Iulius Nepos
E Vicipaedia
Iulius Nepos ( natus circa anno 430; necatus est anno 480) fuit imperator imperii Romani parte ad occidentem solem vergenti ab anno 474 usque ad insequentem annum.
[recensere] Vita
Iulius Nepos erat ab anno 468 Magister militum Dalmatiae successor patrui eius Marcellini .
Anno 474 Iulius Nepos cum approbatio Imperatoris Romani Orientalis Zenonis imperator imperii Romani parte ad occidentem solem vergenti factus est .
Anno 475 magister militum Orestes Iulium Nepotem ex Italia expulit et filium Romulum Augustum, qui numquam a Zenone approbatus est, imperatorem fecit. Iulius Nepos ergo ultimus imperator legitimus vel approbatus imperii Romani fuit.
Insequenti anno, anno 476, Romulus Augustulus depositus est. Barbarus Odoacer dux Italiae mansit. Odoacer se regem Italiae fecit et insigna Imperii imperatori Zenoni misit. Zeno ei titulum patricii concedit sed imperatoris titulum Iulio Nepoti reservavit.
Anno 480 Iulius Nepos scilicet a sicario Odoacris necatus est.
[recensere] Nexus externi
| Vicimedia Communia plura habent quae ad Iulium Nepotem spectant. |
- De Iulio Nepote in "De Imperatoribus Romanis" (pagina a Ralph W. Mathisen scripta) (Anglice)
| Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes! |

