Infinitivus (grammatica)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Infinitivus est modus verbi.

In Lingua Latina tria tempora duoque genera infiniti sunt:

  • praesens (e.g. act. laudāre, pass. laudārī),
  • perfectum (act. laudāvisse, pass. laudātum, -am esse (participiō perfecti passivi)) et
  • futurum (act. laudātūrum, -am esse, pass. laudātum īrī (supinō)).

Modus infinitivus est una inter formas infinitivas verbi, sine persona et sine numero, quarum aliae sunt participium, gerundium, gerundivum et supinum.

Usus infinitivi[recensere | fontem recensere]

  • Errare humanum est.
  • Caesar a Gergovia discessisse audiebatur.


Partes orationis
(Nomen) substantivum | (Nomen) adjectivum | Nomen numerale | Pronomen | Articulus | Verbum (temporale) | Adverbium | Participium | Conjunctio | Praepositio | Interjectio | (Particula)
Verbum (temporale)
Persona: Prima | Secunda | Tertia
Numerus: Singularis | Pluralis | Dualis
Genus verbi: Activum | Passivum | (Neutrum | Commune | Deponens)
Modus: Infinitivus | Indicativus | Coniunctivus | Imperativus | Optativus
Tempus: Praesens | Imperfectum | Perfectum | Plusquamperfectum | Futurum | Futurum exactum
Vide etiam: Gerundium | Supinum | Gerundivum


Stipula Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes!