Carolus VI (imperator)
Carolus VI, natus Carolus Franciscus Iosephus Wenceslaus Balthasar Johannes Antonius Ignatius (Vindobonae, 1 Octobris 1685–20 Octobris 1740), fuit electus Romanorum Imperator.
[recensere] Vita
Ab anno 1735 usque ad mortem, Carolus etiam fuit dux Parmae et Placentiae.
[recensere] Titulus
Carolus Sextus, Divina favente Clementia, electus Romanorum Imperator semper Augustus, ac Germaniae, Hispaniarum, utriusque Siciliae, Hungariae, Bohemiae, Dalmatiae, Croatiae, Sclavoniaeque Rex, Archidux Austriae, Ducatus Burgundiae, Brabantiae, Mediolani, Mantuae, Styriae, Carinthiae, Carniolae, Limburgi, Lucemburgi, Geldriae, Wurtembergae, superioris et inferioris Silesiae, Calabriae, Princeps Sueviae; Marchio Sacri Romani Imperii, Burgoviae, Moraviae, superioris et inferioris Lusatiae; Comes Habspurgi, Flandriae, Tyrolis, Ferretis, Kiburgi, Goritiae et Namurci, Landgravius Alsatiae, Dominus Marchiae Sclavoniae, Portus Naonis, et Salinarum, etc.
[recensere] Filii
Barcinonae 1 Augusti 1708, Carolus uxorem Elisabetham Christinam, filiam Ludovici Rudolphi, Ducis Brunsvicensis, duxit. Ex illo coniugio hos filios genuit:
- Leopoldus Iohannes (n/m 1716), Archidux.
- Maria Theresia (1717–1780), 1736 Vindobonae Francisco Stephano Lotharingiensi nupta.
- Maria Anna (1718–1744), 1744 Duci Carolo Alexandro Lotharingiensi nupta.
- Maria Amalia (1724–1730), Archiducissa.
 |
Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes! |
