Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Aemilius Adolfus de Behring primus homo qui Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae consecutus est.

Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae inde ab anno 1901 ab Alfredo Nobel inventore dynamitis[1] et manufactore Suecio institutum ex hereditate eius viri quotannis 10 Decembris, qua die Nobel anno 1896 mortuus est, hominibus qui in physiologia et medicina maximam inventionem fecerunt, tribuitur.

Praemio medicinae laureati[recensere | fontem recensere]

1901 - 1910[recensere | fontem recensere]

1911 - 1920[recensere | fontem recensere]

1921 - 1930[recensere | fontem recensere]

1931 - 1940[recensere | fontem recensere]

1941 - 1950[recensere | fontem recensere]

1951 - 1960[recensere | fontem recensere]

1961 - 1970[recensere | fontem recensere]

1971 - 1980[recensere | fontem recensere]

1981 - 1990[recensere | fontem recensere]

1991 - 2000[recensere | fontem recensere]

  • 1991 - Erwin Neher, Bert Sakmann
  • 1992 - Edmond H. Fischer, Edwin G. Krebs
  • 1993 - Richard J. Roberts, Phillip A. Sharp
  • 1994 - Alfred G. Gilman, Martin Rodbell
  • 1995 - Edward B. Lewis, Christiane Nüsslein-Volhard, Eric F. Wieschaus
  • 1996 - Peter C. Doherty, Rolf M. Zinkernagel
  • 1997 - Stanley B. Prusiner
  • 1998 - Robert F. Furchgott, Louis J. Ignarro, Ferid Murad
  • 1999 - Günter Blobel
  • 2000 - Arvid Carlsson, Paul Greengard, Eric R. Kandel

2001 - 2010[recensere | fontem recensere]

2011 - hodie[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Physiologiae et medicinae laureatos spectant.

Nota[recensere | fontem recensere]

  1. Castiglioni, Aloisius; Mariotti, Scaevola. Vocabolario della lingua latina, latino-italiano, italiano-latino. Quarta editio a Petro Georgio Parroni curata (Taurini, 2007).