Spartacus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Schlaegel und eisen yellow.svg -3 (maxdubium) Latinitas huius rei maxime dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.
Statua in museo Lutetiae Parisiorum.

Spartacus Belli Servilis dux fuit. Gladiator in Thracia ortus seditionem in Italia meridiana inter annos 73 et 71 a.C.n. suscitavit. Minuta rebellionis nota sunt in capitulo "bellorum civilium" ab Appiano Romano historico. Alter historicus Romanus locutus est de hoc servo: Eutropus autem summarium breve quarto saeculo in compendio historiae Romanae fecit.

Seditio servorum[recensere | fontem recensere]

Appianus dubie dicit Spartacum in legione meruisse, captivum factum esse et venivisse. Potest supponi eum conscriptum in auxilia, desertorem captum et gladiatorem venditum esse.

Rebellat in gladiatorum ludo qui eum tenebat Capuae et fugit in Montis Vesuvii clivos. Vicit autem legiones missas quae reprimerent seditionem attraxit non solum servos sed etiam agricolas et pastores in verum exercitum.

Romani despiciunt eius vim et solas duas legiones committunt. Aliae legiones Sertorii seditione in Hispania belloque in Mithridatum Sextum in Orienti regione occupantur.

Cum gladiator Crixus vinceretur et occideretur in primo certamine, Spartacus iussit adire in Italiam septentrionalem vicitque omnes legiones commissas in se. Inter quas una dirigebatur a consule Gellio Publicola. 300 milites Romani capti sunt coactique ad pugnam in munere gladiatorum ut mors Crixi vindicaretur.

Vidit ultima victos bello quod in morte Spartacus 71 a.C.n. facta agrum Senerchia nunc dextra ripa torrentis Sele in area quae est terminus sursum cum iis Calabritto Citra Oliveto prope pagum Quaglietta, in Altavilla Silaro, quae tum Lucania parte. In hac in praeterito decades, reperit armorum fuerunt, arma et gladii Romani aetas.

Spartacus exercitum suo servorum et pastorum et populorum iuvenium robustorum, direxit ire ad Apuliam, ut quisdam velit, ad Thraciam naviget. Tum Crassus, qui erat caput et plurimi Romanorum exercitus armatos, ab tergo adortus. Spartacus etiam propter taedium suorum voluit movere bellum Romanis. Spartacus occidit equum suum, dicens quod si adeptus foret omnium equi vellet, si amisit, non tentantur, fugere, Spartacus, misit se in primo adversum Romanum militem, et occisis, eiusmodi milites romanorum ictibus ut non corpus est inventus. Quidam pars exercitus fugit et sparsus circa montes.

Spartacus Romam adiit, consulesque iterum vicit sed destitit progredi Romam recepitque se in Italiam meridianam. Rosa Luxemburg et Carolus Liebknecht grecem socialista apud Spartacum.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Spartacum spectant.


David's face Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!