Sulphur

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
16 phosphorussulphurchlorum
oxygenium

S

selenium
S-TableImage.svg
Proprietates generales
Nomen, Symbolus, Numerus Atomicus sulphur, S, 16
Grex, Periodus, Glaeba 16, 3, p
Color
flavus
Pondus atomicum 32,065(5)  g·mol−1
e- per sphaeram 2, 8, 6
Proprietates physicae
Status Solidus
Densitas (circa 20°C) 2,07  g·cm−3
Densitas liquidi p.l. 1,819  g·cm−3
Punctum liquefactionis 388,36 K
(115,21 °C, 239,38 °F)
Punctum fervoris 717,8 K
(444,6 °C, 832,3 °F)
Punctum criticum 1314 K, 20,7 MPa
Calor latens fusionis 1,727 kJ·mol−1
Capacitas caloris (25 °C) 22,75 J·mol−1·K−1
Pressio vaporis
P(Pa) 1 10 100 1 k 10 k 100 k
at T(K) 375 408 449 508 591 717
Proprietates atomicae
Structura crystallina Orthorhombica
Affectus oxidationis 4,6,-2
Radius covalentiae 105±3  pm
Radius Van der Waals 180 pm
Varietas
Conductus caloris (25 °C) 0,205  W/m/K

Sulphur est elementum chemicum, non-metallum abundans et multivalens, cuius signum S et numerus atomicus 16 est. Atomi sulphuris sub condicionibus solitis moleculas cyclicas octatomicas formulae S8 formant. Sulphur elementarium est in temperatura cubiculari solidum flavum crystallinumque. Duritas Mohs sulphuris est 2,0.

Sulphur elementarium atque minerales sulfidi sulfatique in natura inveniuntur. Crystalla sulphuris a collectoribus quaeruntur propter figuras polyedricas clare coloratas. Apud antiquos sulphur ad locos fumigandos adhibebatur et cum fulmine tonitruque coniungebatur. In libro Genesis Dominus super Sodomam et Gomorram sulphur et ignem pluit.[1] Postea in pulverem pyrium adhibitum est. Anno 1777 Antonius Lavoisierius sulphur elementum, non rem compositam, esse confirmavit.

De scriptura[recensere | fontem recensere]

Saeculo primo a.C.n. coepta est mutatio, qua consonantes mutae /p, t, k/ post liquidas et nasales aspirabantur, sicut triumpus > triumphus, Cartago > Carthago, pulcer > pulcher, sepulcrum > sepulchrum, lacrima > lachrima. Quae mutatio phonologica et sociolinguistica non tamen subito ad omnia verba pertinuit, ut ex Cicerone (or. 160) cognovimus. Qui enim pulchrum se praeferre pulcro dixit, sed sepulchrum et lachrimam reiecit. Etiam sulpur > sulphur pro testimonio huius mutationis dici potest. Editores philologi formis q.s. sulpur et sulphur favere videntur. Sulfur autem posterioris Latinitatis est, quae pronuntiatio formam sulphur poscit iam vulgarem factam.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Blue Letter Bible, Genesis 19:24 (Editio Vulgata).

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad sulphurem spectant.

Roman numeral 10000 CC DD.svg