Blank verse

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Blank verse ('versus vacuus' vel, secundum varias linguas hodiernas, 'versus albus') est poesis pentametro iambico sine consonante exacto scripta.[1] Appellatus est "probabiliter communissima et potentissima poesis Anglicae forma ex saeculo sexto decimo,"[2][3] et Paulus Fussell aestimavit "circa tres partes omnis poesis Anglicae esse blank verse."[4][5]

Primus versus vacui usus in lingua Anglica notus ab Henrico Howard confectus est, in suo Aeneide converso (circa 1540 composito; 1554–1557 prolato[6]). Howard fortasse a poemate Vergilii tactus est, quia versus Latinus classicus (et versus Graecus) consonantia in finibus versuum non usus est; vel fortasse a forma Italiana versi sciolti Italice appellata tactus est, quae etiam nullam consonantiam exactam contibuit. Ludus Arden of Faversham (circa 1590 ab auctore ignoto) est notabile end-stopped versus vacui exemplum.

Ludus Gorboduc fuit primus ludus Anglicus versu vacuo scriptus. Christophorus Marlowe fuit primus auctor Anglicus qui versum vacuum plene usus est. Maximae in versu vacuo Anglico confectiones a Gulielmo Shakesperio factae sunt, qui multum quod in suis ludis continetur in pentametro iambico sine consonantia composuit, et ab Ioanne Miltono, cuius Paradise Lost versu vacuo compositus est. Iacobus Thomson (in The Seasons), Gulielmus Cowper (in The Task), et poetae similies versus vacuos Miltonicos saeculo duodevicensimo late imitati sunt. Romantici poetae Anglici sicut Gulielmus Wordsworth, Percy Bysshe Shelley, et Ioannes Keats versu vacuo usi sunt pro forma maiore. Mox Alfredus Tennyson versui vacuo vehementer studebat, quo usus est, exempli gratia, in "The Princess," suo poemate narrativo, atque in "Ulysses," uno ex suis poematibus latissime lectis. Inter poetas Americanos, Hart Crane et Wallace Stevens versu vacuo insigniter usi sunt in compositionibus extensis cum multi poetae alii se in versum liberum dedicarent.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Adnotationes[recensere | fontem recensere]

  1. Robert Burns Shaw, Blank Verse: A Guide to its History and Use (Ohio University Press, 2007), 1.
  2. Anglice: "probably the most common and influential form that English poetry has taken since the 16th century."
  3. Jay Parini, The Wadsworth Anthology of Poetry (Cengage Learning, 2005), 655.
  4. Anglice: "about three-quarters of all English poetry is in blank verse."
  5. Paul Fussell, Poetic Meter and Poetic Form, ed. retractata (McGraw-Hill, 1979), 63.
  6. Robert Burns Shaw, Blank Verse: A Guide to Its History and Use (Athenae Ohii: Ohio University Press, 2007, ISBN 0821417584).

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Department of English. 1995. Blank Verse. In The UVic Writer's Guide. University of Victoria.
  • Deutsch, Babette. 1974. Poetry Handbook. Ed. 4a.
  • Milton, John. 1985. Paradise Lost. Novi Eboraci: Merritt Hughes.
  • Shaw, Robert Burns. 2007. Blank Verse: A Guide to its History and Use. Ohio University Press.


Stipula Haec stipula ad litteras spectat. Amplifica, si potes!
Catullus Haec pagina est stipula de poësi. Amplifica, si potes!