Roman numeral 10000 CC DD.svg
Mille Paginae.png

Antarctica

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Collocatio Antarcticae terrae.
Homines Expeditionis Nimrod iter ad Polum Australem facientes (a laeva): Franciscus Wild, Ernestus Shackleton, Ericus Marshall, Jameson Adams.
Tabula Antarcticae (Anglice signata).
Topographia subglacialis et bathymetria saxi quae sub glacie Antarctica iacent.
This is topographic map of Antarctica after removing the ice sheet and accounting for both isostatic rebound and sea level rise. Hence this map suggests what Antarctica may have looked like 35 million years ago, when the Earth was warm enough to prevent the formation of large-scale ice sheets in Antarctica.
Aptenodytes forsteri in Mari Ross, ante litus Antarcticae.
Nota postalica Antarcticam vehementius dicit.

Antarctica vel Terra Antarctica[1] est australissima continens Telluris, quae geographicum Polum Australem superiacet. Est posita in regione Antarctica Hemisphaerio Australe, paene omnino ad australem Circuli Antarctici partem, atque ab Oceano Antarctico cingitur. In circa 14.4 milliones chiliometrorum quadratorum consistens, ea est continens quintus a maximo, post Asiam, Africam, Americam Septentrionalem, Americam Meridionalem; praeterea, sua magnitudo est bis magnitudinis Australiae. Circa 98 centesimas Antarcticae a glacie tegitur, quae generatim est saltem 1.6 chiliometra crassa.

Antarctica est frigidissimus, siccissimus, ventosissimus telluris continens, et habet altissimam omnium continentium elevationem mediam.[2] Ea praeterea est desertum, cuius praecipitatio quotannis est solum 200 millimetra secundum litus, multoque minus in interiore parte.[3] Temperatura aeris in Antarctica gradum –89 °C (–129 °F) attigit. Nemo ibi perpetuo habitat, sed fere a 1000 ad 5000 hominum per annum in stationibus investigationis per continentem sparsis habitant. Solum organismi ad frigus accommodati ibi supersunt, inter quos multa genera algarum et animalium (exempli gratia, acari, nematoda, sphenisciformes, pinnipedia, tardigrada), bacteriorum, fungorum, plantarum, et protistorum. Vegetatio ubi fit est tundra.

Mythi et coniecturae de Terra Australi ab antiquitate in tempora posteriora deductae sunt, sed primus conspectus confirmatus usitate habetur anno 1820 ab expeditione Russica Thaddaei Bellingshausen et Michaelis Lazarev in Vostok et Mirny factus esse. Continens autem, ob circumiectum infestum, inopiam opium naturalium, et solitudinem, reliquium saeculi undevicensimi plerumque neglectus manebat. Foedus Antarcticum anno 1959 a duodecim civitatibus signatum est; usque hodiernum diem, 49 civitates foedus signaverunt. Foedus res militares et mineralia exfossa interdicit, explosiones? nucleares et abiectionem ramentorum nuclearium prohibet, investigationes scientificas sustinet, et oecozonam continentis tuetur. Experimenta a plus quam quattuor milibus eruditorum ex multis civitatibus habentur.

Etymologia[recensere | fontem recensere]

Primus nominis Antarcticae usus ritus habemus ut nomen continentis Ioanni Georgio Bartholomew, cartographo Scotico, decennio 190 tribuitur.[4] Nomen Antarctica est versio romanizata compositi Graeci ἀνταρκτική, formae femineae ἀνταρκτικός,[5] 'contra Arcticam'.[6]

Historia explorationis[recensere | fontem recensere]

Mons glacialis in conspectum navis e longinquo datur in hac illustratione navis lusoriae in Antarctica.

Fides in Terra Australi—in vasto continente procul ad australem Telluris partem ut septentrionales libret terras Europae, Asiae, Africae Septentrionalis—exsistitit post tempora Ptolemaii saeculo primo, qui subiecit notionem ut symmetriam omnium massarum terrestrium in orbe terrarum notarum conservet. Etiam saeculo septimo decimo exeunte, cum exploratores invenerant Americam Australem et Australiam non esse partes "Antarcticae," geographi crediderunt continentem esse multo maiorem quam magnitudo vera.

Pinacotheca[recensere | fontem recensere]

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Ebbe Vilborg. Norstedts svensk-latinska ordbok. Editio secunda anni 2009.
  2. National Satellite, Data, and Information Service. "National Geophysical Data Center". Government of the United States 
  3. Joyce, C. Alan (18 Ianuarii 2007). "The World at a Glance: Surprising Facts". The World Almanac 
  4. "John George Bartholomew and the naming of Antarctica," CAIRT 13, National Library of Scotland, Iulio 2008, ISSN 1477-4186; et "The Bartholomew Archive" .
  5. Liddell, Henry George; Scott, Robert, "Antarktikos", in Crane, Gregory R., A Greek–English Lexicon, Perseus Digital Library, Tufts University .
  6. Hince, Bernadette (2000). The Antarctic Dictionary. CSIRO Publishing. p. 6. ISBN 978-0-9577471-1-1  .

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Cailleux, André Cailleux. 1967. L'Antarctique. Presses universitaires de Francep.
  • Canobbio, Éric. 2007. Atlas des pôles. Autrement.
  • Deutsche Forschungsgemeinschaft. 2005. Deutsche Forschung in der Antarktis: Wissenschaftlicher Fortschritt und Perspektiven. Weinheim: Wiley-VCH. ISBN 3-527-31251-X.
  • Gonigal, David M. C., et Lynn Woodworth. 2002. Antarctica: the blue continent. The Five Mile Press. ISBN 1-86503-800-8.
  • Kleinschmidt, Georg. 2001. Die plattentektonische Rolle der Antarktis. Themen, vol. 73. Monaci: Carl-Friedrich-von-Siemens-Stiftung.
  • Lorius, Claude. 1991. Antarctique: continent de l'extrême. Éditions Denoël.
  • May, John. 1991. Das Greenpeace-Buch der Antarktis. Ravensburg: Ravensburger Buchverlag. ISBN 3-473-46166-0.
  • Roland, Norbert W. 2009. Antarktis. Forschung im ewigen Eis. Heidelberg: Spektrum Akademischer Verlag. ISBN 978-3-8274-1875-3.
  • Stonehouse, B. 2002. Encyclopedia of Antarctica and the Southern Oceans. John Wiley & Sons ISBN 0-471-98665-8.
  • Rosove, Michael H. 2000. Let Heroes Speak: Antarctic Explorers: 1772-1922. Berkley Books. ISBN 0-425-18330-0.
  • Shrihai, Hadoram. 2008. The Complete Guide to Antarctic Wildlife. Ed. 2a. Princetoniae: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-13666-0.
  • Trewby, Mary. 2002. Antarctica: An Encyclopia from Abbott Ice Shelf to Zooplancton. Firefly Books. ISBN 1-55297-590-8.
  • Victor, Paul-Émile, et Jean-Christophe Victor. 2007. Adieu l'Antarctique. Éditions Robert Laffont. ISBN 978-2-221-10874-1.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Antarcticam spectant.


Terra Haec stipula ad geographiam spectat. Amplifica, si potes!