Carolus Magnus

Carolus Magnus
	Carolus Magnus cum filio suo maiore natu Pippino
Natus	circa anno 745; Herstali
Obiit	28 Ianuarii 814; Aquisgrani

E Vicipaedia

Salire ad: navigationem, quaerere

Carolus Magnus, vel Karolus (742–814), fuit rex Francorum (771–814) et Langobardorum (774–814) et denique imperator Romanorum (800–814) titulo "Carolus Serenissimus Augustus a Deo coronatus, magnus pacificus imperator, qui et per misericordiam Dei rex Francorum et Longobardorum."^[1]

Monogramma imperatoris Caroli Magni

[recensere] Vita

Carolus natus est Herstali scilicet die 2 Aprilis 742,^[2] filius Peppini Iunioris ("Brevis") et Bertradae Laonis. Eginhardus scripsit Carolum hominem esse cui corpus bene constitutum erat.

Anno 773, Caroli auxilio a papa Hadriano I petito contra Langobardos, qui terris Civitatis Ecclesiae minati sunt, Carolus regem Langobardorum Desiderium profligavit et Papiam, caput eius regni, cepit.

Postea gentes Saxones quae a Francorum dominio defecerant domuit.

Anno 797, Irenia Atheniensis filium suum Constantinum VI Imperatorem Romanum Orientalem deposuit et se imperatricem fecit. Papa Leo III recusavit Ireniam imperatricem Imperii Romani Orientalis recognoscere. Ergo die 25 Decembris 800, papa Leo III Caroli Magni capiti coronam imperialem imposuit. Carolus Aquisgrani obiit die 28 Ianuarii 814.

Corpore fuit amplo atque robusto, statura eminenti, quae tamen iustam non excederet - nam septem suorum pedum proceritatem eius constat habuisse mensuram -, apice capitis rotundo, oculis praegrandibus ac vegetis, naso paululum mediocritatem excedenti, canitie pulchra, facie laeta et hilari. Unde formae auctoritas ac dignitas tam stanti quam sedenti plurima adquirebatur; quamquam cervix obesa et brevior venterque proiectior videretur, tamen haec ceterorum membrorum celabat aequalitas. Incessu firmo totaque corporis habitudine virili; voce clara quidem, sed quae minus corporis formae conveniret

– Eginhardi Vita Karoli, caput 22

[recensere] Familia

Ex concubina nomine Himiltrude unum filium habuit nomine Pippinum, qui postea, mutata veste et tonsuratus, in Prumia monasterium trusus est.

Prima Caroli Magni uxor fuit Desiderata, filia Desiderii regis Langobardorum.

Secundam uxorem ex gente Suaborum duxit, nomine Hildegardem, cuius pater Geroldus comes fuit. Ex ea multi liberi genuit. Tres filios, Karolus, Karlomannus (ab anno 781 Pippinus nuncupatus) et Hludovicus atque tres filias nomine Hruodtrudis (Rotrudis), Berhta (Berta) et Gisla (Gisela). Tres liberi eius nominibus Adalhaidis, Hlotharius et Hildegardis in albis iam de hac luce migraverunt.

Rorico ex filia maior Rotrude filium nomine Hludovicum genuit.

Angilbertus primicerius palatii et minister Karoli Magni ex secunda filia nomine Berta duos filios genuit, quorum nomina fuerunt Hartnidus et Nithardus.