Signum transductus

E Vicipaedia
Jump to navigation Jump to search
Itineres ad cellulam signa dantes
Descriptio universalis et simplex signum transductus intra cellulam in mammaliis.
Cytoplasma
II
I
X
N
P
Stimuli
extracellulares
Stimuli
intercellulares
Stimuli
intracellulares
Effigies generum signorum transductuum intra cellulam I, quam stimuli extra-
cellulares (receptorium X), intracellulares (receptorium nuclearis N) et
intercellulares (de cellula proxima II) perveniunt.

Signum transductus[1] vel transductio signorum[1] intra cellulam est ratio per quam series reactionum biochemicarum ob signum chemicum sive aliter, stimulus, quod proteinum membranaceum, receptorium, attingit. Eventus cuiusque signi stimuli et extracellulare stimulus remotus et intracellulare stimulus intra murum et intercellulare stimulus proximitatis potest. Hoc stimulum recipientia proteina, receptoria, et transmembranacea (intra membrana cellularem) et nuclearia (in cytoplasmate sive nucleo cellulae) locata sunt. Structurae mutatione enzymi interni nuntius secundarius (Anglice: 2nd messenger) stimulum ad nucleum porrigit, quo regulatio genorum mutetur[2].

Cursus circa partes nodi intellegatur: stimulus externus sit nuntius primarius, receptorium transductor signi, proteinum internum effector primarium, deinde nuntius secundarius et effector secundarius.

Signum transductūs cellulae singularis functionum etetiam organorum corporisque magnum momentum habent. Ab unius organismi initiis ad formationem et conservationem et propagationem enim signum transductus, quiqui simul diversi et interconnexi sint, maximum momentum habent.

Partes signum transductus[recensere | fontem recensere]

Nuntii primarii (stimuli)[recensere | fontem recensere]

Non quivis stimulus indignus est, cui systemta signa transductibus attentionem dent, quamquam natura stimulorum et externorum et internorum diversa sit, ut molecularum, lucis, contagis, osmolaritatis, temperaturae. Semper quidem transformatio stimuli in signum biochemicum necesse est.

Transductores signi (receptoria)[recensere | fontem recensere]

Signa transductibus duo greges receptoriorum sunt: receptoria extracellulares et intracellulares. Receptoria extracellulares proteina transmembranacea, intracellulares vero receptoria solubiles quae locata circa suis sita actionis in cytoplasmate sive nucleo sunt.

Nuntii secundarii[recensere | fontem recensere]

Ad iter alium nuntium pergens, secundarium, oportet. Hic nuntius ipse generat signum proprium, quod in cytoplasmatem intrat, ibi receptoria intracellularia persequens. Igitur nuntii secundarii oratores mandatorum locis cellulae aliis transferunt. Nuntii secundarii sunt ionta (calcium), nonnulla lipida (diacyloglycerolum (DAG), ceramidum), oxidum nitricum, superoxidum, hydrogenii peroxidum, carbonii monoxidum, hydrogenii sulphidum.

Machinationes signum transductibus[recensere | fontem recensere]

Signum ad effectorem transducendi series reactionum biochemicarum necesse est, unde quorundam enzymorum quoque series in actionem asseruntur. Saepe proteini kinases phosphorylationem proteinorum perficiunt. Singulares gradus enzymatici diversis signum transductibus serviunt.

Exempla signum transductuum[recensere | fontem recensere]

Universalis et amplior signi transductus intra cellulam in mammaliis descriptio: Varia membranae externae (colore flammeo) proteina (receptoria, signi transductor, cano) signa externa (stimulus, nuntii primarii) accipiunt, eis in cellulae interiora transmittentibus. Phosphorylatione proteini kinasibus (effectores primarii), ut Pl3K, moleculae nuntiae (nuntii sequenti) recreata sunt. Per varia itinera metabolica regulationes genorum ergo reactiones cellulae perfecta sunt.

Nexus interni

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. 1.0 1.1 Warning icon.svg Fons nominis Latini desideratur (addito fonte, hanc formulam remove)
  2. Bradshaw, Ralph A.; Dennis, Edward A., eds. (2010). Handbook of Cell Signaling (2nd ed.). Amsterdam, Netherlands: Academic Press. ISBN 9780123741455 
  3. Anglice: hedgehog signaling pathway
  4. Vallée A, Lecarpentier Y, Guillevin R, Vallée JN (2017). "Aerobic Glycolysis Hypothesis Through WNT/Beta-Catenin Pathway in Exudative Age-Related Macular Degeneration". J Mol Neurosci