Inachis io
| Inachis io | |
|---|---|
 |
|
| Taxinomia | |
| Regnum: | Animalia |
| Phylum: | Arthropoda |
| Classis: | Insecta |
| Ordo: | Lepidoptera |
| Familia: | Nymphalidae |
| Tribus: | Nymphalini |
| Genus: | Inachis Hübner, 1819 |
| Species: | Inachis io |
| Binomen | |
| Inachis io (Linnaeus, 1758) |
|
| Synonyma | |
|
|
Inachis io (Anglice peacock, European peacock) est papilio familiae Nymphalidarum, sola species sui generis, et in Europa et Asia temperata ad orientem usque ad Iaponiam endemicus.
Sunt duae subspecies, I. io caucasica (Jachontov, 1912) in Azerbaijan, et I. io geisha (Stichel, 1908) in Iaponia et Russian Far East? endemicae.
In Insulis Britannicis, hic papilio in Anglia, Scotia (Orcadibus Insulis et Shetland? non exclusis), Cambria, et Hibernia videtur. Sua distributio geographica hodie extenditur.[1][2] Putatur nihil ei minari.[1]
Index |
Proprietates [recensere]
Latitudo alarum est 50–55 mm. Principalis alarum color est robiginosus, et cuique apice est propria macula ocularis nigra, caerulea, flava. Latus inferius est brunneum vel nigrum.
Historia naturalis [recensere]
Inachis io in silvis, agris, pratis, pascuis, vivariis, et hortis, et a terris humilibus ad 2500 m super maris aequor habitat. Hic est papilio quotidianus, in permultis vivariis hortisque Europaeis visus. Mas terram defendit quam saepe in via feminarum ad situs ovipositionis eligit.[3]
Hic papilio per hiemem hibernat antequam ova parit vere ineunte.[2] Ova costata et olivacea in superioribus plantarum partibus, in inferioribus foliorum Urticarum Hululique lateribus adligantur.[4] Erucae, nigrae, quoque in segmento sex ordinibus spicarum hamatarum serieque punctorum alborum, capite nigro, post septem dierum spatium excluduntur. Chrysalis est vel cinerea vel fusca vel viridis, aliquando colore aliquantum nigro tincta.[4] Erucae ad 42 mm longae sunt.
Larvae Urtica dioica, Humulo lupulo, et Urtica urenti vescuntur.[2]
Adulti nectar ex variissimis plantis florentibus sorbillant, inter quas Buddleia, Salices, Taraxaca, Origanum ferum, Sambucus ebulus, Eupatorium cannabinum, Trifolia ; ei etiam suco arborum et fructibus putrescentibus utuntur.
Etymologia [recensere]
Io in mythologia Graeca fuit filia Inachi, regis Argorum, et ea fuit Herae sacerdos, cui Iuppiter vim obtulit et quem in iuvencam commutavit.
Pinacotheca [recensere]
Notae [recensere]
- ↑ 1.0 1.1 "Peacock". A-Z of Butterflies. Butterfly Conservation
- ↑ 2.0 2.1 2.2 Eeles, Peter. "Peacock - Inachis io". UK Butterflies
- ↑ Peter W. Price, Insect ecology, ed. 3a. (John Wiley, 1997, ISBN 978-0-471-16184-4), p. 405; pagina Inachis apud books.google.co.in.
- ↑ 4.0 4.1 Stokoe, W.J. (1966). The Observers Book of Butterflies. The Observer's Books (Fully ilustrated ed.). London: Frederick Warne & Co. pp. 191
Bibliographia [recensere]
- Baker, R. R. (1972). "Territorial Behaviour of the Nymphalid Butterflies, Aglais urticae (L.) and Inachis io (L.)". Journal of Animal Ecology 41 (2): 453–469
Nexus externi [recensere]
 |
Vicimedia Communia plura habent quae ad Inachem Io spectant. |
 |
Vide Inachis io apud Vicispecies. |
- Pagina Inachis apud situm butterfly-conservation.org
- Pagina Inachis io apud situm arkive.org
- Pagina Inachis Io apud situm ukbutterflies.co.uk
- "Peacock Photosynth," photosynth Inachis Io apud situm photosynth.net
 |
Haec stipula ad insectum spectat. Amplifica, si potes! |
