Lingua Italica

E Vicipaedia

(Redirectum de Italice)
Vicipaedia:LatinitasButtonGreen.svg

Vide etiam paginam fere homonymam: Linguae Italicae

Lingua Italica
IPA: [ ˌitali'a:no ]
Taxinomia: lingua Indoeuropaea e stirpe Romanica
Locutores: 100-120 000 000
Sigla: 1 it, 2 ita, 3 ita
Status publicus
Officialis Italia, Helvetia, Civitas Vaticana, Sanctus Marinus, Croatia, Slovenia
Privata America Meridionalis, Europa Occidentalis, Albania, Francia, Melitta, Libya
Scriptura: Latina
Procuratio: Academia Furfuris
Huic imagini nondum est descriptio, quaesumus descriptionem addas.
Familiae linguisticae coloribus Vicipaedicis pictae

Lingua Italica est lingua Romanica in familia Indoeuropaea, hoc est Latino genere orta (sicut Lusitanica, Hispanica, Francogallica, Dacoromanica, aliaeque linguae quibus pauciores loquuntur).

Tabula linguam Italicam loquentium

Lingua Italica est publica et primaria in Italia, Vaticano Agro, et Republica Sancti Marini, et publica etiam in Confoederatione Helvetica, Slovenia, Croatia (accuratius in regione Histria). Sunt etiam in Argentina, Brasilia, Melitta, Libya, Erythraea, et Somalia qui hac lingua utuntur.

Tabula cognationis dialectorum sive linguarum Italiae[1][2][3][4]
Tabula dialectorum Italiae

Continet sermones vel idiomata diversa. Septentrionales sunt dialecti Gallicoitalicae et Veneticae, etiam Histricae; exstant et Tuscae dialecti necnon mediae Italiae dialecti, etiam Corsae. Sermones verum Italiae meridionalis, Sardiniae, Siciliae, et Calabriae a plurimis habentur non in numero dialectorum, sed linguarum discretarum, ut linguae (Neapolitana, Sarda, Sicula) vocentur.

Index

[recensere] Grammatica

[Latinizanda:] Lingua Italica casus non habet, sed habet genera duo, masculinus et femininus. Maxima verborum Italicorum pars habet hanc flectionem: masculino singularis

           -o; pluralis -i (lupo; lupi/ latine lupus,-i
           -a; pluralis -i (poeta; poeti/ latine poeta,-ae)

feminino singularis

           -a; pluralis -e (rosa; rose/ latine rosa,-ae)
           -o           -i (mano; mani/ latine manus)

Sic abiectiva declinantur:

   masculinus singularis          Pluralis m         singularis f.     pluralis f.
           -o   (bello)          -i (belli)          -a   (Bella)       -e (belle)
           -e (celebre)          -i (celebri)        -e (celebre)       -i (celebri)
           -a (idiota)           -i (idioti)         -a (idiota)        -e (idiote)

[recensere] Vide etiam

[recensere] Nexus externi

[recensere] Notae

  1. ↑ Atlante linguistico italiano
  2. ↑ Università di Padova
  3. ↑ Carta dei dialetti d'Italia (Pellegrini)
  4. ↑ AIS, Sprach-und Sachatlas Italiens und der Südschweiz, Zofingen 1928-1940.
Linguae Romanicae
Cispadana • Anglo-Normannica • Auridunica • Aragonica • Aromanica • Arpitanica • Asturiana• Burgundica • Caesariaca • Campanica • Catalana • Corsa (Gallurica, Sassarensis) • Dalmatica • Dacoromanica (Moldovica, Valachica) • Extremadurensis • Fala • Franco-Comitatina • Francogallica • Foroiuliensis • Gallaica • Gallonica • Guernesica • Haitiana Creole • Hispanica (Castellana) • Insubrica • Istrica • Istro-Romanica • Italica (Tusca litteraria) • Iudaeo-Francogallica • Iudaeo-Italica • Latina Dolomitica • Iudaeo-Hispanica • Legionica • Ligustica (Monoecica) • Lotharingica • Lusitana • Megleno-Romanica • Mirandica • Moeso-Romanica • Mosarabica • Neapolitana (Aprutina, Bariana, Consentina, Daunia, Lucana, Molisina) • Normannica • Occitanica (Alpincica, Arvernica, Gasconica (Aranica), Languedocana, Lemosina, Provincialis (Shuadit)) • Orobica • Pedemontica • Pictavo-Santonica • Picardica • Romancica • Romanensis • Sarda • Serquica • Sicula (Bruttia, Sallentina) • Tarentina • Venetica (Talica) • Vallonica
Receptum de "http://la.wikipedia.org/wiki/Lingua_Italica"
Linguis aliis