Antonius abbas

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Antonius abbas[1], sanctus, (251?-356) fuit eremita Aegyptius et pater monachismi.

Fontes[recensere | fontem recensere]

Fundamentum fere omnium, quae nobis de Antonio tradita sunt, est Vita Antonii, quam composuit Athanasius Alexandrinus. Athanasius eum ipsum noverat[2]. Hoc ex libro etiam Legenda Aurea hausit, qua vulgaris opinio maxime informata est. Alter fons in Apophthegmata Patrum i.e. Dictis Patrum inveniri potest. Cum in Vita Antonii magis acta eius quam dicta feruntur exceptis orationibus perlongis, quae ab Athanasio fictae habentur, Apophthegmata Patrum continent breves sententias et interlocutiones Antonii discipulorumque, quae nobis, si dicere licet, vivam imaginem vitae et morum in deserto dant.

Vita[recensere | fontem recensere]

Antonius natus in Aegypto medio de parentibus christianis[3], qui nonnullos agros possidebant[4]. Cum esset circiter viginti annis parentibus mortuis se relicto cum sorore parva audivit ecclesia dici illud "Si vis perfectus esse, vade, vende quae habes, et da pauperibus, et habebis thesaurum in caelo : et veni, sequere me." [4] et permotus fecit, quod illi praeceptus erat. Parvo relicto ad sustinendam vitam suam et sororis iterum audivit ecclesia tale dictum, quo tandem omnia vendit, sororem in cuidam monasterio puellarum commendit et ab eo primo cellulam vicinam suae domui[5], deinde vicinitatem urbis[6], postremo tumulos[7] et desertum[8] incoluit. Tempore quo vicinitatem urbis incoleret fertur discipulus aliorum eremitarum fuisse[6]. Episoda de tumulis praeclara a Legenda Aurea reddita est[9]. Condit monasterios in deserto et plures discipulos facit.[10]. Alexandriam venisse fertur sub persecutione Maximiani ad martyrium patiendum[11]. Revertus hinc turbam monachorum, qua loca ista iam abundant, fugisse et in montem recessisse[12], ibi vitam solitariam egisse usque ad mortem in centesimoquinto anno suae vitae.

Temptationes[recensere | fontem recensere]

Antonius inprimis magnus habebatur propter temptationes (in vita eius nec non in Legenda aurea narratas), quae ei a Diabolo ob eius sanctitatem furenti illatae sunt. Quarum nobilissimae haec: Supra dicta in tumulo; In deserto inventum argentum, cuius illicitationi resistit; Diabolum usque ad caelum caput suum erigentem Antonius irridet; Visio de Diabolo, qui animas pennatas prohibet caelum ingredi[9]. Insuper duobus annis, quos in castello relicto consumpsit, iterum iterumque cum daemonibus confligabat[13]. Temptatio Sancti Antonii saepissime a pictoribus nec non scriptoribus evocata est.

Fontes[recensere | fontem recensere]

  • Athanase d’Alexandrie: Vie d’Antoine. Introd., texte critique, trad., notes et index par G. J. M. Bartelink (Sources Chrétiennes 400), Éditions du Cerf, Parisiis 1994. (Graece, Francice)
  • The Letters of St. Anthony the Great, transl.a Derwas J. Chitty, Oxoniae 1980. (Anglice)
  • Weisung der Väter. Apophthegmata Patrum, auch Gerontikon oder Alphabeticum genannt. Transl. a Bonifatio Miller, 4. editio, Treveris 1998. (Theodisce)
  • Iacopo da Varazze, Legenda aurea. Editio critica (textus latini) a Giovanni Paolo Maggioni, Florentiae, SISMEL - Ed. del Galluzzo, 1998

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. etiam Antonius magnus, Antonius Aegyptius aut Antonius eremita
  2. Vita Antonii proem.
  3. Vita Antonii cap. I
  4. 4.0 4.1 Vita Antonii cap. II
  5. Vita Antonii cap. III
  6. 6.0 6.1 Vita Antonii cap. IV
  7. Vita Antonii cap. VIII
  8. Vita Antonii cap. XI
  9. 9.0 9.1 Legenda Aurea, Historia de Sancto Antonio
  10. Vita Antonii cap. XIV
  11. Vita Antonii cap. XLVI
  12. Vita Antonii cap. XLIX
  13. Vita Antonii cap. XII

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Antonium abbatem spectant.