Schinus
E Vicipaedia
| Schinus | |
|---|---|
| Schinus terebinthifolius | |
| Taxinomia | |
| Regnum: | Plantae |
| (inordinata): | Angiospermae |
| (inordinata): | Eudicotyledones |
| (inordinatus): | Rosidae |
| Ordo: | Sapindales |
| Familia: | Anacardiaceae |
| Subfamilia: | Anacardioideae |
| Genus: | Schinus L.[1] |
| Species Typica | |
| Schinus molle L.[2] |
|
| Species | |
|
Vide commentarium. |
|
| Synonyma | |
|
Duvaua Kunth[1] |
|
Schinus est genus florentium arborum fruticumque altorum familiae Anacardiacearum. Singuli usitate arbores piperis (Anglice pepper trees) appellantur. Species Schinus molle[3] est fons condimenti grani piperis rosei (pink peppercorn),[4] sed gravis species invasiva extra suas habitationes naturales fieri potest. Schinus polygamus, quamquam minus notus, etiam in nonnullis regionibus aliquando inutilis videtur.
Index |
Taxinomia [recensere]
Nomen genericum ex verbo Graeco σχίνος (pro Pistacia lentisco) deducitur, cuius similis est.[5] Nomen obsoletum Schinus areira late iam notum est, praecipue in Australia (ut "arbor granorum piperis," peppercorn tree), sed haec planta nunc subspecies Schini mollis (var. areira) ab eruditis habetur.
Species selectae [recensere]
- Schinus engleri Barkley (Argentina, Brasilia, Uruguaia)
- Schinus latifolius (Gillies ex Lindl.) Engl.
- Schinus lentiscifolius Marchand
- Schinus molle L. (=S. huygan) (America Australis occidentalis)
- Schinus molle var. areira (L.) DC. (=S. areira)
- Schinus molle var. molle
- Schinus pearcei Engler (Bolivia, Tsilia, Peruvia)
- Schinus polygamus (Cav.) Cabrera (=S. dentata, S. dependens)
- Schinus terebinthifolius Raddi (Brasilia meridio-orientalis, Argentina, septentrionalis, Paraguaia)
- Schinus terebinthifolius var. acutifolius Engl.
- Schinus terebinthifolius var. pohlianus Engl.
- Schinus terebinthifolius var. raddianus Engl.
- Schinus terebinthifolius var. rhoifolius (Mart.) Engl. (=S. aroiera, S. rhoifolia)
- Schinus terebinthifolius var terebinthifolius
- Schinus venturi Barkley (Argentina, Bolivia)
- Schinus weinmanniifolius Mart. ex Engl.[6]
Species olim hic digestae [recensere]
- Cuscuta myricoides (L.) Druce (ut S. myricoides L.)
- Limonia acidissima L. (ut S. limonia L.)
- Lithraea molleoides (Vell.) Engl. (ut S. molleoides Vell.)
- Zanthoxylum fagara (L.) Sarg. (ut S. fagara L.)[6]
Notae [recensere]
- ↑ 1.0 1.1 "Genus: Schinus L.". Germplasm Resources Information Network. United States Department of Agriculture. 2009-11-23
- ↑ "Schinus L.". TROPICOS. Missouri Botanical Garden
- ↑ Seidemann, Johannes (2005). World spice plants. Springer. p. 337. ISBN 9783540222798
- ↑ Allen, Gary (2007). The Herbalist in the Kitchen. University of Illinois Press. pp. 26–27. ISBN 9780252031625
- ↑ Quattrocchi, Umberto, [http://books.google.com/books?id=zIOvJSJs-IkC CRC World Dictionary of Plant Names: Common Names, Scientific Names, Eponyms, Synonyms, and Etymology, vol. 4, R-Z (Taylor & Francis U.S., 2000),ISBN 9780849326783, p. 2405.
- ↑ 6.0 6.1 "GRIN Species Records of Schinus". Germplasm Resources Information Network. United States Department of Agriculture
| Vicimedia Communia plura habent quae ad Schinum spectant. |
| Vide Schinum apud Vicispecies. |
Nexus externi [recensere]
- "Tropical Plant Database" apud situm rain-tree.com (situm herbarum)
- "USDA PLANTS National Database" apud situm usda.gov
| Haec stipula ad biologiam spectat. Amplifica, si potes! |