Lingua Italiana

E Vicipaedia

Lingua Italiana Lingua italiana
IPA:	[ ˌitali'a:no ]
Taxinomia:	lingua Indoeuropaea e stirpe Romanica
Locutores:	100-120 000 000
Sigla:	1 it, 2 ita, 3 ita
Status publicus
Officialis	Italia, Helvetia, Civitas Vaticana, Sanctus Marinus, Croatia, Slovenia
Privata	America Meridionalis, Europa Occidentalis, Albania, Francia, Melitta, Libya
Litterae:
Scriptura:	Latina
Procuratio:	Academia Furfuris
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Lingua Italiana^[1] (vel saepe Italica)^[2] est lingua Romanica in familia Indoeuropaea, hoc est Latino genere orta (sicut Lusitanica, Hispanica, Francogallica, Dacoromanica, aliaeque linguae quibus pauciores loquuntur).

Lingua Italiana est publica et primaria in Italia, Vaticano Agro, et Republica Sancti Marini, et publica etiam in Confoederatione Helvetica, Slovenia, Croatia (accuratius in regione Histria). Sunt etiam in Argentina, Brasilia, Melitta, Libya, Erythraea, et Somalia qui hac lingua utuntur.

Continet sermones vel idiomata diversa. Septentrionales sunt dialecti Gallicoitalicae et Veneticae, etiam Histricae; exstant et Tuscae dialecti necnon mediae Italiae dialecti, etiam Corsae. Sermones verum Italiae meridionalis, Sardiniae, Siciliae, et Calabriae a plurimis habentur non in numero dialectorum, sed linguarum discretarum, ut linguae (Neapolitana, Sarda, Sicula) vocentur.

Index 1 Grammatica 2 Vide etiam 3 Notae 4 Nexus externi

[recensere] Grammatica

^{[Latinizanda:]} Lingua Italica casus non habet, sed habet genera duo, masculinus et femininus. Maxima verborum Italianorum pars habet hanc flectionem: masculino singularis

           -o; pluralis -i (lupo; lupi/ latine lupus,-i
           -a; pluralis -i (poeta; poeti/ latine poeta,-ae)

feminino singularis

           -a; pluralis -e (rosa; rose/ latine rosa,-ae)
           -o           -i (mano; mani/ latine manus)

Sic adiectiva declinantur:

   masculinus singularis          Pluralis m         singularis f.     pluralis f.
           -o (bello)            -i (belli)          -a (bella)         -e (belle)
           -e (celebre)          -i (celebri)        -e (celebre)       -i (celebri)
           -a (idiota)           -i (idioti)         -a (idiota)        -e (idiote)

[recensere] Vide etiam

• De vulgari eloquentia

[recensere] Notae

[recensere] Nexus externi

• Lexicon orthographicum et orthoëpicum Italianum
• Vocabularium Academiae Furfuris
• Dictionarium Nicolai Tommaseo (imperfecte)

Linguae Romanicae

Cispadana • Anglo-Normannica • Auridunica • Aragonensis • Aromanica • Arpitanica • Asturiana• Burgundica • Caesariaca • Campanica • Catalana • Corsa (Gallurica, Sassarensis) • Dalmatica • Dacoromanica (Moldovica, Valachica) • Extremadurensis • Fala • Franco-Comitatina • Francogallica • Foroiuliensis • Gallaica • Gallonica • Guernesica • Haitiana Creole • Hispanica (Castellana) • Insubrica • Istrica • Istro-Romanica • Italiana (Tusca litteraria) • Iudaeo-Francogallica • Iudaeo-Italiana • Latina Dolomitica • Iudaeo-Hispanica • Legionensis • Ligustica (Monoecica) • Lotharingica • Lusitana • Megleno-Romanica • Mirandica • Moeso-Romanica • Mosarabica • Neapolitana (Aprutina, Bariana, Consentina, Daunia, Lucana, Molisina) • Normannica • Occitanica (Alpincica, Arvernica, Gasconica (Aranica), Languedocana, Lemosina, Provincialis (Shuadit)) • Orobica • Pedemontica • Pictavo-Santonica • Picardica • Romancica • Romanensis • Sarda • Serquica • Sicula (Bruttia, Sallentina) • Tarentina • Venetica (Talica) • Vallonica