Publius Vergilius Maro

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Imago Vergilii saeculo quinto ficta.

Publius Vergilius Maro[1] fuit poeta Romanorus qui aetate Augusti floruit. Tribus innotuit litterarum Latinarum operibus maioribus: Bucolicis, Georgicis, et Aeneide carmine heroico; de quibus vide infra. Nonnulla poemata minora, in Appendice Vergiliana collecta, ei aliquando tribuuntur.

Vita[recensere | fontem recensere]

Mantuae Idibus Octobribus anno 70 a.C.n. modico genere natus est; nam pater fuit figulus, qui apium cultu et adquirendis silvis divitias suas auxit, filia apparitoris mater Magia Pollia. A Sirone Epicureo Neapoli litteras didicit, tum Cremonae, Mediolani, Romae. Honoribus valetudine varia aegrotans non studebat, sed arti poeticae Catullum Lucretiumque secutus totum se dedit. Romae Epidius artis rhetoricae doctor, qui Octavianum et Antonium docuerat, eloquentia eum erudivit. Cum causam oraret, pavidus orator habebatur. In Vita Vergilii a Suetono scriptum legimus rudimentum Vergilii artis poeticae, quod primum fuisse dicitur Ballistam magistrum illudens (Vita Vergilii 3):

Monte sub hoc lapidum tegitur Ballista sepultus,
Nocte die tutum carpe, viator, iter.

Cremona auxilium auctoribus Caesaris caedium, qui anno 70 apud Philippos victi sunt, lata veteranis huiusce belli sola his in locis sita, quorum in numero villa Vergilii erat, praemio data.

Inter amicos Vergilii fuerunt C. Cornelius Gallus poeta (Ecl. 6.64, 10 passim), P. Alfenius Varus (Ecl. 6.7),[2] C. Asinius Pollio poeta et consul, Q. Horatius Flaccus poeta, et Maecenas, cui Georgica dedicat.

Post mortem[recensere | fontem recensere]

Vergilio mortuo, Lucius Varius Rufus et Plotius Tucca Aeneidem edendi curaverunt. Poeta autem maluit carmen perdere, quod nondum finitum est: plures versus imperfecti manent. Structura autem et historia formam ultimam habuerunt.[3] Nam secundum Vitam Vergilii, poeta "Aeneida prosa prius oratione formatam digestamque in XII libros particulatim componere instituit, prout liberet quidque, et nihil in ordinem arripiens. Ac ne quid impetum moraretur, quaedam inperfecta transmisit, alia levissimis verbis veluti fulsit, quae per iocum pro tibicinibus interponi aiebat ad sustinendum opus, donec solidae columnae advenirent." Hac ratione invenimus aliquos versus qui non sunt integra hexametra, ut "Hic cursus fuit" (1.534).

Fortuna[recensere | fontem recensere]

Vergilius Dantae novum circulum Inferni monstrat: imago a Gustavo Doré picta
Pagina a Gulielmo Blake scripta, de Carminibus Homeri et de Vergilio continens

Multi Christiani crediderunt eum Christianum fuisse, quippe quo Vergilius, quarto Eclogarum poemate, scripserat de infante qui mundum recturum esset: multi putabant illum de Iesu Christo dixisse.

Homines Aevo Medio solebant, nomine "Sortes Virgilianae", fortuitum versum ex Aeneide carpere, credentes quia revelaret quomodo viverent.

Nomen Vergilii nonnumquam Virgilius est traditum ab hominibus, qui illum magum fuisse ob eamque rem virga usum esse.

Dantes Alagherius Vergilio partem dedit in Divina Comoedia: Vergilius narratorem per Infernum duxit.

Dicta Vergilio tributa[recensere | fontem recensere]

Mantua me genuit. Calabri rapuere. Tenet nunc
Parthenope. Cecini pascua, rura, duces.

Vergilii opera[recensere | fontem recensere]

Omnia opera certissime a Vergilio scripta versu hexametro utuntur.

Carmina minora Vergilio attributa, quae nomine Appendicis Vergilianae nota sunt:

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Orthographia falsa "Virgilius" interdum reperitur: vide infra.
  2. P. Alfenius Varus fuit consul suffectus anno 39 a.C.n.; non agitur de P. Quinctilio Varo, qui longe minor natu fuit. V. Clausen ad Ecl. 6.6-7.
  3. Anderson et Quartarone, p. 38, et Sparrow, p. 8, hoc explicant.

Opera Vergilii in rete exhibita[recensere | fontem recensere]

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Editiones et commentarii operum[recensere | fontem recensere]

  • Clausen, Wendell. 1994. Virgil: Eclogues. Oxonii: Oxford University Press. ISBN 0198150350.
  • Conte, Gian Biagio, et Silvia Ottaviano. 2013. Bucolica et Georgica. Berolini:: De Gruyter.
  • Perret, J. 1977. Virgile: Énéide. Lutetiae: Société d'édition Les Belles Lettres.

Versiones in aliis linguis[recensere | fontem recensere]

Studia[recensere | fontem recensere]

       
  • Knight, W. F. Jackson. Accentual Symmetry in Vergil. Oxonii: B. Blackwell, 1939.
  • O'Hara, James J. True Names: Vergil and the Alexandrian Tradition of Etymological Wordplay. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1996. ISBN 0472106600.
  • Oppermann, Hans. Wege zu Vergil: drei Jahrzehnte Begegnungen in Dichtung un Wissenschaft. Darmstadt: Wissenschlaftliche Buchgesellschaft, 1976. ISBN 3534008065.
  • Pasini, Gian Franco. Grammatica del chiasmo in Virgilio. Bologna: CLUEB, 1991.
  • Petrini, Mark. The Child and the Hero: Coming of Age in Catullus and Vergil. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1997. ISBN 0472104608
  • Polleichtner, Wolfgang. Emotional Questions: Vergil, the Emotions, and the Transformation of Epic Poetry: an Analysis of Select Scenes. Trier: Wissehschlaftlicher Verlag Trier, 2009. ISBN 9783868211894.
  • Pöschl, Viktor. The Art of Vergil: Image and Symbol in the Aeneid. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1970. ISBN 0472047353.
  • Putnam, Michael C. J. The Humanness of Heroes: Studies in the Conclusion of Virgil's Aeneid. Amstelodami: Amsterdam University Press, 2011. ISBN 9789089643476.
  • Rand, Edward Kennard. The Mediaeval Virgil. Cantabridgiae: Harvard University Press, 1932.
  • Rébelliau, Alfred. De Vergilio in informandis muliebribus quae sunt in Aeneide personis inventore. Parisiis: apud Hachette et socios, 1892.
  • Sparrow, John. Half-Lines and Repetitions in Virgil. Oxonii: Clarendon Press, 1931.
  • Stroppini de Focara, Gianfranco. Virgile et l'amour: les Bucoliques. Lutetiae: Orizons, 2010. ISBN 9782296087521.
  • Thomas, Richard F. Reading Virgil and his Texts: Studies in Intertextuality. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1999. ISBN 0472108972.
  • Thomas, Richard F. Virgil and the Augustan Reception. Cantabridgiae: Cambridge University Press, 2001.
  • Ziolkowski, Jan M., et Michael C. J. Putnam, eds. 2008. The Virgilian Tradition: The First Fifteen Hundred Years. Portu Novo: Yale University Press. ISBN 9780300108224.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Vergilium spectant.
Wikiquote-logo.svg Vicicitatio habet citationes quae ad Publius Vergilius Maro spectant.
Wikisource-logo.svg Vide Publius Vergilius Maro apud Vicifontem.

Mille Paginae.png


Roman numeral 10000 CC DD.svg