Angelus Mai

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Schlaegel und eisen yellow.svg -2 Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.
Vexillum generale cardinalis
Angelus Mai
Cardinalis Ecclesiae Catholicae Romanae
Angelus Mai
Angelus Mai
Praefectus Bibliothecae Vaticanae
titulus
S. Anastasiae
Natus 7 Martii 1782
presbyter ordinatus anno 1808


Cardinalis promulgatus 12 Februarii 1838
a papa Gregorio XVI
Pagina officialis Sanctae Sedis

Angelus Mai (natus Schilparii apud Bergomum die 7 Martii 1782; mortuus Castri Gandulphi die 8 Septembris 1854) fuit philologus atque cardinalis Italicus,[1] qui opera quaedam antiqua in chartis palimpsestis invenit ediditque, inter quae est Ciceronis De re publica, cum Bibliothecae Ambrosianae atque posteriori tempore Bibliothecae Vaticanae praefuit. Antea etiam secretarius Congregationis de Propaganda Fidei fuerat.


Angelus Mai fuit Cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae undevicesimo saeculo. Per regna sex episcoporum Romanorum vixit: Pii Sexti, Pii Septimi, Leonis Duodecimi, Pii Octavi, Gregorii Sexti Decimi. Etiam in Italia Napoleonis Bonaparte expeditiones turbulentos annos spectavit. Hodie clarissimus pro opera splendidus philologus, inventis chartis palimpsestibus, et conversis talium antiquorum scriptorum, qualis? Cicero, Diodorus Siculus, Polybius, Oribasus,? Procopius, et Romani iurisconsulti est. Etiam inventiones de sanctis partibus Augustini, Hilarii, Cypriani, Hieronymi, Ambrosii, Athanasii, Cyrili,? Basili,? Origenis, Irenaei, Eusebii Caesareae fecit, et humanismo Italiae (de auctoribus velut Petro Bembo, Iacobo Sannazario, Iacobo Soleto?) et de Latinis poetis ex saeculis quarto decimo et quinto decimo (Angelus Politianus). Primum illos scriptores Italiae typis impressit, quod ei momentum gentis dedit. Aequaevi eum operari incomparabilis studii dixerunt. Obretractores eum custodivisse zealotypum? hunc litterarum thesaurum dixerunt, sed homines aestimantur qua societatem tenent. Leopardus poeta Italiae Novae apud amicissimos erat, et haec amicitia eum honoravit, nam aestimatio poetae a multae privatae culpas certe absolvit.

Summa vitae consideretur intertexuisse cum Romanae Ecclesiae hierarchia. Adulescentia ad iugendum se Societati Iesu professus est. Anno millesimo septingentesimuo septuagesimo nono tiro societatis erat, etiam viginti quinque annis postea Neapolim (ubi magister classicorum servavit) etiam dum Romae (ubi Colugiuo Roman? sua studia perfecit) locatus est. Tum Orvienti? docuit, dum inter se Pius Septimum et Napoleo pugnabant et occupatia? urbs a duce Miollo? anno millesimo octingentesimo octavo coercuit eum abitu. Assidue bellare certe impedimentum studendo est. Quamquam res belli faciantur pro bonos argumentos scribendi, verum dolor belli difficilis pervictu est. Neapolo? in Russia victo, Mai avidus ad operam suam redire erat. Post abitu septibus? anno propter paleographica eius "talenta" Ambrosiane Bibliothecae Mediolani designatus est. Ibi postea anni tribus aliquot orationes Ciceronis invenit; inter illos Pro Scauro, Pro Tullio, Pro Flacco, In Clodium, et In Curionem erant, quarum multae chartis palimpsestis inventae sunt. Mai infirior? inscriptiones quibusdam chemicis recuperavit. Aliqae palimpsestis tabulas, invenit inter quos? Gothicam translationem? St. Pauli, orationem Isaei? De haereditate Cleonymi, fragmentum Plauti Vidularia et commentarios de Publio Terentio Afro, Iulii Valerii? biographicam Alexandri Magni Itinerarium Alexandri vocatam, De Virtute a Philone,? dissertationem ab Themisto,? fragmentum Dionysi Halicarnai,? et Armenae? scriptum translationis? Eusebii Annales. Etiam diuturnas perditas litteras inter rhetorem Marcum Cornelium Frontonem et futurum imperatores Marcum Aurelium et Verum? invenit. Memoria Consili Chalcedonensis supra compositam erat. Mai operere? diligenter ut conservar? codicem et simul enodarem? litteras debuit. Paules? annis postea celeberrina? gesta recuperatio Ciceronis De re publica est. Bibliis Sacris se contulit, cum sibi licuit ostendere vulgo maiorem codicem Graece scriptum.

Fama colli per Europam, praepositi in Societate Iesu credere inceptaverunt eum melius operatum esse extra ordinem. Societate abii? anno millesimo octingentesimo undevicesimo, sed studium profanus ecclesiasticus continuavit. A Sancto Patre? arcessitus est ad in Bibliotheca Vaticana operandam et librariu? bibliothecae agnotus erat. Illa efficientissima pars sua vitae erat. Mai industrio typographum erat, ut aliquot constantes ephemerides creavit qibus inventa sua sicut haec aliorum philogorum edidit. Inter nos anecdota: Scriptorum veterum nova collectiones (quod continuit decem volumina inter annos domini mille octingenti viginti quinque ad triginta octo), Classici auctores (aequo eventu ac anecdota), Spicilegium Romanum (quod decem volumina inter annos triginta novem ad quadraginta quattuor continuit), et Novum Patrum bibliotheca, quod donec morte edere proffivit? (septem volumina inter annos quinquaginta duo ad quinquaginta quattuor). Feracitas? eius in arena contradicere accusationes eum coacervavisse antiquos libros viditur.

Officium Praefectus Congregatio de Propaganda Fide anno tricesimus tertius accepit. Februario duodecim milesimus octogesimus tricesimus octavus? fuerit? Cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae. Eodem tempore, honori Sacerdos-Cardinalis Sanctae Anastasiae designatus erat. Postea quinque annis Praefectus Romanae Curiae factus erat, sed se officio mox abdicavit aetatem debuit.? Continuit investigatii? donec eius morte Lacu de Castri Gandulfi? anno mille octingenti quinquaginta quattor. Mai praedantibus investigationibus in Ambrosiana Bibliotheca et Vaticana Bibliotheca minus laboris relictus est successoribus in translatis et editie.? Antea Mai, gravis pars antiqui mundi ignota erat; postea, mortuus plures quam trecenti quinquaginta scriptores classici, generibus variis, ad lucem perlati erant. Conservare codice tamen perpetuum negotium est, et ita librarii antiquum tabularum non penuriam operae agendae habuerunt.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Prina, B. 1882. Biografia del cardinale Angelo Mai. Bergomi.
  • Cozza-Luzi. 1883. Epistolario del card. Angela Mai. Bergomi.
  • Gervasoni, Gianni. 1954. Angelo Mai. Bergomi.
  • Fronto, Marcus Cornelius Fronto. Loeb Classici Bibliotheca (Numer Tertius Decimus), converses est abs C. R. Hanes, Jan. Primus 1920. ISBN 0674991257.

Notae[recensere | fontem recensere]

Nexus externus[recensere | fontem recensere]

Wikisource-logo.svg Vide Angelus Mai apud Vicifontem.


David's face Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!