Flavius Saturninus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Flavius Saturninus (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus Romanus saeculi quarti exeuntis erat.

Cursus honorum[recensere | fontem recensere]

Flavius Saturninus dux militum erat, anno 350 Themistium philosophum ad aulam imperatoris duxit[1]. Anno 361, cum Iulianus imperator in amicos Constantii II successoris ageret, ab aula relgatus est[2]. Anno 373 Saturninus Comes rei militaris erat[3]. Anno 377/378 pugnis in Gothos interfuit et etiam post cladem apud Hadrianopolim acceptam vixit[4]. Anno 382 de foedere cum Gothis convenit, qui agrum acceperunt, ut pacem darent. Quo facto ab imperatore Theodosio I honoratus est. Anno 383 summum magistratum iniit una cum Flavio Merobaude. Themistius orationem[5] de consule novo habuit. Anno 396 inter iudicium Flavii Timasii magistri militum adeptus est, ut is relegaretur[6]. Anno 400 Gainas magister militum eum relegavit[7].

Religio[recensere | fontem recensere]

Saturninus Christianus erat, Gregorius Nazianzenus epistulas ad eum dedit[8].

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Themistius, or. XVI 200 a-b
  2. Ammianus Marcellinus, Res gestae, XXII 3,7; qui eum "ex cura palatii" nominat.
  3. Basilius Magnus, epist. 132
  4. Ammianus Marcellinus, op.cit., XXXI 8,13
  5. oratio XVI, vide supra
  6. Zosimus, Historia Nova, V 9,3-5
  7. Zosimus, op.cit. 5,18,7-9; Socrates Scholasticus, Historia Ecclesiae, VI 6,9
  8. Gregorius Nazianzenus, ep. 132, 181


Antecessores:
Flavius Claudius Antonius et Flavius Afranius Syagrius
Consul
383
cum
Flavio Merobaude II
Successores:
Flavius Richomeres et Flavius Clearchus