecclesiae, et primus illius nominis. Natus circa annum 540, uno saeculo fere transito post Aurelii Augustini discessus, papatum adsumpsit anno 590, et ecclesiam rexit quattuordecim annos, usque ad mortem, die 12 Martii 604. Bene meruit nominationem Magnum, cum plurima notabilia fecit non tantum pro ecclesia suae aetatis, sed etiam pro mundo usque ad hodiernum tempus. Iuventutum vixit in tempore magnae perturbationis, sed in familia praeclarae sanctitatis (mater ac duae amitae sunt sanctae in calendarium inscriptae). De familia patricia et optime educatus, munera assumpsit in vita civile, iam praefectus urbis Romae anno 573 ; proximo tamen anno, Sanctus Gregorius elegit omnia relinquere, et vitam monasticam assumere. Dedit patimoniam suam in Sicilia ad monasterios, et convertit domum in monte in Coelio in monasterium, ubi habitum sumpsit, et tribus annis silenter vixit. Gregorius tamen non erat destinatus ad vitam absconditam, et anno 578, protestante eo, papa eum diaconum ordinavit. Missus est in Byzantium, legatus papae Pelagii II, ubi fidem in resurrectione defendit contra Eutychium, patriarcham Constantinopolis, qui plenam corporalitatem corporis resurrecti negavit.

Anno 586, Romam reversus, monasterium Sancti Andreae nove intrabat, et finivit librum Moralium in Iob, quod inter varia opus magistri scripsit. Anglicis paganis vistis, voluit Angliam ire ad eos convertendos, et permissionem a papa accepit, sed populus Romanus itenerarium non permisit. Anno 590, post varia pestilentia Romae, mortuus est papa, et Gregorius unanimiter est electus in Romanum episcopatum. Ille strenue protestebat, sed confirmato a imperatore, baiulatus in Basilicam Sancti Petri, est consacratus Romanus Pontifex.

Anno 593 sua sponte Longobardis tributa annua D ponderum auri promisit, ut a Roma castra moverent.

Non possumus omnia quae fecit in papatu praebere, sed inter magnas infirmitates, vitam simplicem vivens, pauperos adiuvens, in quattuordecim tantum annos plurima fecit pro vita ecclesiae et urbis. Reformavit liturgiam, tantum ut missale saepe dicitur "Gregorianus," cum Canto Gregoriano, quae liturgiam ornat. Liturgiam stationalem amplius solemniavit, cum nota praedicatione. Reformavit vitam eclesiasticam, et gubernavit ecclesiam per totum orbem terrarum diffusam, epistolas et nuntios mittens in extremas orbis regiones. Misit Augustinum Cantuariensem Angliam, ubi Romanitatem ab eo solidebatur. Mortuus est 12 Martii 604, et est sepultus in basilicam Vaticanam.

Gregorii Magni effigies in officina Caroli Saraceni anno fere 1610 picta (Pinacotheca Artis Antiquae Nationalis Romae)

Opera[recensere | fontem recensere]

Iudicia[recensere | fontem recensere]

Papa Ioannes XXIII eo Encyclica Epistula Aeterna Dei Sapientia die 11 Novembris 1961 millesimo quingentesimo anno iubilaei mortis tempore promulgata dicavit.

Papa Benedictus XVI de Gregorio Magno scripsit:

Inter Pontífices . . . , nomen excellit sancti Gregorii Magni, qui tam fidem catholicam quam thesauros cultus ac culturae a Romanis saeculis praecedentibus cumulatos novis Europae populis transmittendos curavit.—Motu Propriu Summorum Pontificum

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Gregorium Magnum spectant.

Roman numeral 10000 CC DD.svg