Sanctus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Vide etiam: Sanctus (oratio)

Sanctus est homo egregiae sanctitatis in qualibet multarum religionum. Nomen in Christianitate adhibetur in definitionibus, quae inter denominationes variant. Verbum ipsum 'aliquis sacer' significat. Notio ex antiqua litteratura Graeca Christiana venit, in verbo ἅγιος 'sanctus', et ex Novo Testamento, ubi verbum Iesu discipulos describit.[1] In Vetere Testamento simile est verbum Hebraeum קדש, qodesh. Aliae religiones noscunt certos homines praecipuae sanctitatis vel humanitatis.

Proprietates et definitiones[recensere | fontem recensere]

Ultima Cena - In iconographia Christiana posteris tradita sancti saepe depinguntur cum coronis. Nota Iudam sine corona depictum esse.

Laurentius Babb, anthropologus,[2] in commentario de Sathya Sai Baba rogat: "Quis est sanctus?" et respondit in symbolica certarum religionum structura esse imaginem certorum extraordinariorum spiritualium hominum, qui, ut fertur, "potestates mirificas habent," et quibus certa morum praesentia frequenter attribuitur.

Christianitas[recensere | fontem recensere]

Secundum Biblia Sacra sanctus est, qui sanctificatur (Liber II Paralipomenon 6:41). Omnes primi Christiani sancti appellati sunt (Hebraei 13:24; Iudas 1:3; Philemon 1:5, 7). Notio sanctitatis condita est in opinione Christiana, ut concordantia actionum alicuius cum voluntate dei illum perfectiorem faceret et sanctificaret et sic vita illius perfecta fere fieret. Ab aetate prima Christianitatis Paulus Apostolus et alii "ἅγιους" non solum omnes credentes vivos (e. g. Philippenses 4;21-22 vel Revelatio 20;9) sed interdum etiam beatos in caelo (I Thessalonicenses 3;13) vocant.[3] Christianitate crescente verbum "sanctus" utebatur potius ad designadum singula individua, qui habebantur et venerabantur ut exemplaria fidei pro aliis Christianis. In principio terminus pro martyribus fidei utebatur. Ad tumbas martyrum fideles congregare et eucharistiam celebrare solebant. Exemplum primum talium caerimoniorum celebrationes saeculo secundo quotannis ad tumbam Polycarpi habitae sunt.

Catholicismus Romanus[recensere | fontem recensere]

Sunt plus quam 10 000 sanctorum Romanorum Catholicorum.[4]

In Ecclesia Catholica est terminus pro homine, qui iam est in coelo, et qui gaudet visionem beatificam Dei. Catholici credunt sanctos non tantum Deum amare, cognoscere et laudare, sed etiam fideles in terris cognosere et amare. Ergo, Catholici saepe quaerunt auxilium sanctorum, ut intercedant ad Deum pro eis. Magnus numerus sanctorum est hominum non amplius recordatorum, qui celebrantur die 1 Novembris, in suffragione Omnium Sanctorum. Nonnulli, tamen, ab ecclesia sunt noti tamquam exempla vitae Christianae. Illi sunt sancti canonizati, quos saepe indicat vocabulum sancti. Processus beatificationis et canonizationis examinat integritatem vitae, sanctitatem, et orthodoxiam alius, et petit duo miracula. Saepe sancti accipiuntur a Christianis in patronos, vel a die natali, vel a nomine eorum.

De cultu sanctorum ecclesia Catholica Romana praescribit: "cultu publico eos tantum Dei servos venerari licet, qui auctoritate Ecclesiae in album Sanctorum vel Beatorum relati sint" (canone 1187). Ex canone 1186, Codicis Iuris Canonici propositum cultus sanctorum est: "Ad sanctificationem populi Dei fovendam, Ecclesia peculiari et filiali christifidelium venerationi commendat Beatam Mariam semper Virginem, Dei Matrem, quam Christus hominum omnium Matrem constituit, atque verum et authenticum promovet cultum aliorum Sanctorum, quorum quidem exemplo christifideles aedificantur et intercessione sustentantur."

Aliae religiones[recensere | fontem recensere]

Notio sanctitatis in historia Christianitatis crevit; sunt autem in aliis religionibus notiones similes, in quibus certi homines agnoscuntur propter eorum sanctitatem vel humanitatem. Iudaismus tractat de classi hominum, qui Tzadikkim appellantur.

Sunt homines appellati sancti Hinduisti, quorum plurimi egregie appellati sunt mahatma, paramahamsa, vel swami, sive titulis Sri vel Srila; moderna autem horum terminorum consuetudo magnopere adfecta est a theosophia. Buddhistae arhatas et arhantas praecipue colunt; item certae Islamismi sectae hadratas venerantur.

Nexus interni

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Cunningham, Lawrence S. 1980. The Meaning of Saints. San Francisco: Harper & Row.
  • Hawley, John Stratton, ed. 1987. Saints and Virtues. Berkeleiae: University of California Press.
  • Hein, David. 2004. "Farrer on Friendship, Sainthood, and the Will of God." In Captured by the Crucified: The Practical Theology of Austin Farrer. David Hein et Edward Hugh Henderson ediderunt. Novi Eboraci et Londinii: T & T Clark / Continuum, pp. 119-148.
  • Hein, David. 2006. "Saints: Holy, Not Tame." Sewanee Theological Review 49:204–217.
  • O'Malley, Vincent J. 1999. "Ordinary Suffering of Extraordinary Saints." ISBN 0-87973-893-6.
  • Perham, Michael. 1980. The Communion of Saints. Londinii: Alcuin Club / SPCK.
  • Woodward, Kenneth L. Making Saints. Novi Eboraci: Simon & Schuster, 1996.
  • Jean-Luc Deuffic (éd.), Reliques et sainteté dans l'espace médiéval [1]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. F. W. Danker, et al., A Greek-English Lexicon of the New Testament and other Early Christian Literature, tertia editio (Sicagi: University of Chicago Press, 2000), s.v. ἅγιος, praecipue definitio 2.d.β.
  2. John Stratton Hawley, ed., Saints and Virtues (Berkeley: University of California Press, 1987), p. 239
  3. Donaldus Attwater et Catharina Rachel John. Dictionary of Saints, p 1. Londinii: Penguin Books, ed. 3, 1995. ISBN 978-0-14-051312-7.
  4. All About Saints

Nexus externi[recensere | fontem recensere]