Maiorianus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
As Maioriani

Iulius Valerius Maiorianus, simpliciter Maiorianus (natus circa annum 420; Dertonae supplicio adfectus die 7 Augusti 461), imperator fuit imperii Romani parte ad occidentem solem vergenti a die 1 Aprilis 457, secundum pactum cum Ricimero et Aegidio, usque ad annum 461, cum a Ricimero ipso necatus est.

Vita[recensere | fontem recensere]

Ricimer et Maioranus sub magistro militum Flavio Aetio militaverunt. Ricimer amicitiam Maioriani tum adeptus est. Anno 456 Ricimer comes fuit et iussu imperatoris Aviti classe Romana Vandalos vicit. Eodem anno autem contra Avitum bellum coepit et eum die 16 Octobris 456 apud Placentiam vicit. Die 1 Aprilis 457 milites Maiorianum - tum magistrum militum - Augustum salutaverunt, ex voluntate Ricimieris scilicet. Leo I imperator Orientalis eum Caesarem tantum probavit[1]. Die 28 Decembris 457 Leo Maiorianum etiam Augustus probavisse dicitur. Ricimer nunc magister militum et patricius fuit. Maiorianus, cum anno 460 Vandalos frustra petivivisset et se Arelatem retulisset, anno 461 in Italiam rediit, nihil timens et exercito in Gallia relicto. Die 3 Augusti 461 Ricimer Maiorianum cepit, vexavit et die 7 Augusti supplicio affici iussit.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Marcellinus Comes, Chronicum ad annum 457

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Maiorianum spectant.


David's face Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!


Antecessores:
Flavius Constantinus et Flavius Rufus
Consul
458
cum
Imp. Caesare Flavio Valerio Leone Augusto
Successores:
Flavius Ricimerus et Flavius Iulius Patricius