Mercurius (planeta)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Vide etiam paginam discretivam: Mercurius

Mercurius symbolum astronomicum Mercurii
Mercurius
Inventio
Inventionis annus notus ab antiquis
Proprietates orbitales[1][2]
Intervallum a sole (ua) 0.387 ua
Axis semimaior 45 000 000 km
Perihelium 46 001 272 km
Aphelium 69 817 079 km
Eccentricitas 0.205 630 69
Periodus orbitalis 86 dies
Inclinatio orbitalis 7.004 87°
Satellites 0
Proprietates physicales[2][3]
Diametrus 4879.4 km
Area 7.5×107 km2
Massa 3.302×1023 kg
Densitas 5.43 g/cm3
Gravitas 3.701 m/s2
Velocitas effugiendi 4.435 km/s
Periodus rotationis 58.6462 dies
(58 dies 15.5088
horas)
Inclinatio axialis ~0.01°
Albedo 0.10 - 0.12
Temperatura
min med max
90 K 440 K 700 K
Proprietates atmosphericae
Pressio atmosphaerica paene nulla
Kalium 31.7 %
Natrium 24.9 %

Mercurius (-ii, m.) est minimus ex planetis in nostro systemate solare, Sole proximus ac intra octoginta octo dies circumvolvens. Abs circa -2.5 ad +5.5 magnitudinis apparentis micat, sed difficilius videtur quia maxima separatio angularis a Sole (maxima elongatio) est 28.3° tantum; igitur mane et vespertino in crepusculo videri potest. De Mercurio pauciora scimus; Mariner 10, illa sola navis spatialis quae Mercurio annis 1974 et 1975 appropinquavit, 40%-45% tantum superficiei planetariae tabulam fecit.

Species Mercurii satis Lunae similis crateris repleta est. Hic planeta nec satellitas naturales nec atmosphaeram densam possidens amplum nucleum ferreum habet quae campum magneticum ad 0.1 centesimam potentiae terrestris gignit;[4] puncto subsolari calidissimo, crateribus circumpolaribus frigidissimis, temperaturae superficiales a 90 ad 700 K (-180 ad +430 °C, -292 ad +806 °F) explent.

Planetam cito moventem per crepusculis Romani pro deo nuntio Mercurio nominaverunt; symbolum Mercurii astronomicum ac olim astrologicum effigiem facit capitis huius dei galeaeque alatae in caduceum impositam. Astronomi Graeci ante saeculum quintum a.C.n. eum duas planetas esse putabant, quarum unum prima luce, alterum Solis occasu apparebat; aevo posteriori Graeci Στίλβων[5] (stilbōn 'splendens') nominaverunt. Indi बुध (Budha) pro filio Lunae (Chandra) nuncupant; stellam aquariam autem Sinenses, Coreani, Iaponenses, Vietnamenses (Sinice 水星; Vietnamice Sao Thủy) secundum doctrinam Quinque Elementorum. Hebraei eum כוכב חמה (Kokhav Hamah, "stella Calidi [i.e. Solis]") nominant. Duae satellitae systematis Solaris nostri, Ganymedes et Titan, maiores sunt Mercurio.

Structura intestina[recensere | fontem recensere]

Mercurius est unus ex quattuor planetis terrestribus, corpore rupestri velut Tellus, et minimus omnium, diametro aequatoriali 4.879 km. Mercurius in fere 70 centesimis metallicorum et 30 centesimis silicatosorum materialium consistit. Planetaria densitas magnitudinem secunda in Systemate Solare cum 5.43 g/cm³, solum paulum minus quam Telluris densitas. Si gravitationalis compressionis effectus tolleretur, materalia de quibus Mercurius fit densiora essent, cum imcompressa densitate 5.3 g/cm³ contra Telluris 4.4 g/cm³ [6].

1. Cortex - 100-200km tenuitatem
2. Palla - 600km tenuitatem
3. Nucleus - 1 800km radium

Mercurii densitate utere debemus ut interioris structurae singularitates inferamus. Dum Telluris magna densitas sensibilis fit ob gravitationalem compressionem, particulatim in nucleo, Mercurius valde minor est et intestina regiones suae haud circa et fortiter comprimuntur. Ergo, quia tantam densitatem habet, eius nucleus ferro abundandus est.[7] Geologi Mercurii nucleum circa 42 centesimas voluminis occupare putant (Telluri 17% proportio est). Recentes investigationes Mercurium fusum nucleum habere rotunde suggerunt.[8]

Circum nucleum palla cum 600 chiliometris est. Mature in Mercurii historia, gigans impactus cum corpore cum variis diametrum centis chiliometrorum planetam de originale pallae materia nudare, facto relative tenue palla secundum metibilis nuclei comparationem, generatim putatur.[9]

Mercurius maximum ferreum contentum habet inter praecipuos Systematis Solaris planetas habet. Aliquae theoriae proposita sunt ut Mercurii magna metallicitas explanetur. Quarum ample accepta theoria est ut Mercurius originaliter metallosilicatosam rationem similem haberet Mercurii cortex 100-200 chiliometra tenuitatem habere censetur. Distinctiva Mercurianae superficiei indoles numerosa angusta dorsa, per varia centa chiliometrorum dilatantia, est. Quae formatae esse, Mercurii nucleo pallaque frigidioribus factis et iam solido cortice facto, creduntur.[10]

Mercurius maximum ferreum contentum inter praecipuos planetas in nostro Systemate Solare habet. Aliquae theoriae propositae sunt ut Mercurii magna metallicitas explanaretur. Quarum ample accepta theoria est ut Mercurius originaliter metallosilicatosam rationem communium chondritosorum meteororum (quae mediae Systematis Solaris rupestris materiae typica censentur) similem et massam circa 2.25 vicibus maiorem praesenti massae haberet. Nihilominus, mature in Systematis Solaris historia, Mercurius planetesimo cum massa 1/6 minore collidus est. Impactus planetam de originalibus cortice pallaque nudavisset, retro nucleum relative praecipuum elementum relinquens.[9] Similis processus propositus est ut etiam Lunae formatio explanaretur.

Alternative, Mercurius forsan de nebula solare formaretur antequam solaris energiae exitus stabilis fieret. Planeta in initio duplam massam praesenti habuisset. Sed, protosole contracto, temperaturae prope Mercurium inter 2500 et 3500 K, et possibiliter adhuc altissimam velut 10000 K, potuissent. Pleraque Mercurianae superficiei saxa vaporem facta essent in tantis temperaturis, atmosphaeram "rupestris vaporis" formantia, qui vento solare sublatus esset.[11]

Tertia theoria nebulam solarem in particulis de quibus Mercurius accreverit tractionem causare proponit, quamobrem tenuissimae particulae de accretoria materia amitterentur. Harum theoriarum unaquaeque dissimilem superficialem compositionem praedicit, et duae proximae spatiales missiones, MESSENGER et BepiColombo, idem propositum observationum capiendarum quae theorias probari permittant habent[12]

Geologia superficialis[recensere | fontem recensere]

Mercurii superficies generatim speciem Lunaris persimilis est, latas marium similes planities et abundantem craterationem exhibens, quod geologice inactiva per annorum billiones fuisse indicat. Quia nostra notitia de Mercurii geologia solum in unius navis spatialis itineri fulcitur minimus bene intellectus inter terrestres planetas est. Superficiales proprietates sunt:

Per et paulum post Mercurii formationem, cometis et asteroidibus intense pyrobolatus est per periodum ultimam intensam coniectionem nominatam, 3.8 annorum billionibus abhinc. Per hanc intensae craterum formationis periodum, planeta impactus super fere totam superficiem ob atmosphaerae absentiam quam impactoria corpora frenaret accepit. In eo tempore planeta vulcanice activus erat; planitiae velut Caloris Planitia magmate e planetae intestino implevere, quod aequas planitias lunarium marium similes produxit.

Crateres in Mercurio diametrum de paucis metris ad centa chiliometrorum longitudinem variant. Latissimi noti crateres enormis Caloris Planitia, cum 1300 chiliometra diametri, et Solitudo Aphrodites (populariter nominatus Skinakas Concha), cum 1600 chiliometra diametri, sed solum noti de parva resolutione imaginis cum terrestre base hemisphaerio nave Mariner non photographato. Impactus qui Caloris planitiam creavit sic violentus fuit ut lavae eruptiones causaverit et concentricum anulum circa 2 chiliometra altitudinem circum craterem impactus reliquerit. In Caloris Planitia antipodibus vasta inusualis, montuosi terrae regio est, Anglice quasi "Territorium Weirdianum" appellata. Hypothesis de huius geomorphologicae unitatis origine est ut impactus undae, dum impactus per planetam iter faceret generata sunt et, se in conchae antipodes (180 gradus longe) convergentibus, potentes pressiones superficiem frangere potuere.[13] Alternative, hoc territorium ob in his conchae antipodibus eiectorum convergentiam formavisse suggesta est.

Sic nominatum “Territorium Weirdianum” inCaloris Planitia impactu in antipodico loco formatum est.

Planitiae Mercurii duas dissimiles aetates habet: noviores planitiae minus intense crateris plenae et probabiliter formatae cum lavae flumina recentius terrenum sepelivere. Inusualis planetariae superficiei character numerosa compressionis vada quae planitias transeunt est. Planetariis intestinis frigidioribus se facientibus, planeta contraxisse et superficies deformari coepisse censentur. Vada supra alios characteres velut crateres et aequiores planitias videri possunt, recentiora esse indicantia.[14] Mercurii superficies Sole auctis aestuosis convexionibus etiam flectitur, -Solares aestus in Mercurio circa 17% fortiores lunaribus in Tellure sunt.[15]

Velut Luna, Mercurii superficies probabiliter meteorologicorum spatialium processuum effectus patitur. Ventus solaris et micrometeoritorum impactus albedinem obscurare et superficialis reflectantiae proprietates alterare possunt.

Media superficialis temperatura in Mercurio 452 K (353.9 °F, 178.9 °C) est, sed de 90K (-297.7 °F, -183.2 °C) to 700K (800.3 °F, 426.9 °C), complectitur, ob atmosphaerae absentiam; comparative, in Tellure temperatura solum circa 80K variat. Lux solaris in Mercurii superficie sexiens et dimidio intensior quam in Tellure, cum constantis solaris valore 9.13kW/m².

Radioelectrica Septemtrionalis Mercuriani poli imago.

Adhuc generatim extreme maxima superficiale temperatura, observationes gelu in Mercurio esse valide suggerunt. Aliquorum profundorum craterum pavimenta prope polos numquam directae solari luci exponuntur, et ibi temperaturae valde minores globali media manent. Aquarium gelu radioelectridem valide reflectit, et observationes valde magnae radioelectricae reflexionis terrena esse prope polos revelant.[16]

Gelidae regiones cum profundo solum paucorum metrorum tegi et circa 10-15 kg cum gelu continere creduntur. Comparative, Antarctica gelida lamina in Tellure massam circa 4kg et Martis Meridionalis pilleus circa 10-16kg aquae continet. Mercuriani gelu origo adhuc nescitur, sed plausillimi fontes aquaria egasiatio e planetario intestino aut ob cometarum impactus depositio sunt.[17]

Atmosphaera[recensere | fontem recensere]

Magnitudinalis comparatio terrestrium planetarum (de laeva dextrorsum): Mercurius, Venus (planeta), Tellus, et Mars (planeta).

Mercurius satis minimus est ne gravitas sua significantem atmosphaeram per longam temporis periodum retienat; nihilominus, tenuem atmosphaeram hydrogenium, helium, oxygenium, natrium, calcium et kalium continentem habet. Haec atmosphaera stabilis non est –atoma continenter amittuntur et de fontium varietate replentur. Hydrogenii heliique atoma probabiliter de vento solare veniant, per Mercurii magnetosphaeram diffundentes antequam denuo effugiant spatio. Elementorum decidentia radioactiva in Mercurii corticem et helii et natrii et kalii alter fons est. Aquarius vapor probabiliter ibi praeest, in Mercurium cometis in superficie collidentibus transvectus.[18]

Magnetosphaera[recensere | fontem recensere]

Adhuc cum lenta 176 dierum tempus rotatione, Mercurius relative fortem et specie globalem campum magneticum habet. Qui 0.1 centesimae tam fortis Tellurico est.[19] Plausibile campum magneticum modo simili Tellurici generari, circulantis liquidae nuclei materiae dynamo, est.[20] Mechanema ut liquidum servet suggestum praesertim fortes aestuosi effectus per magnae orbitalis eccentricitate periodos est.

Mercurii campus magneticus satis fortis vento solare deflectendo circum planetam, magnetosphaeram intus quam ventus solaris non penetrat creans. Quod in Luna status dissimile est, quae campum magneticum sic debilem ne ventus solaris in superficie collidens retinetur et ergo magnetosphaera caret.

Orbita rotatioque[recensere | fontem recensere]

Mercurii orbita (flava) Mercurii orbita de ascendenti nodo (infra) et de 10º supra visa

Mercurii orbita eccentricissima est inter praecipuos planetas, cum distantia a Sole de 46 000 000 ad 70 000 000 chiliometrorum variante. Laevum diagramma eccentricitatis effectus illustrat, Mercurii orbitam superiectam cum circulare orbita axem semimaiorem habente ostendens. Maior planetae velocitas cum prope perihelion est de maiore distantia quam in quoque quinque dierum intervallo operit clara est. Sphaerarum magnitudo, inverse proportionalis suae de Solis distantiae, utitur ut variantes heliocentricae distantiae illustrentur. Haec varians distantia de Sole, una cum 3:2 resonantia orbitae centrifugae in planetaria rotatione circum axem, complexas superficialis temperaturae variationes creat.

Mercurii orbita 7º super Telluricae orbitae planum (eclipticam) inclinatur, ut laevo in diagrammati ostenditur. Velut effectus, Mercurii transitus per Solis faciem solum accidere possunt cum planeta eclipticae planum transit simul inter Tellurem Solemque iacet . Quae circa septimo quoque anno accidunt.

Mercurii inclinatio axialis 0.01 gradus est. Quae trecentiens minor Ioviana, secunda omnium planetarum minima cum 3.1 gradibus, est. Quod observatorem in Mercurii aequatore locali meridie Solem magis quam 1/100 unius gradus caelestis fastigii Septemtrione aut Autro videre nunquam posse significat. Converse, in polis Sol magis quam 0.01º super horizon nunquam escendit.

Aliquibus in Mercurianae superficiei locis, observator Solem media in via escendere, tunc revertere et postea denuo escendere, omnia eadem Mercuriana die videre posset. Quae accidunt quia circa quattuor diebus ante perihelion, Mercurii angularis velocitas orbitalis exacte angularem velocitatem rotationalem aequat, ergo Solaris motio apparens desinit; in perihelio, Mercuriana angularis velocitas orbitalis angularem velocitatem rotationalem tunc exsuperat. Sic, Sol se in retrogradam directionem movens apparet. Quattuor diebus post perihelion, istis in locis normalem motionem apparentem resumit.

Orbitales simulationes Mercurianae orbitae eccentricitatem de 0 ad 0.47 per Systematis Solaris aetatem variavisse indicant. Quod 3:2 Mercurianam resonantiam orbita centrifugae explicare putatur, quia hunc statum per magnae eccentricitatis periodum accidere plausibilius est.

Perihelii progressio[recensere | fontem recensere]

Saeculo undevicensimo, lentam praecessionem Mercurianae orbitae circum Solem mechanica Newtoniana et cognitorum planetarum perturbationibus complete explicari nequire perceptum est (notabiliter a Gallo mathematico Verriero). Alterum planetam in orbita adhuc propiore Solem exsistendum esse hypothetizatum est ut haec pertubatio explicaretur (aliae explicationes parvam oblatitatem Solis inclusam putabantur). Successus in Neptuno invenendo in Uranianae orbitae perturbationibus fultus astronomos multo fidere huic explicationi tulit, et hypotheticus planeta adhuc baptizatus est Vulcanus. Tamen, in saeculo vicensimo principiis, Einsteniana Relativitatis Generalis Theoria explicationem observatae praecessioni instruit. Effectus minimus est: Mercuriani relativistici perihelii progressionis excessus exacte 42.98 arcosecundarum pro saeculo est, circa duodecim miliones orbitarum integrae excessus reditui requiruntur. Similes, sed valde minimi, effectus aliis planetis quorum arcosecundae pro saeculo 8.62 Veneri, 3.84 Telluri, 1.35 Marti et 10.05 1566 Icaro sunt operant.[21][22]

Resonantia orbitae centrifugae[recensere | fontem recensere]

Post orbitam, Mercurius semel et dimidio rotavit, ergo post duas completas orbitas idem hemisphaerium denuo illustratur.

Aliquos per annos Mercurius semel quaque in orbita synchrone aestuose occludi cum Solem, eandem faciem Soli directam semper, eodem modo velut Luna semper Telluri, ostendens putabatur. Nihilominus, radioelectricae observationes anno 1965 planetam 3:2 resonantiam orbitae centrifugae habere, ter pro duabus circum Solem revolutionibus rotantem, probavere; Mercurii orbitae eccentricitas hanc resonantiam stabilem facit; in perihelio, cum solaris aestus maximus est, Sol fere iam in Mercurii caelo est. Originalis ratio ab astronomis putata ut synchrone aestuose occluderetur quia, quotienscumque Mercurius observationi optimus erat, semper eodem in loco in 3:2 resonantiam, quamobrem eandem faciem ostendens, erat. Ob Mercurii 3:2 resonantiam orbitae centrifugae, dies solaris (longitudo inter duos meridianos Solem transeuns) per circa 176 Telluricos dies durat.

Orbitales simulationes Mercurianae orbitae eccentricitatem chaotice de 0 (circulare) ad maxima 0.47 circa miliones annorum variare indicant. Sic putatur ut 3:2 resonantiae orbitae centrifugae (potius quam magis usuale 1:1) explicetur, quamobrem hic status plausibilior surgendo per magnae eccentricitatis periodum est[23].

Observatio[recensere | fontem recensere]

[[Fasciculuse:Moon + Mercury 2012-06-21 conjuction and Pollux.jpg|thumb|left|450px|Lunae et Mercurii coniunctio die 21 Iunii 2012. Pollux constellationis Geminorum quoque est aspectabilis.]] Mercurii magnitudo apparens inter circa -2.0, fulgidior Sirio, et 5.5 variat.[24] Mercurii observatio complicata est ob Solis vicinitatem, quia per fere totum tempus amittitur Solaris nitore. Mercurius solum observari potest per brevem periodum matutino aut vespertino crepusculo. Telescopium Siderale Hubbleanum Mercurium et observare nequit ob securitatis methodos quae ne proximum Solis iactum intendat cavent.

Velut Luna, Mercurius phases exhibet secundum visas de Tellure, "novus" in coniunctione inferiore et "plenus" coniunctione superiore. Planeta invisibilis fit in duas harum occasionum secundum suum ortum et occasum ambos pactos cum Sole. Prima et ultima quadrantes phases maxima in elongatione de Oriente ad Occidentem, respective evenunt, cum Mercurii separatio a Sole de 18.5º in perihelio ad 28.3º in aphelio mutat. Maxima in elongatione occidentali, Mercurius ortus est ante Solem, et maxima in elongatione orientali, post Solem occidit.

Mercurius coniunctionem inferiorem generatim quoque 116º die attingit, sed hoc intervallum de 111 diebus ad 121 ob planetariam eccentricam orbitam mutare potest. Haec motionis retrogradae periodus, velut videtur de Tellure, de octo ad quidecim dies alterutro in latere coniuctionis inferioris variare potest. Haec ampla variatio et de planetaria magna orbitale ecentricitate surgit.

Mercurii aspectus de Marinere 10.

Mercurius creberius facilis videndo de Tellurico Hemisphaerio Meridionali quam de Septemtrionali est, quia maximae possibiles suae elongationes Occidentales Solis semper evenunt cum principia autumni in Hemisphaerio Meridionali est, dum suae maximae possibiles elongationes Meridionales accidunt cum in Hemisphaerio Meridionali extremum hiemis tempus est. Ambobus in casibus, angulus quem Mercurius cum ecliptica percutit est maximus, eum varias horas ante Solem oriri et non occidere usque ad varias horas post solarem occasum in nationibus in Australibus temperatae zonae latitudinibus sitis, sicut in Argentina aut in Nova Zelandia, permittens. Adversus, in septemtrionalibus temperatae zonae latitudinibus, Mercurius nunquam est super fere toti obscuri nocturni caeli horizon. Mercurius, sicut multi alii planetae et fulgidissimae stellae, per totam solarem eclipsem videri potest.

Mercurius fulgidissimus velut de Tellure videtur est cum in phasi gibbosa inter quadrantem phasem et plenam est. Quamquam planeta valde longius a Tellure in gibbosa phase quam in crescente, maior illustrata area visibilis magis maiore distantia compensat. Opposita Veneri vera sunt, quia fulgidissimus in crescente phase apparet, namque valde propius Tellurem quam in gibbosa est.

Studia de Mercurio[recensere | fontem recensere]

Antiqui astronomi[recensere | fontem recensere]

Primae de Mercurio mentionem de millennio tertio a.C.n., cum a Sumeriis Mesopotamiae nomine Ubu-idim-gud-ud, inter alia cognoscebatur. Babylonii (2000-500 a.C.n.) Sumeriis successere, et iam primi observationes de planeta collexisse possent, etsi haec non supervixerint, enim posterioria Babylonia acta de septimo saeculo a.C.n. ad anteriora acta referunt. Babylonii planetam Nabu aut Nebu nominaverunt de nuntio deorum in sua mythologia.[25]

antiqui Graeci duo nomina planetae dedere: Apollinem cum visibilis in matutino caelo erat et Hermen cum visibilis vespere. Nihilominus, Graeci astronomi duo nomina ad idem corpus referre intellexere, et fuit Pythagoras primus Graecus qui ideam proposuit[26].

Terrestris basis cum telescopiis investigatio[recensere | fontem recensere]

Haec Marineris 10 photographia de 4.3 miliones chiliometrorum similis optimorum aspectuum quos telescopice de Tellure consequi possunt.

Prima telescopica observatio Mercurii a Galileo facta est in principiis saeculi decimi septimi. Quamquam phases Venerem intuitus observavit, suum telescopium non satis potens erat ut Mercurii phases viderent. Anno 1631, Petrus Gassendius primas observationes de planetae transitu per Solem fecit, cum transitum Mercurii a Iohanne Kepler praedictum vidit. Anno 1639, Iohannes Baptista Zupius telescopio usus est ut planetam Veneris et Lunae similes phases habentem inveniret. Observatio conclusive Mercurium circum Solem orbitare demonstravit.

Rarissimus in astronomia eventus prae altero planetae transitus, occultatio, est, velut de Tellure videtur. Mercurius et Venus paucis quibusque saeculis se occultant, et diei 28 Maii 1737 eventus una occultatio historice observata est a Iohanne Bevis in Regali Grenvicano Observatorio.[27] Proxima occultatio Mercurii Venere anno 2133 erit.

Mercurio observando inhaerentes difficultates eum valde minus studia aliis planetis habere significant. Anno 1800, Iohannes Schroeter superficiales indoles observavit, sed erronee planetariam rotationalem periodum in circa viginti quattuor horis arbitratus est. Saeculi undevicensimi decade annorum 80,? Iohannes Schiaparellius accuratiorem tabulam geographicam fecit, et Mercurii rotationalem periodum octoginta octo dierum esse, tam quam suum orbitalem periodum ob occlusionem aestuosam suggessit.[28] Haec res rotatio synchrona cognoscitur et etiam id monstrat Telluris Luna.

Theoria ut Mercurii rotatio synchrona esset ample accepta est, et fuit ponderis pertubatio astronomis cum radiobservationes decade 1960 eam addubitavere. Si Mercurius aestuose occluderetur, sua obscura facies extreme frigida esset, sed radioemissionum mensurae eam formiorem quam exspectata esse revelavere. Astronomi reluctantes ut relinqueretur rotationis synchrinae theoria fuere et alternativa mechanemata, velut potentes calorem distribuentes ventos, quae observationes explicarent proposuere, sed anno 1965 radioelectricae observationes planetariam rotationalem periodum circa quinquaginta novem dierum esse conclusive demonstravere. Astronomus Italicus Iosephus Columbus hunc valorem circa duas tertias partes Mercurianae orbitalis periodi esse notavit et dissimilem occlusionis aestuosae modum evenisse quo planetarias orbitalem rotationalemque periodos ocluderentur cum 3:2 potius quam 1:1 resonantiam proposuit.[29][30]

Cum terrestre base observationes de planetariis intestinis multam lucem non iecere, et usque ad sideralia speculatoria Mercurium visitantes multa fundamentalium propriorum ignota mansere. Nihilominus, recentes technologicae progressiones meliores cum terrestre base observationes fecere: anno 2000, magnae resolutionis photographia fortunata de Montis Wilsoniani Observatorii 60 pollicum telescopio primos aspectus qui aliqua superficialia propria in locis Mercuriis quos Marinerianae missiones non photographavere solvere instruit.

Investigatio cum sideralibus speculatoriis[recensere | fontem recensere]

De Tellure Mercurium investigare ad ponderis technica duella provocavit, quia planetaria orbita valde propius Solem quam Tellus. Versus Mercurium navicula sideralis de Tellure iacta 91 miliones chiliometrorum iter in Solis gravitationalem puteum potentialem factura est. Ab Tellurica velocitate orbitale 30 km/s incipiens, velocitatis (delta-v) mutatio quae navicula factura est ut orbitam transvectionis Hohmannianae prope Mercurium transeuntem intret ampla est cum aliis planetariis missionibus comparata.

Solaris putei potentialis summotu liberata energia potentialis energia cinetica fit; aliam amplam delta-v quae aliquod alius quam rapide transire Mercurium faciat requirens. Ut secure descendat aut stabilem orbitam intret navicula missilis motoriis tote fisura est namque aerosufflamen excluditur quia planeta paucissimam atmosphaeram habet. Versus Mercurium excursio in praesenti plus missilis liquorem propulsorium quam ut plane Solare Systemate effugiet requisita requirit. Consequentiter, solum unum siderale speculatorium planetam tam longe visitavit.

Mariner 10[recensere | fontem recensere]

Mariner 10 speculatorium, unum speculatorium quod iam planetae intestina visitavit.

Una navicula sideralis Mercurio tam longe appropinquans NASAe Mariner 10 (1974-1975) fuit[26]. Navicula Venerea gravitate usa est ut sua velocitatem orbitalem aptaret ut Mercurio appropinquare posset- prima navicula sideralis Gravitationalis fundae effectu usa est. Mariner 10 scrutatorias Mercurianae superficiei imagines instruit, quae confestim eius craterum plenam naturam monstravit, et etiam multa geologicorum propriorum genera revelavit, velut giganteas declivationes quae postea parvae planetae contractionis effectui sicut ferrei nuclei frigoribus ascriptae sunt[31]. Infortunate, quia Marineris 10 orbitalis periodus circa exacte 3 sidereorum Mercurianorum dierum erat, eadem planetae facies in quaque Marineris 10 appropinquatione ostendebatur, quorum consequentia ut minus quam 45 centesimae planetariae superficiei tabula geographica facta sit fuit.

Navicula tres vicinas appropinquationes Mercurio fecit, proximam quarum 327 km a superficie distavit. Prima vicina in appropinquatione, instrumenta campum magneticum detexere magnae planetariis geologis perturbationi quia Mercurii rotatio lentior ponderis dynami effectui generando esse exspectabatur. Secunda vicina appropinquatione praecipue ad imagines capiendas usi sunt, sed tertia in appropinquatione, lata magnetica data obtenta sunt. Data planetae campum magneticum Tellurici simillimum esse, circum planetam ventum solarem deflectentem, revelavere. Nihilominus, Mercurii campi magnetici origo adhuc variarum certantium theoriarum quaestio est.

Iuste paucis diebus post finalem vicinam appropinquationem, Mariner 10 liquorem propulsorium hausit, sua orbita diu accurate regi nequiebat et missionis inspectores speculatorium cessare iussere. Mariner 10 adhuc Solem orbitare, adhuc prope Mercurium paucis quibusque mensibus transeuns creditur[32].

MESSENGER[recensere | fontem recensere]

Versus Mercurius NASAe secunda missio, nominata MESSENGER (‘’Mercury Surface, Space Environment, Geochemistry, and Ranging’’, Latine; Mercurii superficies, sideralis ambitus, geochemica et super obiecta extensio), iacia est die 3 Augusti anni 2004, de Promontorii Harundineti Aerearum Virium Statione in Boeing Delta 2 missile. MESSENGER navicula varias vicinas planetis appropinquationes faciet ut in correcta traiectoria ad circum Mercurium orbitam assequendam locetur. Tellurem supervolavit Augusto anni 2005, et Venerem Octobre anni 2006. Denuo Veneri occurret die 5 Iunii anni 2007, et postea tres Mercurii supervolatus faciet (Ianuario Octobreque anni 2008, et Septembre anni 2009), post quos circum planetam orbitam Martio 2011 intrabit.

Missio ut sex praecipuas quaestiones respondeat designatur: de Mercurii magna densitate, de eius geologica historia, de eius campi magnetici natura, de eius nuclei structura, si reapse gelu in eius polis habeat, et unde tenuis atmosphaera veniat. Huic proposito, speculatorium imaginum capiendarum machinamenta fert quae maximae resolutionis imagines et plus locorum quam Mariner 10 colligent, accommodata spectrometra quae in cortice elementorum abundantias determinent, et ad oneratarum particularum velocitates metiendas magnetometra et machinamenta. Per singula mensuris deminutarum in speculatorii velocitate mutationum dum orbitat usi erunt ut planetariae intestinae structurae singula inferantur[33].

Bepiocolumbiana[recensere | fontem recensere]

Mercurius photographato Marinere 10 navicula.

Iaponia coniunctim cum Procuratione Siderali Europaea in animo missionem habet, nominatam Bepiocolumbianam (Anglice BepiColombo), quae Mercurium cum duabus speculatoriis orbitabit: unum quod planetae tabulam faciet et altrum quod magnetosphaerae studebit. Originale destinatum terrestris vehiculi includendi abrogatum est. Russa Soiuziana missilia anno 2013 speculatoria eiicient. Sicut MESSENGER, Bepiocolumbiana speculatoria vicinas aliis planetis appropinquationes in tramite versus Mercurium, Lunam Veneremque transeuntes et varias Mercurio appropinquationes facientes antequam orbitam intrent. Speculatoria Mercurium assequentur circa annum 2019, per annum orbitantia et superficiem magnetosphaeramque explorantia.

Speculatoria MESSENGERis similem spectrometrorum seriem ferent, et planetae et aliquibus longitudinibus undariis infrarubro, perviolaceo, Roetgenianis radiis et radiis gamma inclusis studebunt. Insuper intensivo de planeta ipso studio, missionis destinatores speculatorio vicinitate Soli uti etiam sperant ut Relativitatis Generalis theoriae praedictiones cum optima subtilitate temptentur.

Missio sic nominatur a Iosepho (Bepio) Columbo, scientista qui primus Mercurianae orbitalis resonantiae cum Sole naturam determinavit et qui et in Marineris 10 gravitate auxiliatae traiectoriae anno 1974 adumbratione involutus est.[34]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. JPL, pars societatis NASA
  2. 2.0 2.1 NSSDC pagina rerum de Mercurio
  3. Pagina de Mercurio, iterum societatis NASA
  4. Pagina de magnetismo Mercuriae
  5. Eudoxus, Ars astronomica 5.10; Cicero, De natura deorum 2.53.
  6. "Mercurius" Conspectus geologicus nationis CFA
  7. Lyttleton, R. A.; On the Internal Structures of Mercury and Venus, Astrophysics and Space Science, Vol. 5 (1969), p. 18.
  8. Cornell Universitas investigationes Mercurium fusum nucleum habere rotunde suggerunt Chronicle Online, 3 Maii 2007.
  9. 9.0 9.1 Benz, W.; Slattery, W. L.; Cameron, A. G. W.; Collisional stripping of Mercury’s mantle, Icarus, Vol. 74 (1988), pp. 516–528.
  10. Schenk, P.; Melosh, H. J.; Lobate Thrust Scarps and the Thickness of Mercury’s Lithosphere, Brevia ex "25th Lunar and Planetary Science Conference" (anni 1994), 1994LPI....25.1203S.
  11. Cameron, A. G. W.; The partial volatilization of Mercury, Icarus, Vol. 64 (1985), pp. 285–294.
  12. Weidenschilling, S. J., Iron/silicate fractionation and the origin of Mercury, Icarus, Vol. 35 (1987), pp. 99–111.
  13. P. H. Schultz et D. E. Gault, Seismic effects from major basin formations on the moon and Mercury, The Moon, 12 (mense Februario 1975), pp. 159–177.
  14. D. Dzurisin, The tectonic and volcanic history of Mercury as inferred from studies of scarps, ridges, troughs, and other lineaments, Journal of Geophysical Research, Vol. 83 (1978), pp. 4883–4906.
  15. T. Van Hoolst et C. Jacobs, Mercury’s tides and interior structure, Journal of Geophysical Research, 108 (2003), p. 7.
  16. Slade, M. A.; Butler, B. J.; Muhleman, D. O.; Mercury radar imaging — Evidence for polar ice, Science, Vol. 258 (1992), pp. 635–640.
  17. Rawlins, K.; Moses, J. I.; Zahnle, K. J.; Exogenic Sources of Water for Mercury’s Polar Ice, DPS, Vol. 27 (1995), p. 2112.
  18. Hunten, D. M.; Shemansky, D. E.; Morgan, T. H.; The Mercury atmosphere, In: Mercury (A89-43751 19-91). University of Arizona Press (1988), pp. 562–612.
  19. Seeds, Michael A. (2004). Astronomy: The Solar System and Beyond, 4th, Brooks Cole.; ISBN 0-534-42111-3.
  20. Gold, Lauren. "Mercury has molten core, Cornell researcher shows", Cornell Universitas, 3 Maii 2007.
  21. Gilvarry, J. J.; Relativity Precession of the Asteroid Icarus, Physical Review, Vol. 89, No. 5 (March 1953), p. 1046.
  22. Iorio, L.; Solar System planetary motions and modified gravity (vide versio interretialis (pdf) apud arxiv.org) 25 Nov 2005 (table 4)
  23. Correia, A. C. M.; Laskar, J.; Mercury’s capture into the 3/2 spin–orbit resonance as a result of its chaotic dynamics, Nature, Vol. 429 (2004), pp. 848–850.
  24. Espenak, F.; Twelve Year Planetary Ephemeris: 1995–2006, NASA Reference Publication 1349.
  25. Mercury and ancient cultures (2002), JHU/APL.
  26. 26.0 26.1 Dunne, J. A.; and Burgess, E.; The Voyage of Mariner 10 — Mission to Venus and Mercury, NASA History Office publication SP-424 (1978).
  27. Sinnott, R. W.; Meeus, J.; "John Bevis and a Rare Occultation," Sky and Telescope, 72 (1986): 220.
  28. Holden, E. S.; Announcement of the Discovery of the Rotation Period of Mercury [a Professore Schiaparelli], Publications of the Astronomical Society of the Pacific, Vol. 2 (1890), p. 79.
  29. G. Colombo, "Rotational Period of the Planet Mercury," Nature, 208 (1965), p. 575.
  30. SP-423 Atlas of Mercury. NASA. (9 Sep, 2007)
  31. NASA - 2006 Transit of Mercury (28 Martii, 2007).
  32. NSSDC - Master Catalog Display: Mariner 10. (20 Oct, 2005).
  33. Ioannis Hopkins Universitatis MESSENGER paginae interretiales. (27 Apr, 2006).
  34. ESA Science & Technology: BepiColombo (27 Apr, 2006).

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Faith Vilas, Clark R. Chapman, Mildred Shapley Matthews, eds. 1989. Mercury. Tucson: University of Arizona Press. Textus.


Systema Solare nostrum
Sol Mercurius Venus Luna Tellus/Terra Mars Phobos et Deimos Ceres Cingulus asteroidum principalis Iuppiter Satellites Iuppiteris Anuli Iuppiteris Saturnus Satellites Saturni Anuli Saturni Uranus Satellites Urani Anuli Urani Neptunus Satellites Neptuni Anuli Neptuni Pluto Satellites Plutonis Haumea Satellites Haumeae Makemake Zona Kuiperi Eris Dysnomia Discus Rarus Nubes Hillsensis Nubes OortensisSolar System Template Final.png
Sol

Planetae: Mercurius | Venus | Tellus (Terra) | Mars | Iuppiter | Saturnus | Uranus | Neptunus

Planetulae: Ceres | Pluto | Haumea | Makemake | Eris

Corpora alia: Satellites | Luna | Asteroides (+ indices) | Corpora transneptuniana

Vide etiam indices corporum Systematis Solaris redactos secundum radium et massam.

Mille Paginae.png