Lingua Graeca Antiqua

E Vicipaedia

Lingua Graeca Antiqua sive Palaeograeca Graecorum antiquorum lingua erat. In mundo antiquo locutum erat, adhuc in ecclesiis Graecis et in Neolatinitate sicut taxonomia adhibetur.

Principium Odysseae Homeri, quae dialecte epice scripta est, dialecta cuius maximam partem a dialecta Ionica antiquissima ducta est.

[recensere] Classificatio

Lingua Indeuropaea est, in familia propria: linguas propius cognatas caret.

[recensere] Dialecti

Ubi varii dialecti loquebatur circa anno 400 a.C.n.

Fuerunt multi dialecti: lingua Mycenaea antiquissima, lingua Dorica, lingua Ionica, lingua Aeolica. Hodie solitum est lingua Attica, seu eius progenies Κοινὴ dialectos.

[recensere] Linguae derivatae

• Lingua Laconica moderna
• Lingua Graeca Moderna

[recensere] Phonologia

Tres series mutarum sunt: surda (π τ κ), aspirata (φ θ χ), et mediae (β δ γ).

[recensere] Alphabetum

Vide s.v. Abecedarium#Abecedarium Graecum.

[recensere] Exemplum

In Apologia Platonis haec scripta est: Ὅτι μὲν ὑμεῖς, ὦ ἄνδρες Άθηναῖοι, πεπόνθατε ὑπὸ τῶν ἐμῶν κατηγόρων, οὐκ οἶδα: ἐγὼ δ' οὖν καὶ αὐτὸς ὑπ' αὐτῶν ὀλίγου ἐμαυτοῦ ἐπελαθόμην, οὕτω πιθανῶς ἔλεγον. Καίτοι ἀληθές γε ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν εἰρήκασιν.

Alphabeto Latino:

Hóti mèn humeîs, ô ándres Athēnaîoi, pepónthate hupò tôn emôn katēgórōn, ouk oîda: egṑ d' oûn kaì autòs hup' autōn olígou emautoû epelathómēn, hoútō pithanôs élegon. Kaítoi alēthés ge hōs épos eipeîn oudèn eirḗkasin.

Latine:

Quae vos, vires Atheni, didicerunt accusatoribus meis, non scio: ego autem, illis bene dicentibus ad persuadendum accommodate, paene me oblitus sum. Re tamen vera licet aliquid negare hos quidquam dicere.

[recensere] Nexus externi

• Index dictionum in lingua Graeca antiqua — Victionarium
• Ethnologue: Commentarium de lingua Graeca Antiqua (Anglice)
• Erasmi Roterodamensis De recta latini graecique sermonis pronuntiatione dialogus

[recensere] Morphologia

Lingua Graeca, modo omnium vetiorum linguarum Indoeuropaearum, maxime inflicitur. Maxime archaica est ob praeservationem formarum protoindoeuropaearum. In lingua Graeca antiqua, nomina quinque casus habent. (nominativus, genitivus, dativus, accusativus vocativusque), genera tria grammatica (masculinum, femininum, neutrumque) et numera tria (singularis, dualis et pluralis). verba quattuor modos habent (indicativus, imperativus, subiunctivus atque optativus), tres voces (activam, mediam et vocem passivam), atque tres personas (primam, secundam et tertiam) et varias altras formas. Verba coniugantur aspectis, tres, formae imperfectivae includunt praesentem, futurum atque imperfectum, formae perfectivae, restrictae ad aoristum, qui in indicativo, et perfecto perfectum atque plusquamperfectum includunt. Οmnes aspecti omnes modos habent subiunctivo atque imperativo futuri absentibus.

Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes!