Roman numeral 10000 CC DD.svg

Electrocardiogramma

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Esculaap4.svg
Cave: notitiae huius paginae nec praescriptiones nec consilia medica sunt.
Schlaegel und eisen yellow.svg -2 Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.
Electrocardiogramma. Hic: derivatio II

Electrocardiogramma (ECG) est descriptio graphica agitationis electricae in fibrillis[1] myocardii factae,[2] quae conductris ad cutis superficiem affixis per amplificatrum electronicum impressorio vel monitorio designatur. Electrocardiographia est ratio utilis ad affectus cordis dignoscendos adhibita.

Historia[recensere | fontem recensere]

Apparatus vetus (galvanometrum chordarum) electrocardiographiae anni 1911

Anno 1844 Italus Carolus Matteucci tum primum industriam electricam in columbarum cordibus descripsit[3]. Cum Gabrielis Lippmann incertiore galvanometro tubulorum capillarium anno 1872 constructo Francogallico Étienne-Jules Marey[4] anno 1876 primum huius cursum industriae electricae etiam depingere contigit.

Ab Alexandro Muirhead, machinator artis electricae anglicus, se anno 1879 Valetudinarii Sancti Bartholomaei Londinii apud aegrotum industriam electricam cordis eius demonstravisse traditum est. Anno 1882 Francogallus Augustus Desiré Waller[5] apud canem suum Jimmy prima electrocardiographia peregit.

Anno 1895 Batavus Gulielmus Einthoven Lugduni Batavorum fundamenta electrocardiographiae iecit[6]: quarumque undarum (scilicet directionis electrici commutationum) iteratarum litteras P, Q, R, S, T assignavit et 1901 galvanometrum chordarum electrocardiographiae invenit[7].

Postquam electrocardiographia per galvanometrum chordarum plures morbos cordis describere poterat. Anno 1906 undam additam cum littera U nominavit[8]. Proterea Einthoven anno 1924 praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit.

Ab anno 1911, societas Cambridge Scientific Instruments Londinii galvanometros chordarum, ut Einthoven construxerat, fabricabatur. Taro Takemi Iaponiae anno 1937 primos apparatus electrocardiographiae portabilem,[9] tum anno 1939, apparatus vectorcardiographiae[10] excogitavit.

Electrocardiographia ab anno 1912 tres derivationes, eas hodiernas I et II et III, sciit[11]. Ex anno 1932, sex derivationes thoracales sciuntur.[12]

Anno 1942, cardiologus Emmanuel Goldberger derivationes aVR et aVL et aVF, quae his temporibus partes electrocardiographiae duodecim chordarum sunt, descripsit.[13]

Industria electrica cordis causa electrocardiographiae[recensere | fontem recensere]

Systema conductionis electricae cordis cum nodo sinuatriali (Sinus node), fasciculis internodalibus (Internodal pathways), nodo atrioventriculari (A-V node), fasciculo atrioventriculari (A-V bundle), crure dextro fasiculi atrioventricularis (Right bundle branch). Imago crurem dextrum rariorem non distractum (Left bundle branch) ostendit.
Cursus electricae industriae intra cor. Supra atria et supter ventriculos. Sinistre: cor dextrum cum valvula tricuspidali; dextre: cor sinistrum cum valvula mitrali

Cordi quattuor camerae sunt: duo atria (atrium dextrum et atrium sinistrum) et duo ventriculi (ventriculus dexter et ventriculus sinister).

Ad sanguinem ducentum utrobique primum a atriis ad ventriculos fibrae musculares atriorum deinde e corde illae ventriculorum contrahendi sunt. Hic cyclus cardiacus ex contractione atriorum ventriculorumque dein relaxatione horum consistentes perpetuo iterat. Systema conductionis electricae cordis opera ista iterata invenit.[14]

Systema conductionis electricae cordis[recensere | fontem recensere]

Ad promovendam intellegentiam electrocardiographiae has partes systematis conductionis recordari necesse sunt:

  • Nodus sinuatrialis - hortator electricus primus, in sulco terminale cordis locatus
  • Fasciculi internodales
  • Fasciculus internodalis anterior
  • Fasciculus internodalis medialis
  • Fasciculus internodalis posterior
  • Crus dextrum
  • Crus sinistrum anterius
  • Crus sinistrum posterius

Origo decursus systematis conductionis intra nodum sinuatrialem exoritur. Aequabiliter iste pausarius automatus emittit impulsus, intervallum horum velocitatem pulsus cordis sani constituit.

Electrocardiogrammae undae[recensere | fontem recensere]

Undae p, Q, R, S, T.

Hae undae in electrographia saepe videntur:

Morbi pertubationesque cordis electrocardiographia agnoscibili[recensere | fontem recensere]

  • Tachycardia
  • Bradycardia
  • Pertubationes sinuatriales
  • Pertubationes atrioventriculares
    • Morae et obsidiones atrioventriculares
      • Gradus I
      • Gradus II
      • Gradus III
  • Morae et obsidiones fasciculorum atrioventricularum
    • Obsidio fasciculi dexteri
    • Hemiobsidio fasciculi sinistri anteriori
    • Hemiobsidio fasciculi sinistri posteriori
  • Infarctus cordis
  • Pericarditis

Interpretatio electrocardiogrammarum[recensere | fontem recensere]

Electrocardiogrammae interpretatio quibusdam normis obtemperat. Primo interpretator ad cordis rhythmum spectat et ex electrocardiogramma deinde horatoris locum definit, in valetudine in nodo sinuatriali:

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Verbum neolatinum, dim., fibra parva
  2. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2435435/
  3. Carolus Matteucci (1844). Lezioni sui fenomeni fisico-chimici dei corpi viventi (Pisa, 1844)
  4. Marey EJ (1876). Des variations electriques des muscles et du couer en particulier etudies au moyen de l'electrometre de M Lippman. Compres Rendus Hebdomadaires des Seances de l'Acadamie des sciences. 82:975-977
  5. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1485094/?page=1
  6. https://books.google.de/books?id=pcPekl1Q1cAC&pg=PA4&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
  7. Einthoven W. (1901). Un nouveau galvanometre. Arch Neerl Sc Ex Nat (6): 625-633
  8. Einthoven W. (1906) Le telecardiogramme. Arch Int de Physiol 4:132-164
  9. https://www.hsph.harvard.edu/takemi/about-the-program/dr-taro-takemi/.
  10. (anglice) Vectorcardiography
  11. Einthoven W. (1912). The different forms of the human electrocardiogram and their signification. Lancet 1:853-861.
  12. Wolferth C. C., Wood F. C. (1932). The electrocardiographic diagnosis of coronary occlusion by the use of chest leads. Am J Med Sci 183:30-35.
  13. Goldberger, E (1942). The aVR, aVL, and aVF leads. A simplification of standard electrocardiography. American Heart Journal 24:378–396.
  14. Barrett K. E., Barman S. M., Boitano S., Brooks H. L. (2010). Ganong's Review of Medical Physiology, 23a editio, Mc. Graw Hill, pp. 489-505, Origin of the Heartbeat & the Electrical Activity of the Heart.

Nexus interni