Lingua Italica

E Vicipaedia

Lingua Italica Lingua italiana
IPA:	[ ˌitali'a:no ]
Taxinomia:	lingua Indoeuropaea e stirpe Romanica
Locutores:	100-120 000 000
Sigla:	1 it, 2 ita, 3 ita
Status publicus
Officialis	Italia, Helvetia, Civitas Vaticana, Sanctus Marinus, Croatia, Slovenia
Privata	America Meridionalis, Europa Occidentalis, Albania, Francia, Melitta, Libya
Scriptura:	Latina
Procuratio:	Academia Furfuris
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Lingua Italica e familia Indoeuropaea est lingua Romanica, i.e. Latino genere orta (sicut Lusitanica, Hispanica, Francogallica, Dacoromanica, aliaeque linguae quibus pauciores loquuntur).

Lingua Italica officialis est et primaria in Italia, Vaticano Agro et re publica Sancti Marini, publica etiam in Confoederatione Helvetica, Slovenia, Croatia (accuratius in regione Histria). Sunt etiam in Argentina, Brasilia, Melitta, Libya, Erythraea et Somalia ei qui hac lingua utantur.

Continet sermones vel idiomata diversa. Septentrionales sunt dialecti Gallicoitalicae et Veneticae, etiam Histricae; exstant et Tuscae dialecti necnon Italiae centralis dialecti, etiam Corsae. Sermones verum Italiae meridionalis, Sardiniae, Siciliae et Calabriae a plurimis habentur non in numero dialectorum, sed linguarum discretarum, ut linguae (Neapolitana, Sarda, Sicula) vocentur.

Index 1 Grammatica 2 Vide etiam 3 Nexus externi 4 Notae

[recensere] Grammatica

^{[Latinizanda:]} Quam aliae linguae latinae, italica lingua casus non habet et genera dua sunt: masculinus et femininus. Maxima pars verborum italicorum habent hanc flectionem: masculino singularis

           -o; pluralis -i (lupo; lupi/ latine lupus,-i
           -a; pluralis -i (poeta; poeti/ latine poeta,-ae)

feminino singularis

           -a; pluralis -e (rosa; rose/ latine rosa,-ae)
           -o           -i (mano; mani/ latine manus)

Sic abiectiva declinantur:

   masculinus singularis          Pluralis m         singularis f.     pluralis f.
           -o   (bello)          -i (belli)          -a   (Bella)       -e (belle)
           -e (celebre)          -i (celebri)        -e (celebre)       -i (celebri)
           -a (idiota)           -i (idioti)         -a (idiota)        -e (idiote)

[recensere] Vide etiam

• De vulgari eloquentia

[recensere] Nexus externi

• Lexicon orthographicum et orthoëpicum Italicum
• Vocabularium Academiae Furfuris
• Dictionarium Nicolai Tommaseo (imperfecte)

[recensere] Notae

Linguae Romanicae

Cispadana • Anglo-Normannica • Auridunica • Aragonica • Aromanica • Arpitanica • Asturiana• Burgundica • Caesariaca • Campanica • Catalana • Corsa (Gallurica, Sassarensis) • Dalmatica • Dacoromanica (Moldovica, Valachica) • Extremadurensis • Fala • Franco-Comitatina • Francogallica • Foroiuliensis • Gallaica • Gallonica • Guernesica • Haitiana Creole • Hispanica (Castellana) • Insubrica • Istrica • Istro-Romanica • Italica (Tusca litteraria) • Iudaeo-Francogallica • Iudaeo-Italica • Latina Dolomitica • Iudaeo-Hispanica • Legionica • Ligustica (Monoecica) • Lotharingica • Lusitana • Megleno-Romanica • Mirandica • Moeso-Romanica • Mosarabica • Neapolitana (Aprutina, Bariana, Consentina, Daunia, Lucana, Molisina) • Normannica • Occitanica (Alpincica, Arvernica, Gasconica (Aranica), Languedocana, Lemosina, Provincialis (Shuadit)) • Orobica • Pedemontica • Pictavo-Santonica • Picardica • Romancica • Romanensis • Sarda • Serquica • Sicula (Bruttia, Sallentina) • Tarentina • Venetica (Talica) • Vallonica