Latinitas nondum censa

Sancti Magi

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Tres magi

Sancti Magi, secundum evangelium Sancti Matthaei, fuerunt qui, cum natus esset Iesus, eum adoratum advenerunt, dicentes: "Ubi est qui natus est rex Iudaeorum? Vidimus enim stellam eius in oriente, et venimus adorare eum" (Matt. 2:2). Hi magi tria munera obtulerunt: aurum, thus, myrrham.

Tres magi, unus niger. Imago ca. annum 1538 picta.

Paulatim multae fabulae vel legenda de magis facta sunt, et magi postremo ut tres reges describebantur, qui tres terras continentes tum notas Europam, Asiam, et Africam repraesentarent. Nomina horum magorum sunt Caspar, Melchior, Balthasar, quae nomina forsitan inventa sunt ut litterae CMB explicarentur quae "Christus Mansionem Benedicat" dicere volunt. Unus horum magorum (saepe, non semper, Balthasar) ut niger describitur, qui Africam repraesentet, sed in America Hispanica saeculorum septimi decimi et duodevicensimi non ut niger, sed ut indigena Americanus.

Sancti Magi sunt Coloniae Agrippinae patroni. Fama fert Flaviam Iuliam Helenam Augustam sanctam reliquias in Palaestina invenisse. Tum reliquiae magorum Mediolanum portatae sunt. Deinde Fridericus I Barbarossa, Caesar Augustus, Mediolano expugnato, reliquias episcopo Coloniensi Rainoldo de Dassel dono dedit. Reliquiae 23 Iulii anni 1164 Coloniam advenerunt; ex quo tempore Coloniae sunt.

Sollemnitas Magorum est in ecclesia catholica 6° Ianuarii (vel secundum calendarium paganum a.d. VIII Idus Ianuarias) vel die Sollemnitatis Epiphaniae Domini. Hoc die parvuli vel ministrantes veste magorum induti ostia pulsant, hymnos cantant, poemata dicunt, mansionem ad omnem annum sequentem benedicunt et parvam pecuniam organizationibus caritativis precantur. In porta mansionis scribunt numerum anni et litteras benedictionis, exempli gratia MM+C+M+B+IX.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Biblia Sacra iuxta Vulgatam Clementinam. Nova editio. Logicis partitionibus aliisque subsidiis ornata a Alberto Colunga, O.P., et Laurentio Turrado professoribus sacrae scripturae in P. Universitate Eccl. Salamanticensi. Quarta Editio. Biblioteca de autores Cristianos. Matriti 1965.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]