Latinitas bona

Quintus Pedius

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Quintus Pedius (natus anno incognito; mortuus fine anni 43 a.C.n.) in Caesarianis reipublicae Romanae antiquae partibus interfuit: collega Octaviani in consulatu fuit secunda parte anni 43 a.C.n..

Nepos sive potius filius, ut plerique eruditi moderni ex temporum ratione volunt, sororis Caesaris fuit. Itaque mentio Quinti Pedi legati bello Gallico anno 57 a.C.n. in Commentariis reperitur, quo anno Caesar cum Belgis bellum gessit.

Bello civili quoque a Caesare stetit. Anno 48 a.C.n. praetor seditionem Titi Annii Milonis in Lucania repressit. Postea initio anni 45 a.C.n. ante Caesaris adventum exercitui eius in Hispania cum Fabio Maximo praeerat (fortasse proconsul Hispaniae Ulterioris tum erat). Mense Decembri indulgente Caesare ob parvam victoriam adversus Sextum Pompeium de Hispania triumphavit.

Testamento suo Caesar eum in primis heredibus instituit (nisi tamen de huius filio eiusdem nominis agatur; nam Suetonius heredes sororum nepotes fuisse scripsit) post Octavianum et una cum Lucio Pinario. Suam partem hereditatis Octaviano reliquisse traditur.

Post necem Caesaris, Octavianum secutus est qui, exercitum Romam ducendo, consulatum extorsit. Consul vero die 19 Augusti cum Octaviano factus, Q. Pedius Romae remansit dum collega Bononiam ad Lepidum Antoniumque congrediendos iter facit. Legem tulit (ex eius nomine Lex Pedia vocata) qua omnes homines, qui Caesaris caedis vel participes vel tantum conscii fuissent, "aqua et igni" interdicti sunt. Hoc fuit initium proscriptionum quae triumviratus tempore orbem Romanum cruentavere: nam fuere statim delationes plurimae. Paulo post, ante finem anni, Quintus Pedius interiit, maerore confectus, ut nonnulli volunt, quod intellexisset legem suam multis civibus exitio fore.

Fontes[recensere | fontem recensere]