Tellus (planeta)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Vide etiam paginam discretivam: Terra

Tellus, Terra Signum Telluris
Tellus. Hemisphaera orientalis visa.
Repertum
Reperta a -
Reperta anno nota antiquis
Proprietates orbitales
Intervallum a sole (ua) 1 ua
Axis semimaior 149 597 887 km
Perihelion 147 098 074 km
Aphelion 152 097 701 km
Eccentricitas 0.016 710 22
Periodus orbitalis 365.256 96 diebus
Inclinatio orbitalis 0.000 05° (epochi 2000)
Satellites 1
Satellitis nomen Luna
Proprietates physicales
Media diametrus 12 745.591 km
Area 510 065 284.702 km2
Massa 5.9736 × 1024 kg
Densitas 5.515 g/cm3
Gravitas 9.8 m/s2
Celeritas fugitiva 11.186 km/s
Periodus rotationis 23 h 56 min
Inclinatio axialis 23.44°
Albedo 0.367
Temperatura
min med max
200 K 288 K 330 K
Proprietates atmosphericae
Pressio atmosphaerica kPa
Nitrogenium 78.01%
Oxygenium 20.95 %
Argon 0.93 %
Carbonii dioxidum 0.04%

Tellus (-ūris, f.), seu Terra, est tertius planeta a Sole stella sua, densissimus planeta, quintus a maximo ex octo Systematis Solaris planetis, et maximus ex quattuor Systematis Solaris planetis terrestribus. Ea aliquando appellatur Mundus, Planeta Caeruleus,[1] Tellus/Terra Mater, et adeo in variis linguis ipso nomine Latino Terra.

Domus milliardarum specierum, hominibus non exceptis, Tellus nunc est solus universi locus ubi vitam esse scimus. Planeta abhinc annorum 4.54 milia millionum formatus est, et in eius superficie abhinc milia millionum annorum apparuit vita. Biosphaera Telluris atmosphaeram aliosque abioticos planetae status magnopere mutavit, auctum organismorum aerobiorum et formationem tabulati ozoniferi sinens, quod, una cum magnetico Telluris campo, noxiam Solis radiationem occludit, vitam super terram exsistere sinens. Geophysicae Telluris proprietates, et geologica planetae historia et orbis, vitam hoc aevo persistere siverunt. Planeta vitam sustenturus ire putatur tantum 500 milliones annorum.

Apex Montis Chimborazi in Aequatoria est locus in superficie Telluris qui maxime a media parte distat.[2]

Sicut omnes planetae, Tellus vi et gravitate formam globi habet; cum autem circum axem suum rotetur, in polis aliquatenus plana est. Inde circumscriptio lineae aequinoctialis 40 075.004 chiliometrorum longa 134.336 chiliometra longior est circumscriptione polari (39  940.638 km), quae sunt 0.34 centesimae. (Diametri ergo sunt 12 756.270 km, sive 12 713.500 km.) Telluris autem forma non exacte est ellipsoidica: ea, geoides nominata, nonnullis locis ±100 metra a forma ellipsoidae differt. Cum Tellus globus non sit, qui altissimus sit mons Telluris dici non potest, nam altitudinem maximam super maris aequor Mons Everest (Himalaia) tenet; maxime autem a medio Telluris distat apex montis igniferi Chimborazi (Aequatoria), fundamentum et summum montis Maunae Keae (in Havaiis) maxime distant.

Signa Telluri data Medio Aevo sunt ♁ et \oplus.

Quomodo Tellus structa sit[recensere | fontem recensere]

Tellus est maxima in numero planetarum saxis structorum nostri systematis solaris. Ceteri autem planetae ita structi sunt minores, velut (Mercurius, Venus, Mars, vel Planetoides); planetae maiores (sicut Iuppiter) in primis e gas constant.

Tellus orta est abhinc annorum circa 4550 milliones, et veterrimi Telluris lapides, zircon, 4385 millones annorum habent. Intra 100 milliones annorum tot meteoritae in Tellurem cadebant elementaque radiantia tantum calorem efficiebant, ut Tellus recens maxima e parte liquesceret. (Fortasse etiam alter planeta Martis magnitudine cum Tellure collidens hoc effecit simulque Lunam genuit.) In Tellure, liquida elementa vi et gravitate dirempta sunt ut gravissima, praecipue ferrum, medium locum tenerent, leviora autem, praecipue oxygenium, silicium, aluminium, sphaeram extremam fingerent. Quibus ex elementis mineralia silicium continentia orta sunt, quae corticem Telluris fingunt. Cum Tellus in primis e ferro, niccolo, silicio, oxygenio, aluminio exstet, densitas Telluris est maior, nempe 5.515 g/cm³.

Sicut plerique planetarum Telluris similium maiorumque satellitum Telluris ipsius superficies duas in partis seu hemisphaeria divisa est: hemisphaerium terrarum atque hemisphaerium aquarum. In hoc aevo, maria 70.7 centesimae superficiei tegunt. Terrae (29.3%) in primis septem continentes faciunt: Asiam (maiorem) et Europam (melius in unam coniungendas, scilicet in Eurasiam), Africam, Americam septentrionalem, Americam meridionalem, Antarcticam, Australiam. Minores terrae positione non continentes, sed insulae vocantur. Maria sunt: tres oceani (Pacificus, Atlanticus, Indicus), et complura maria minora, sicut Mare Internum et Oceanus Arcticus. In Fossa Mariana, oceanus est altissimus, –11 034 metrorum infra maris aequor.

Mensurae seismicae Tellurem tribus e sphaeris constare patefecerunt: e Telluris nucleo, amictu, cortice. Hae sphaerae planis discontinuitatis seismicis in vices terminantur. Cortex parsque superior amictus lithosphaeram faciunt. Inter 50 ac 100 chiliometra crassa est divisaque in laminas tectonicas, et magnas et parvas. Laminae maiores plerumque continentes aequiperant praeter laminam Pacificam. Hae laminae in saxis partim liquefactis amictus superioris, in asthenosphaera 100 ad 150 chiliometra crassa, moventur. Nuclei Telluris pars exterior liquida est calore plus quam 4000 K, pars interior vi et gravitate firma est.

Atmosphaera[recensere | fontem recensere]

Atmosphaera Telluris circiter 600 chiliometra altitudinis est. Massa atmosphaerae 5.13×1018 chiliogrammatorum est, id est decima centesima millesima pars massae Telluris. Pressio aëris in aequori altitudine 1013 hPa est, densitas aëris 1.293 kg/m3. In aequori altitudine aër in primis e 78 centesimis nitrogenii, 21 centesimis oxygenii, 1 centesimis argonis exstat. Vapor aquae (0%-5%) etiam in aëre est et tempestates efficit. Praeterea multa et alia gasa minima quidem parte aëri insunt quae tamen caelo maioris momenti sint, e.g. carbonii dioxidum vel methanum.

Cum atmosphaera Telluris lucis Solis partem caeruleam brevius undatam quinquiens magis dispergat quam partem rubram longius undatam, caelum nobis caeruleum videtur. Aequor autem marium atque oceanorum e spatio cosmico caeruleum videtur cum aqua ipsa lucem rubram magis absorbat. Inde Tellus etiam planeta caeruleus vocatur.

Temperatura[recensere | fontem recensere]

Status energeticus Telluris maxima e parte de insolatione (de copia radiorum solis) deque reflexione vel superficiei vel atmosphaerae, ergo de statu radiationis, dependit. Cetera enim tantum 0.02 centesimae efficiunt; etiam periodus solis macularum plus efficit.

Fere 0.013 centesimae e radionucleoidibus in Tellure dissolventibus oriuntur, 0.007 centesimae homo efficit materiem fossilem urens vel nuclea atomorum findens, 0.002 centesimae ex attritu aestuum fiunt.

Albedo Telluris plus minusve 0.367 est, cuius maiorem partem nubes excitant. Inde temperatura universa est effectiva? 246 K (id est, -27 graduum Celsianorum). Medius autem calor humi est 288 K (+15 graduum Celsianorum) effectus tepidarii causa, quod imprimis vapor aquae ac dioxidum carbonii efficiunt. Extremae temperaturae in Tellure sunt hae mensurae: -89.6 gradus Celsianos (21 Iulii 1983 in statione Vostok nominata in terra Antarctica) et +53 gradus Celsianos Death Valley in Estados Unidos).

Calore medio 15 graduum Celsianorum soni velocitas in aequori altitudine est circiter 340 m/s.

Unde aqua in Tellurem venerit[recensere | fontem recensere]

Unde aqua in Tellurem venerit, praecipue autem cur plus aquae in Tellure sit quam in ceteris planetis Telluris similibus, adhuc non satis liquet. Pars aquae e magmate evaporavisse et inde e medio Telluris orta esse putatur. Quod tamen tantam copiam aquae explanare nequit. Aliae partes e stellis crinitis, ex obiectis ultra Neptunum revolventibus, ex asteroidibus in Tellurem ceciderint. Isotoporum ratio deuterii pro protio (D/H ratio) in maribus mensa magis aequat ei in chondritis carbonicis inventae (quae reliquiae asteroidum in Tellurem casorum sciuntur), sed minus ei in stellis crinitis vel obiectis ultra Neptunum revolventibus exploratae.

Motus cosmici[recensere | fontem recensere]

Rationes intervallorum planetarum interiorum.
Rationes intervallorum Tellus/Luna, Venus, Mercurius, Sol. Solis magnitudo hic normam respicit.
Tellus/Luna Venus Mercurius Sol (normam respiciens)


Tellus, una cum Systemate Solare, est in Via Lactea galaxia sita, se circa 28 000 annorum lucis a media galaxia movens. Ea nunc est circa viginta annos lucis supra planum aequatoriale in spirali Orionis bracchio.

Medium spatium mediae Telluris ac medii Solis circiter 149 597 870 km est. Quod spatium primo unitatem astronomicam definiebat, qua unitate astronomi in primis ad intervalla intra systema solare metienda utuntur.

Locus orbitae Telluris qui Soli proximus est, perihelium vocatur et 0.983 ua a Sole distat, locus remotissimus aphelium vocatus 1.017 ua distat. Orbita Telluris igitur ellipsis est excentritatis 0.0167. Spatium inter Solem et Tellurem autem non constans est, sed altero quoque anno 10 cm augetur.

Revolutio Telluris circum Solem nunc 365 d 6 h 9 min 9.54 s durat, quae periodus annus sideralis vocatur. Planities orbitae Telluris linea ecliptica appellatur.

Luna[recensere | fontem recensere]

Circa Tellurem movetur Luna, cuius ratio massarum ac Telluris tanta est, ut Tellus et Luna nonnumquam systema binorum planetarum vocetur pro planeta ac satellite. Ratio massarum modo in systemate Plutonis et Charontis maior est.

Tellus de Luna visa.

Quod Luna tanta est, declinatio lineae eclipticae valde stabilis est ut condiciones vitae in Tellure bene maneant.

Rationes magnitudinum et spatii inter Tellurem Lunamque.

Rationes magnitudinum et spatii verae inter Tellurem et Lunam.

Tellus Luna

Rotatio[recensere | fontem recensere]

Tellus in 23 horis 56 minutis 4.09 secundis circum axim suum rotatur, quod tempus dies sideralis vocatur. Cum autem Telluris orbita circulum non sit, locus Solis die subsequenti non idem est atque die proximo. Spatium temporis inter summos soles, id est inter meridies subsequentis inde paulum longius est die siderali: id spatium dies solaris dicitur qui positione 24 horas continet.

Tellus ut rotans visa.

Cum axis rotationis Telluris (hoc in aevo) 23.44° a linea ecliptica declinet, utraque hemisphaera (septentrionalis ac meridionalis) diversis orbitae locis diverse illustratur, unde tempora anni caelum suum efficientia oriuntur.

Aestus[recensere | fontem recensere]

Luna in Tellure non solum in maribus, sed etiam in terris (circa semimetrum) et in Telluris amictu aestus efficit, qui rotationem Telluris circum se ipsam paulatim frenant ut dies circiter 20 µs per annum longiores fiant. Ex energia rotationis calor fit, impulsus rotationis a Tellure in Lunam transfertur ut Lunae orbita altero quoque anno 4 centimetra a Tellure removeatur. Mensurae spatii inter Lunam et Tellurem laser factae ex anno 1995 hoc effectum iam diu suspicatum demonstraverunt.

Alia argumenta haec sunt: in curalii fossilibus anuli crescendi inveniuntur, qui omni die unum vestigium relinquebant. Item annorum singulorum vestigia inveniuntur. Inde numerum dierum anni pristini linquunt et annus constans ex illo numero aevo geologico auctus esse habetur.

Etiam Solis defectiones litteris mandatae demonstrant diem longiorem factum esse, nam si dies aequus mansisset, defectiones aliis locis visae essent.

Olim Tellus et Luna rotationem coniunctam habeant, Tellus quoque Lunae unam atque eandem partem praebeat, dies futurus quadraginta septem dies hodiernos contineat, nisi antea Sol se expandens hoc systema disturbet.

De vita deque caelo[recensere | fontem recensere]

Origo vitae[recensere | fontem recensere]

Adhuc sola in Tellure vita probatur. Tamen vita iam geologice paucis annis post frequentissimos asteroidum casus in Telluris primordiis coepisse videtur. In saxis sedimentis adhuc annorum ante 3850 millonem? genitis, quae in regione Isua (in Groenlandia) inventa sunt, rationes isotoporum carbonii (C-12 / C-13) a norma discrepant, forsan vitae causa. In saxis ante 3500 milliones genitis Warrawoonae (in Australia) nonnulli viri docti cyanobacteria fossilia inventa esse existimant. Certa autem sunt bacteria fossilia e formatione Gunflint (in Ontario / Canada) ante 1900 milliones genita.

Evolutio et chemica et biologica cum historia caelorum arte coniuncta est, nam vita quidem de condicionibus datis dependit, sed ipsa Tellurem mutat. In primis photosynthesis satorum atmosphaerae oxygenium dabat ut nunc atmosphaera res oxydans sit. Etiam Telluris albedo satîs terras tegentibus mutata est.

Veteriores sententias de Telluris vitaeque origine legere potes (e. g.):

Zonae[recensere | fontem recensere]

Tellus hodie non in quinque, ut e.g. apud Ovidium legimus, sed in septem zonas dividitur:

Zonae polares[recensere | fontem recensere]

Zona polaris borealis arctis vocatur, maiore e parte mare est. Zona polaris australis antarctis vocatur, maxima e parte continens Antarctica est. Propria harum zonarum sunt multa nix vel glacies, frigus, sed etiam dies vel nox semestris. Videntur etiam aurorae boreales.

Zonae temperatae[recensere | fontem recensere]

Zonae temperatae a circulis polaribus ad 40° latitudinis patent. In zonis temperatis, tempora anni (ver, aestas, autumnus, hiemps) manifeste dignoscuntur, et spatium diei noctisque in cursu anni valde variatur. Arbores imprimis sunt coniferae vel frondeae quae frondem autumno amittunt.

Zonae subtropicae[recensere | fontem recensere]

Hae inter 40° latitudinis et circulum solstitialem (Cancri) vel circulum brumalem (Capricorni) sitae sunt. Spatium diei noctisque paulum tantum variatur. Hae regiones dignoscuntur: aridae, hieme umidae, aestate umidae, semper umidae. In aliis regionibus, e.g. circum mare Internum, multa et varia genera satorum crescunt, in aliis parca, in desertis sicut Sahara nulla.

Zona tropica[recensere | fontem recensere]

Haec zona ab utraque parte circuli aequinoctialis ad circulos solstitialem et brumalem spectat. In zona tropica, et dies et noctes semper duodecim horas manent. Sol autem partim per meridiem, partim medium per caelum, partim per septentrionalem cursum diei facit, unde verbum tropicae ortum est (Graece: tropos 'versio').

Dignoscuntur regiones tropicae semper umidae et aliquotiens umidae. Illis non sunt tempora anni; his autem tempus aridum et tempus pluviosum. His proprii sunt campi ampli ubi herbae graminaque varia crescunt, qui campi in Africa savanna, in America Meridionali pantanal, vocantur. Illis regionibus semper umidis propriae sunt silvae incaeduae, quae etiam silvae pluviales vocantur, quaeque generibus et arborum et florum et bestiarum abundant.

De temporibus anni[recensere | fontem recensere]

Cum axis Telluris ad lineam eclipticam 23.44° inclinatus sit, tempora anni sunt varia, in primis in zonis temperatis. Haec enim inclinatio efficit ut dies vere ac aestate longiores sint noctibus itaque tum terrae mariaque plus radiorum solis accipiant. Dies praecipui sunt:

21 Decembris: Solstitium (brumale). Sol in circulo Capricorni (brumali) iter per caeli verticem facit. In hemisphaera septentrionali, dies brevissimus adest et hiems incipit; in hemisphaera australi, dies longissimus est et aestas incipit. In polo gelido, media nox adest; in polo australi, meridies.

20 Martii: Aequinoctium (vernale). Ubique terrarum dies et nox duodecim horas manent. In septentrionalibus, ver incipit; in australi, autumnus. Sol in linea aequinoctiali per caeli verticem iter diei facit.

21 Iunii: Solstitium (aestivum). Sol in circulo Cancri (solstitiali) iter per caeli verticem facit, diem longissimum et aestatem incipiens in septentrionalibus, diem brevissimum et hiemem incipiens in australi.

22 Septembris: Aequinoctium (autumnale). Sol in linea aequinoctiali iter per caeli verticem facit. In septentrionalibus incipit autumnus; in australi ver.

Quod homo efficit[recensere | fontem recensere]

Homines priores erant pauci, et venationibus collectionibusque vescebantur. Rebus novis neolithicis factis agricultura et pecuaria coepere (in "luna dimidia frugifera" in millennio undecimo, in Sina millennio octavo, et in terra nunc Mexicana millennio sexto a.C.n.). Inde segetes plantaeque sata naturalia depulere. Inductione industriarum (ab saeculo undevicensimo) non solum areae amplissimae mutatae sunt, sed etiam pollutio aquarum, humorum, aeris crevit. Gasa sicut carbonii dioxidum Tellurem calefacere itaque caelum mundanum mutare videntur. Numerus autem hominum crescere nondum desiit. Anno 1920, 1800 milliones? hominum Tellurem incolebant ; anno 2005, 6400 milliones ; anno 2050, plures quam 9000 milliones fore divinantur. Homo iam effecturus est ut paene totidem genera bestiarum satorumque exstinguantur atque in fine aevi cretacei exstincta sunt.

Tellus interdiu.
Tellus noctu.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Drinkwater, Mark; Kerr, Yann; Font, Jordi; Berger, Michael (Februario 2009). "Exploring the Water Cycle of the ‘Blue Planet’: The Soil Moisture and Ocean Salinity (SMOS) mission". ESA Bulletin (European Space Agency) (137): 6–15. 
  2. "The 'Highest' Spot on Earth," apud www.npr.org.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Primum "ortus Telluris" photographema ab astronautis factum, ex astronavi Apollone 8.
  • Allen, Clabon Walter, et Arthur N. Cox. 2000. Allen's Astrophysical Quantities. Springer. ISBN 0-387-98746-0.
  • Butler, R. F. 1992. Paleomagnetism: Magnetic Domains to Geologic Terranes. Blackwell Scientific Publications. ISBN 0-86542-070-X.
  • The Cambridge Atlas of Astronomy. 1985. Cantabrigiae: Cambridge University Press & Newnes Books.
  • Campbell, W. H. 2003. Introduction to Geomagnetic Fields. Novi Eboraci: Cambridge University Press. ISBN 0-521-82206-8.
  • Canup, R., et E. Asphaug. 2001. "Origin of the Moon in a Giant Impact near the End of the Earth's Formation." Nature 412:708–712.
  • Comins, Neil F. 2001. Discovering the Essential Universe. Editio 2a. W. H. Freeman. ISBN 0-7167-5804-0.
  • Dalrymple, G .B. 1991. The Age of the Earth. Stanford University Press. ISBN 0-8047-1569-6.
  • Dalrymple, G. B. 2001. "The Age of the Earth in the Twentieth Century: A Problem (Mostly) Solved." In Geological Society Special Publications 190:205–221.
  • Dole, S. H. 1970. Habitable Planets for Man. Editio 2a. American Elsevier Publishing Co. ISBN 0-444-00092-5.
  • Doolittle, W. F. 2000. "Uprooting the Tree of Life." Scientific American 282(6):90–95.
  • Duff, D. 1993. Holmes' Principles of Physical Geology. Editio 4a. Chapman & Hall. ISBN 0-412-40320-X.
  • Dutch, S. I. 2002. "Religion as Belief versus Religion as Fact." Journal of Geoscience Education 50(2):137-144.
  • Edis, T. 2003. A World Designed by God: Science and Creationism in Contemporary Islam. Amherst: Prometheus. ISBN 1-59102-064-6.
  • Emilliani, Cesare. 1992. Planet Earth: Cosmology, Geology, and the Evolution of Live and Environment. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-40949-7.
  • Fowler, C. M. R. 1990. The Solid Earth: An Introduction to Global Geophysics. Cantabrigiae: Cambridge University Press. ISBN 0-521-38590-3.
  • Gould, Stephen Jay. 1994. "The Evolution of Life on Earth." Scientific American.
  • Harrison, R. M., et R. E. Hester. 2002. Causes and Environmental Implications of Increased UV-B Radiation. Royal Society of Chemistry. ISBN 0-85404-265-2.
  • Hillebrand, H.. 2004. "On the Generality of the Latitudinal Gradient." American Naturalist 163(2):192–211.
  • Kasting, J. F. 1988. "Runaway and Moist Greenhouse Atmospheres and the Evolution of Earth and Venus." Icarus 74:472–494.
  • Kelley, Kevin W., ed 1989. Der Heimatplanet. Frankfurt am Main: Zweitausendeins. ISBN 3-86150-029-9.
  • Kirschvink, J. L. 1992. "Late Proterozoic Low-Latitude Global Glaciation: The Snowball Earth." In The Proterozoic Biosphere: A Multidisciplinary Study, ed J. W. Schopf, C. Klein, et D. Des Maris, 51–52. Cambridge University Press. ISBN 0-521-36615-1.
  • Laskar, J., P. Robutel, F. Joutel, M. Gastineau, A. C. M. Correia, et B. Levrard, B.. 2004. "A Long-Term Numerical Solution for the Insulation Quantities of the Earth." Astronomy and Astrophysics 428:261–285.
  • Liu, S. C., et T. M. Donahue. 1974. "The Aeronomy of Hydrogen in the Atmosphere of the Earth." Journal of Atmospheric Sciences 31(4):1118-1136.
  • Liungman, C. G. 2004. Symbols: Encyclopedia of Western Signs and Ideograms. Novi Eboraci: Ionfox AB. ISBN 91-972705-0-4.
  • Macdougall, J. D. 2000. Eine kurze Geschichte der Erde. Econ Taschenbuchverlag. ISBN 3-612-26673-X.
  • Mill, H. R. 1893. "The Permanence of Ocean Basins." The Geographical Journal 1(3):230–234.
  • Morbidelli, A., J. Chambers, J. I. Lunine, J. M. Petit, F. Robert, G. B. Valsecchi, et K. E. Cyr. 2000. "Source Regions and Time Scales for the Delivery of Water to Earth." Meteoritics & Planetary Science 35(6):1309–1320.
  • Moran, J. M. 2005. Weather, in het World Book Online Reference Center. NASA/World Book, Inc.
  • Morgan, J. W., et E. Anders. 1980. "Chemical Composition of Earth, Venus, and Mercury." Proceedings of the National Academy of Sciences 71(12):6973–6977.
  • Mullen, L.. 2002. "Salt of the Early Earth." NASA Astrobiology Magazine.
  • Murphy, J. B., et R. D. Nance. 1965. "How Do Supercontinents Assemble?" American Scientist 92:324–333.
  • Oldroyd, David. 1998. Die Biographie der Erde. Zweitausendeins. ISBN 3-86150-285-2.
  • Patterson, C. 1956. "Age of Meteorites and the Earth." Geochimica et Cosmochimica Acta 10:230–237.
  • Pidwirny, M.. 2006. Fundamentals of Physical Geography.
  • Raup, D. M., et J. J. Sepkoski. 1982. "Mass Extinctions in the Marine Fossil Record." Science 215(4539):1501–1503.
  • Rona, P. A. 2003. "Resources of the Sea Floor." Science 299(5607):673–674.
  • Ross, M. R. 2005. "Who Believes What? Clearing up Confusion over Intelligent Design and Young-Earth Creationism." Journal Of Geoscience Education 53(3):319.
  • Sackmann, I.-J., A. I. Boothroyd, K. E. Kraemer. 1993. "Our Sun: III: Present and Future." Astrophysical Journal 418:457–468.
  • Schröder, K.-P., et R. C. Smith. 2008. "Distant Future of the Sun and Earth Revisited." Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.
  • Scott, M. 2006. Earth's Big Heat Bucket. NASA Earth Observatory.
  • Shiklomanov, I. A., ed. 1999. World Water Resources and Their Use Beginning of the 21st Century. Sancti Petersburgi: UNESCO & State Hydrological Institute.
  • Stanley, S. M. 1999. Earth System History. Novi Eboraci: W. H. Freeman & Co. ISBN 0-7167-2882-6.
  • Tinetti, G., A. Vidal-Madjar, M.-C. Liang, J.-P. Beaulieu, Y. Yung, S. Carey, R. J. Barber, J. Tennyson, I. Ribas, N. Allard, G. E. Ballester, D. K. Sing, et F. Selsis. 2007. "Water Vapour in the Atmosphere of a Transiting Extrasolar Planet." Nature 448:169–171.
  • Ward, P. D., et D. Brownlee. 2004. The Life and Death of Planet Earth: How the New Science of Astrobiology Charts the Ultimate Fate of Our World. H. Holt & Co. ISBN 0-8050-7512-7.
  • Ward, P. D., et D. Brownlee. 2000. Rare Earth: Why Complex Life is Uncommon in the Universe. Novi Eboraci: Springer-Verlag. ISBN 0-387-98701-0.
  • Williams, D. M., et J. F. Kasting. 1996. "Habitable Planets with High Obliquities." Lunar and Planetary Science 27:1437–1438.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Tellurem spectant.
Vicivia Vide Tellus apud Viciviam.


Systema Solare nostrum
Sol Mercurius Venus Luna Tellus/Terra Mars Phobos et Deimos Ceres Cingulus asteroidum principalis Iuppiter Satellites Iuppiteris Anuli Iuppiteris Saturnus Satellites Saturni Anuli Saturni Uranus Satellites Urani Anuli Urani Neptunus Satellites Neptuni Anuli Neptuni Pluto Satellites Plutonis Haumea Satellites Haumeae Makemake Zona Kuiperi Eris Dysnomia Discus Rarus Nubes Hillsensis Nubes OortensisSolar System Template Final.png
Sol

Planetae: Mercurius | Venus | Tellus (Terra) | Mars | Iuppiter | Saturnus | Uranus | Neptunus

Planetulae: Ceres | Pluto | Haumea | Makemake | Eris

Corpora alia: Satellites | Luna | Asteroides (+ indices) | Corpora transneptuniana

Vide etiam indices corporum Systematis Solaris redactos secundum radium et massam.

Mille Paginae.png


Roman numeral 10000 CC DD.svg