Latinitas bona

Minerva

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Vide etiam paginam discretivam: Minerva (discretiva)

Imago Minervae Herculanei reperta

Minerva (-ae, f.) (apud Tuscos Menvra appellata) est dea Romana, quae imprimis a Sabinis, Tuscis et Latinis culta est. Romae antiquitus ad Triadem Capitolinam pertinuit et patrona artium habebatur. Quid autem originalis dei proprietas fuisset, non cognosci potest, quod iam tempore vetustissimo cum Athena (Ἀθηνᾶ), dea Graeca, in parem posita est,[1] quae etiam "Pallas" appellata est. Inde et dea sapientiae, belli, et pacis colebatur.

Mythologia Graeca[recensere | fontem recensere]

  • In mythologia Graeca Minerva, dea sapientiae, medicinae, artiumque belli, est Iovis filia, postquam is deam Metem sorbuit. Cum caput magnopere sibi doleret, Iuppiter Vulcanum poposcit secure id aperire. Postea Minerva exiit, iam adulta, cum scuto, lancea, armis. Probatur alterutram virginum dearum esse, altera est Diana.
  • Una dearum est, quae pomum aureum Paridis concupiverunt, sed ab eo non accepit.
  • Athena et Neptunus contenderunt, cuius nomen novae civitati daretur, quam rex Cecrops in Attica condi iusserat. Qui rem maioris momenti fecisset, illius nomen civitati daretur. Ille flumen, illa autem olivam donavit: Athenae donum maioris momenti putatum est et eius nomen civitati impositum.

Festa Romae[recensere | fontem recensere]

Quinquatria sive Quinquatrus erant duo festa Romae ad honorem deae Minervae celebrabantur.

Quinquatrus maiores ante diem quintum Idus Martias (i.e. die 19 Martii) celebratae sunt; inde et nomen.[2] Festum usque ad diem 23 Martii extensum est.[3] Initio festum in honorem Martis fuisse videtur, quod praeter Salios etiam tribuni militum interfuerunt et ancilia purificata sunt. Postea Quinquatrus praecipue in honorem Minervae deae celebratae sunt, sive ad diem natalem celebrandum, sive templum in Aventino conditum.

Quinquatrus Minores diebus 13-15 Iunii celebrabantur. Tibicines per urbem ad templum Minvervae iter fecerunt. Tempore imperii imprimis magistri, quorum patrona erat, hoc Minervae festum celebrabat.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Franz Altheim: Minerva. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Vol. XV,2, Stuttgardiae 1932, col. 1774–1802.
  • Eva Fiesel: menvra. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Vol. XV,1, Stuttgardiae 1931, col. 931–935.
  • C. Robert Phillips, Anne Ley: Minerva. In: Der Neue Pauly (DNP). Vol. 8, Metzler, Stuttgardiae 2000, ISBN 3-476-01478-9, col. 211–216.
  • Georg Wissowa: Minerva. In: Wilhelm Heinrich Roscher (ed.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Vol. 2,2, Lipsiae 1897, col. 2982–2992 (in interrete).
  • Konrat Ziegler: Quinquatrus. In: Der Kleine Pauly (KlP). Vol. 4, Stuttgardiae 1972, col. 1306 s.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Lemma "Minerva", in: dtv-Lexikon der Antike. Vol.2: Religion-Mythologie, p.93
  2. Varro, De lingua Latina 6.14
  3. Ovidius, Fasti 3,809 ss.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Minervam spectant.