Latinitas bona

Flavius Stilicho

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Diptychon consulare Stilichonis anni circiter 400, Modiciae in thesauro ecclesiae cathedralis conservatum. Monstrat autem Stilichonem cum uxore Serena et filio Eucherio. Puerorum in clipeo Stilichonis sculptorum sunt qui Arcadii Honoriique fratrum Augustorum imagines esse doceant, ut quorum pro tutela atque patrono Stilicho se gesserit.

Flavius Stilicho (qui anno 359 circiter natus anno 408 die 22 mensis Augusti Ravennae iussu Heracliani ducis exercitus imperatoris Honorii supplicio adfectus est) erat magister militum originis barbaricae[1] et patricius et consul anni 400. Testis atque interpres rerum a Stilichone gestarum maximus Claudianus poeta extat in carminibus 2–28 et nonnullis carminibus minoribus. Contra ab Orosio Stilichonis facta depinguntur ut vituperanda. Quod Vandalus erat, etiam Arrianus.

De vita[recensere | fontem recensere]

Stilicho in hodierna Germania natus est a patre Vandalo, auxiliario in exercitu Romano, et matre quae civis Romana erat. Tamen semper se Romanum putavit etiamsi erat, sicut plurimi Germani, Arrianus, ergo putatus haereticus. Correcte tres linguas principales illius temporis loquebatur: Germanicam communem, Latinam Graecamque. Historiographiae vir videtur multum ambiguus: putatus dux fidelis causae Imperii Romani, egit negative pro se. Nam non pepulit Alaricum neque servavit limitem apud flumen Rhenum.

Theodosio I regnante, qui ultimus utriusque partis Imperi imperator fuit, miles Romanus fuit. Anno 384 eum misit apud regem Persam Saporem III ut negotiavisset pacem et partitionem Armeniae. Missio felix fuit et Stilicho, cum adiisset Constantinopolim, ubi Theodosius stabat, generalis factus est,ut limites a Visigothibus servaret: ille hoc negotium per circa viginta annos habuit. Quia virtutem eius videbat, Theodosius ei uxorem dedit suam nepotem, quae postea filia adoptiva fuit, Serenam. Ex unione nati sunt filius Eucherius et duae filiae, Maria et Termantia, quae uxores imperatoris Honorii fuerunt .

Post Valentinianum II imperatorem interfectum, anno 392, Stilicho paravit exercitum quod, Theodosio ducente, vicit Flavium Eugenium in proelio apud flumen Frigidum. In hac pugna Stilicho etiam imperavit, cum habebat subordinatum Alaricum Visigothum (deinde suum inimicum), qui magnam axiliarorum Gothorum copiam ducebat. Anno 400 una cum Aureliano consulatum gessit.

Monumentum marmoreum annis circa 400 factum et dictum sepulcrum Stilichonis in basilica sancti Ambrosii Mediolani exstat, sed Stilicho hac in urbe sepultus esse vix veri simile videtur. Nam primo testimonia desunt, deinde omnino corpus illis temporibus inquietissimis ac bellicosis a loco supplicii Mediolanum tralatum esse a multis viris doctis denegatur.

Nota[recensere | fontem recensere]

  1. semi barbarus; vandalus

Fontes[recensere | fontem recensere]

Nexus externus[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Flavium Stilichonem spectant.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]


Antecessores:
Eutropius et Flavius Mallius Theodorus
Consul
400
cum
Aureliano
Successores:
Flavius Fravitta et Flavius Vincentius
Antecessores:
Imp. Caesar Flavius Honorius Augustus VI et Aristaenetus
Consul
405
cum
Flavio Anthemio
Successores:
Imp. Caesar Flavius Arcadius Augustus VI et Anicius Flavius Petronius Probus