Supinum
E Vicipaedia
Supinum modus verbi est. Indicat intentionem vel solutionem actus animo agitati.
In Lingua Latina duo sunt tempora supini:
Supinum I [recensere]
Formatum participio perfecti et -um (exempli gratia verbi "regō 3 rēxī rēctum", supinum I "rēctum"). Supinum I adhibetur cum verbis motum indicantibus.
- Marcus nūntium mīsit rogātum vīnum.
- Amīcī vēnērunt grātulātum.
Supinum II [recensere]
Formatum participio perfecti et -ū (exempli gratia verbi "regō 3 rēxī rēctum", supinum II "rēctū"). Supinum II adhibetur cum adiectivis, imprimis adiectivis "facilis,-e" et "difficilis,-e".
- Hoc est facile dictū.
- Iūcundum cognitū est.
Citationes [recensere]
- his rebus permotus Quintus Titurius cum procul Ambiorigem suos cohortantem conspexisset, interpretem suum Gnaeum Pompeium ad eum mittit rogatum ut sibi militibusque parcat
- (De Bello Gallico, Iulius Caesar)
- omnes vero Britanni se vitro inficiunt, quod caeruleum efficit colorem, atque hoc horribiliores sunt in pugna adspectu
- (De Bello Gallico, Iulius Caesar)
| Grammatica Latina |
|---|
| Nomina | Pronomina | Adiectivi | Adverbia | Verba | Praepositiones |
| Verba |
| Numerus |
| Activum | Passivum |
| Indicativus | Coniunctivus | Imperativus | Infinitivus | Gerundium | Supinum | Participium | Gerundivum |
| Praesens | Imperfectum | Futurum | Perfectum | Plusquamperfectum | Futurum exactum |
 |
Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes! |
