Cereus paschalis

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Cereus Paschalis in Cathedrale Sancti Olavi positum, apud Asloam Norvegiae.

Cereus Paschalis[1] est magna candela quae ad initium vigiliorum Paschalium in ecclesiis Romanis Catholicis, Anglicanis, et Lutheranis accenditur. Iuxta praesentem ritum, novo igne accenso extra ecclesiae ianuas, cereus ipse benedicitur a presbytero et signatus numeris anni praesentis litteris Alpha et Omega, quinque granis thuris aut quinque clavis pungitur, antequam baiulatur a diacono, aut presbytero si diaconus abest, in ecclesiam obscuram. Ter statio fit, intra ianuas, in media ecclesia, et ante gradum apsidis, diacono clamante "Lumen Christi" et respondente populo "Deo gratias"; dein cereo in summa columna posito, thus offertur et diaconus ex ambone? praeconium paschale cantat.

Post evangelium lectum, cereus a columna sublatus iterum in processione baiulatur ad fontem baptismalem, ubi inter aquam benedicendam ter in eam immergitur.

Candela significat columnam flammarum quae nocte duxit Israelitas ex servitute in Aegypto trans Mare Rubrum in libertatem (Librum Exodi, capitulum 14).

Post tempus Paschale, cereus paschalis movetur ad baptisterium, ubi modo accenditur cum baptismata et obsequiae defunctorum fiant.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Warning icon.svg Fons nominis Latini desideratus (addito fonte, hanc formulam remove)

Nexus externi[recensere | fontem recensere]