Roman numeral 10000 CC DD.svg
Coordinata: 18°S 158°E / 18°S 158°E / -18; 158

Mare Curalinum

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Tabula geographica Maris Curalini (Anglice signata).

Mare Curalinum,[1][2] est mare marginale septentrionali orientalique Australiae litori obiectum. Finitur ad occidentem ab orientali Terrae Reginae litore, ergo Magnam Curalii Obicem complectens, ad orientem a Vanuatu et Nova Caledonia, et ad boreorientem ab australi Insularum Salomonis extremitate.

Tabula Insularum Maris Curalini (Anglice signata).

Mare Curalinum ad septentriones et occidentem australem Novae Guineae orientalis partem attingit, ergo Sinum Papuanum complectens. Ad australem, se Mari Tasmaniano, ad septentriones Mari Salomonis, ad orientem Oceano Pacifico immiscet. Ad occidentem, a continentali Terrae Reginae litore finitur, et ad boreoccidentem se cum Mari Arafurano per Fretum Torresianum coniungit.

Mari est clima calidum et constans, pluviis et cyclomatibus tropicis frequentibus praeditum. Multas continet insulas humiles et scopulos curalii, cum Magna Curalii Obice, maximo orbis terrarum systemate scopulorum, quod ab UNESCO anno 1981 Situm Hereditatis Mundi pronuntiatum est. Omnia proposita explorationis petrolei apud Magnam Curalii Obicem anno 1975 terminata sunt, et piscatus in multis eius regionibus cohibetur. Scopulis insulisque Maris Curalini sunt permultae aves et vita aquatica, et ergo sunt locus periegesis populo gratissimus, per civitatem et orbem terrarum.

Flora et fauna[recensere | fontem recensere]

Curalia in Scopulo Flynn prope Cairns.
Acanthaster planci in Mari Curalino.
Spirobranchus giganteus apud Poritem, genus curalii. Admiralty,? Scopulus Osprey.
Laticauda colubrina in Mari Curalino fluitat.

In Mari Curalino habitant permultae species anemonarum, poriferorum, vermium (exempli gratia Spirobranchus giganteusi in photographemate monstratus), gastropodorum, nephropidarum, astacoideorum, et brachyurorum. Rhodophyta Lithothamnion et Porolithon multos scopulos purpureos rubrosque tingunt, et Halimeda alga viridis omnem per mare invenitur.

Inter serpentes, Aipysurus duboisii maxime venenosus orbis terrarum anguis maritimus habetur.[3][4][5]

Nexus interni

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Petrus Lucusaltianus Latinophilus, Lexicon Latinum Hodiernum vel Vocabularium Latinitatis Huius Aetatis, ed. duodevicensima electronica (Lentiae ad Danuvium: Dicasterium ad Relatinizandum Orbem Terrarum, 38 [sic] Ianuarii 2018), p. 105.
  2. Etiam Mare Corallium, Mare Coralliorum, Mare Coralinum, Mare Curalii: Latinophilus 2018, p. 105. Etiam Mare Curallinum Mare Corallinum. Warning icon.svg Fons nominis Latini desideratur (addito fonte, hanc formulam remove).
  3. P. Gopalakrishnakone Sea snake toxinology (NUS Press, 1994, ISBN 9971-69-193-0), p. 98.
  4. Harold Heatwole, Sea Snakes (UNSW Press, 1999, ISBN 0-86840-776-3), p. 115.
  5. Steve Backshall, Steve Backshall's venom: poisonous animals in the natural world (New Holland Publishers, 2007, ISBN 1-84537-734-6), p. 155.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Mare Curalinum spectant.