Latinitas nondum censa

Brutus (Cicero)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Brutus est dialogus, quem Cicero anno 46 a.C.n. scripsit et ubi Atticus, Brutus, Ciceroque inter se loquuntur.

A Cicerone petitum est, ut historiam eloquentiae scribat. In primis historiam eloquentiae Graecae breviter contrahit deinceps, eos cunctos enumerat, qui in civitate Romana artem sermonis illustraverunt.

Argumentum dialogi hoc est:[1]

  • Introductio
De morte Hortensi (Brut. 1-9)
Atticus et Brutus in xystum Ciceronis veniunt. Sermonem incipiunt. (10-24)
  • Eloquentia Graeca (25-51)
  • Eloquentia Romana
Origines (52-60)
Cato Maior et tempora sua (61-80)
Ser. Sulpicius Galba et tempora sua (81-102)
Tiberius et Gaius Gracchus et tempora sua (103-138)
M. Antonius (cos. 99), Lucius Licinius Crassus (cos. 95), alii eodem tempore (139-200)
Gaius Aurelius Cotta (cos. 75), Publius Sulpicius Rufus, Gaius Scribonius Curio (cos. 76), alii quos meminerunt Cicero et amici (201-233)
Quintus Hortensius Hortalus (228-232)
Oratores vivi vel nuper mortui: Caesar, Marcellus, Caelius, alii (233-300)
Laus Hortensi (300-333)

Ultimae paginae dialogi non exstant.

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Secundum Jules Martha, in introductione editionis

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Martha, Jules. Cicéron: Brutus. Lutetiae: Les Belles Lettres, 1923, re-ed. 2002. ISBN 2-251-01034-3.

Nexus externi[recensere | fontem recensere]