Status Pontificius

E Vicipaedia

Status Pontificius
Sermo officialis Lingua latina
Caput Roma
Forma Monarchia
Dux Civitatis Papa
Institutio 756
Finis 1870 (a Regno Italiae capta)
Primus dux Papa Stephanus II (752)
Ultimus dux Papa Pius IX (1846-1870)

Status Pontificius [1] sive Ditio Pontificia[2] (Italice Stato della Chiesa) fuit antiqua civitas in Italia terras continens quae ad Patrimonium Sancti Petri pertinebant.

[recensere] Historia

Status Pontificius

Status Pontificius anno 756 conditus est, cum rex Merovingius Pippinus nonnullam terram Italicam in manus summorum pontificum dedit.Tempore confusionis, ea donatio stabilitatem iis regionibus et libertatem Sanctae Romanae Ecclesiae dedit, sed onus temporalis curae Status Pontificii opprimebat ministerium spiritualem Romanorum Pontificum.

Anno 1506, exercitus pontificalis papae Iulii II Bononiam obsedit; exinde, usque ad annum 1860, Bononia fuit pars Civitatis Pontificiae.

Anno 1598 etiam Ferraria, quae antea ad praeclaram familiam Estensium (Italice Estensi seu D'Este) pertinebat, Statui Pontificio iuncta est.

Anno 1631, Urbanus papa VIII episcopus Romanus Ducatum Urvini Civitati Pontificiae adiunxit, quae iam eum ab anno 1625 administrabat.

Die 14 Septembris 1791 inter Rerum Francicarum Eversionem urbs Avenio, quae ad dominium pontificium pertinebat Franciae iuncta erat. Inter bella Napoleonis Status Pontificius multas terras amisit die 15 Februarii 1798 Francici ipsam urbem Romam ceperant et papa, Pius VI, comprehensus et quamquam senex fuisset postea in Franciam translatus est, ubi insequenti anno obiit.

Anno 1809 bis Civitas Pontificia imperio Francico iuncta est.

Anno 1815 in Consilio Vindobono dominium pontificium restitutum est et mansit in fines suis anno 1796.

Statum Pontificium et civitates viciniores aetate Napoleonis (anno 1806)

Die 20 Septembris 1870, Roma ab exercitu regis Victorii Emmanuelis II capta, Status Pontificius finem habuit

[recensere] Notae

[recensere] Bibliographia

Instrumenta personalia