Flavius Stilicho

Diptychon Stilichonis anni circiter 400, Modiciae in thesauro ecclesiae cathedralis conservatum. Monstrat autem Stilichonem cum uxore Serena et filio Eucherio. Puerorum in clipeo Stilichonis sculptorum sunt qui Arcadii Honoriique fratrum Augustorum imagines esse doceant, ut quorum pro tutela atque patrono Stilicho se gesserit.

Flavius Stilicho (qui anno 359 circiter natus anno 408 die 22 mensis Augusti Ravennae iussu Heracliani ducis exercitus imperatoris Honorii supplicio adfectus est) erat magister militum originis barbaricae et patricius et consul anni 400. Testis atque interpres rerum a Stilichone gestarum maximus Claudianus poeta extat in carminibus 2—28 et nonnullis carminibus minoribus. Quod Vandalus erat, etiam Arrianus.

De vita

Stilicho in hodierna Germania natus est a patre Vandalo, auxiliario in exercitu Romano, et matre quae civis Romana erat. Tamen semper se Romanum putavit etiamsi erat, sicut plurimi Germani, Arrianus, ergo putatus haereticus. Correcte loquebatur tres linguas principales illius temporis: Germanicam communem, Latinam Graecamque. Historiographiae vir videtur multum ambiguus: putatus dux fidelis causae Imperii Romani, egit negative pro se. Nam non pepulit Alaricum neque servavit limitem apud flumen Rhenum.

Theodosio I regnante, qui ultimus utriusque partis Imperi imperator fuit, miles Romanus fuit. Anno 384 eum misit apud regem Persam Saporem III ut negotiavisset pacem et partitionem Armeniae. Missio felix fuit et Stilicho, cum adiisset Constantinopolim, ubi Theodosius stabat, factus est generalis, ut servaret limites a Visigothibus: ille hoc negotium habuit per circa viginta annos. Quia eius virtutem videbat, Theodosius eo dedit uxorem suam nepotem, quae postea filiam adoctivam fuit, Serenam. Ex unione nati sunt filium, Eucherium et duos filias, Mariam et Termantiam, quae fuerunt uxores imperatoris Honorii.

Post Valentinianum II imperatorem interfectum, anno 392, Stilicho paravit exercitum quod, Theodosio ducente, vicit Flavium Eugenium in proelio apud flumen Frigidum. In hac pugna Stilicho etiam imperavit, cum habebat subordinatum Alaricum Visigothum (deinde suum inimicum), qui magnam axiliarorum Gothorum copiam ducebat.

Fontes

• Codex Theodosianus
• Zosimus Historia Nova
• Paulus Orosius, Historiae adversus paganos
• Claudius Rutilius Namatianus, De reditu suo

Nexus externus

Vicimedia Communia plura habent quae ad Flavium Stilichonem spectant.

Bibliographia

• Eduardus Gibbon, The Decline and Fall of the Roman Empire
• Santo Mazzarino, Stilicone (1942) (Rizzoli ISBN 978-88-17-33616-1)

Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!