Gratianus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Haec pagina Gratianum Imperatorem explicat. Si aliud quaeris quod etiam "Gratianus" appellatur, vide Gratianus (discretiva).
Gratianus

Flavius Gratianus, simpliciter Gratianus (natus die 18 Aprilis 359 Sirmii, mortuus 25 Augusti 383 Lugduni) fuit imperator Imperii Romani Occidentalis ab anno 375 usque ad mortem, et ab anno 367 a patre Valentiniano I omnis imperii socius.

Gratianopolis (Francogallice Grenoble), urbs in Gallia, nomen Latinum e Gratiano deduxit.

Vita[recensere | fontem recensere]

Flavius Gratianus natus est Sirmii die 24 Augusti anno 359. Filius fuit Valentiniani I imperatoris et Marinae Severae. Anno 366 consul factus est. 24 Augusti 367 Augustus proclamatus est. Anno 368 bello Valentiniani I contra Alamannos interfuit. Anno 374 Constantiam in matrimonium duxit, filiam Constantii II imperatoris. Ex hac filium habuit ignoti nominis, qui ante annum 383 mortuus est[1]. Postquam Valentinianus I pater 17 Novembris 375 mortuus est, suo iure in occidente imperavit. Sed milites Viennae morte Gratiani nuntiata etiam Valentinianum II semifratrem Gratiani quattuor annorum Augustum proclamaverunt. Anno 376 Gratianus Romam visitavit, anno 378 cum Alamannis certabat. Postquam Valens imperator orientis in pugna apud Adrianopolim anno 378 facta mortuus est, anno insequenti (19 Ianuarii) Theodosium I Augustum sustulit. Eodem anno Alamannos vicit et eos in provincia Raetia sedes petere iussit. Aestate anni 383i cum Constantia uxor mortua esset, Laetam in matrimonium duxit. Necatus est Lugduni[2] ab Andragathio magistro militum Magni Maximi usurpatoris die 25 Augusti anni 383i.

Religio et consilia[recensere | fontem recensere]

Gratianus Christiana in fide secundum Concilium Nicaenum Primum educabatur et Ambrosio episcopo Mediolani duce Religionem Romanam atque haeresias Christianas ut Arianismum supprimere conabatur. Itaque die 3 Augusti 379 edictum contra haeresiam publicavit[3]. Promulgavit anno 380 Edictum Thessalonicense, quod Christianitas officialem imperii religionem fecit et inter hiemem anni 382/383 aram Victoriae deae e curia senatus Romae removeri iussit, quamquam Quintus Aurelius Symmachus princeps senatus id prohibere conatus erat.

Fontes[recensere | fontem recensere]

  • Zosimus, Ίστορία νέα - Historia nova.
  • Gunther Gottlieb, 1983. "Gratianus." Reallexikon für Antike und Christentum 12:718–732.
  • Peter Kehne, 1983, "Gratian." In Reallexikon der germanischen Altertumskunde 12:598–601.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Gratianum spectant.

Nota[recensere | fontem recensere]

  1. Augustinus, de civitate dei V 25
  2. secundum Zosimum autem Singiduni in Moesia.
  3. Codex Theodosianus XVI 5,5


Antecessores:
Imp. Caesar Flavius Valentinianus Augustus et Imp. Caesar Flavius Valens Augustus
Consul
366
cum
Dagalaifo
Successores:
Flavius Lupicinus et Flavius Valerius Iovinus
Antecessores:
Imp. Caesar Flavius Valentinianus Augustus III et Imp. Caesar Flavius Valens Augustus III
Consul
371
cum
Sexto Claudio Petronio Probo
Successores:
Domitius Modestus et Flavius Arintheus
Antecessores:
Imp. Caesar Flavius Valentinianus Augustus IV et Imp. Caesar Flavius Valens Augustus IV
Consul
374
cum
Flavio Equitio
Successores:
Post consulatum Gratiani Augusti III et Equitii
Antecessores:
Imp. Caesar Flavius Valens Augustus V et Imp. Caesar Flavius Valentinianus Augustus
Consul
377
cum
Flavio Merobaude
Successores:
Imp. Caesar Flavius Valens Augustus VI et Imp. Caesar Flavius Valentinianus Augustus II
Antecessores:
Decimus Magnus Ausonius et Quintus Clodius Hermogenianus Olybrius
Consul
380
cum
Imp. Caesare Flavio Theodosio Augusto
Successores:
Flavius Syagrius et Flavius Eucherius