Anicius Manlius Torquatus Severinus Boethius

E Vicipaedia

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boëthius (natus Romae anno circiter 480, mortuus Papiae anno 524 vel 525) erat philosophus ultimus Romanorum et primus scholasticus.

Index 1 Adulescens Vita 2 Senex Vita 2.1 Opus gravissimum 2.2 Alia 3 Notae 4 Nexus externi

[recensere] Adulescens Vita

Anicius Manlius Severinus Boethius creditur a plerisque circa 480 natus esse, anno eodem quo et Sanctus Benedictus. Boethius patricio familia ortus est, quo Christianum prope centum annos fuerat.

Boëthius Romae nobili loco natus est. Multi inter maiores suos consulatum tenuerant. Ipse pater Flavius Manlius Boethius fuit consul anno 487.

Nemo scit quo modo Boethius suus maximam doctrinam linguae Graecorum accepit, seu linguam in Athenis didicit, seu Alexandriis didicit. Quoniam dicunt senex Boethius scholae "proctor" Alexandriae circa CDLXX fuisse, adulescens aliquantum Graecorum aut suo patro aut suo propinquo doctus sit.

^{[Latinizanda:]} Propter doctrinam et rerum peritiam, Boethius operam suscipit Theodoricus Magnus, quem ei anno 506 eloquentias et honorarias litteras scriberat de suos studios. Ita Theodoricus iuvenem Boethium mandavit ut multos officios praestaret.

[recensere] Senex Vita

Boethius annum agens fere quadragesimum, anno scilicet 520, nomen magister officiorum habere creverat, dux omnium administrationis et iudiciorum. Postea suus duo filii, nomen patris eis ostendens, consul ambo factus sunt.

Boëthius ipse pro regno Ostrogothorum munere ministri functus est. A Theodorico Magno rege, quod cum Iustiniano Augusto (eo qui tum Byzantii regnabat) in Gothos coniuratus novis rebus studuisset, anno 522 comprehensus et in vincula coniectus est et anno 524, supplicio affectus est. Vixit autem satis diu ut duos filios suos videret consules anni 522.

Boëthius philosophus eam litterarum Graecarum partem quam Romanis semper exemplo esse vellet, convertere et illustrare coepit.

Tamen anno 523 Theodoricus mandavit ut Boethius in custodiam daretur, quod perfidiam comisisset, quoniam suspicionem conspirationis cum Iustinus I, quo principem Byzantii fuit. Boethius ipse suum comprehensionem propter maledicta sui invidos factus esse credidit. Quidquid veram causam esset, Boethius suum nomen et divitiae eripuisse, et se in custodiam Pavia esse cognovit, ubi proximum annum necatus est.^[1]

[recensere] Opus gravissimum

• De consolatione Philosophiae

Nihil nobilius conscripsit illis De consolatione philosophiae libris, quibus, cum in custodia esset, tractavit, quid Cynici, Stoici, Academici, Peripatetici de hac re sentirent. Maxima consolationis causa Boëthio haec esse videbatur, quod quae in hoc mundo pro bonis haberentur, vera bona non essent. Nam quod iusti saepe miseri, pravi beati essent, id Academiam secutus repudiavit, quae ut malum ipsum, ita malos homines esse posse negasset. Malevolos enim ipsos efficere, et ut quasi non essent et ut consilia sua inania redderentur, cum quicquid agerent, id sicut ceteri ad deum unum illud atque verum bonum necessario referrent. Ceterum operam dedit, ut ostenderet libertatem et fatum et providentiam inter se non repugnare. At nihil eorum, qui Christum pro deo habent, in his de consolatione libris inveniri posse admiramur. Quos qui legerit, si Boëthium Christum coluisse nesciat, multa a doctrina huius sectae abhorrere dicet.

[recensere] Alia

• Opuscula theologica (V)
• De institutione arithmetica
• De institutione musica

[recensere] Notae

[recensere] Nexus externi

• Lectio papae Benedicti XVI de Boetio et Casiodoro inter audientiam generalem die 12 Martii 2008 (Italice) et aliis sermonibus.