Roman numeral 10000 CC DD.svg
Mille Paginae.png

Gustavus Mahler

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Gustavus Mahler
Gustav Mahler
Gustavus Mahler
Natus 7 Iulii 1860
Kalischt Bohemiae
Obiit 18 Maii 1911
Vindobonae

Gustavus Mahler (natus iuxta Kalischt Bohemiae vicum tunc ad Imperium Austro-Hungaricum pertinentem die 7 Iulii 1860; mortuus die 18 Maii 1911) fuit Austriacus recentioris aetatis Romantici compositor et unus ex magnis sui saeculi conductoribus orchestralibus. Compositiones eius Austro-Germanicam saeculi undevicensimi recentioris memoriam et modernismum saeculi vicensimi ineuntis conectebant. Vivus inlustrem statum ut conductor certe habebat, sed sua musica populo grata late factus est solum post tempora neglegentiae, quae interdictionem eius exsecutionis in multo Europae per aetatem Nazistam comprehendebant. Post 1945, hac musicá a novis audientibus sensim inventá et celebratá, Mahler factus est unus ex frequentissime exsecutis et discis divulgatis omnium compositorum — quem statum ipse saeculo vicensimo uno iam sustinet.

Humili loco natus, Mahler potestates musicas iuvenis monstravit. Suis studiis in Conservatorio Vindobonae anno 1878 confectis, proficientem locorum ducis orchestrae seriem in theatris operaticis Europae obtinebat, quorum ultimus, anno 1897, fuit director Operae Aulae Vindobonensis (Hofoper). Decem Vindobonae annos, Mahler—qui se ab Iudaismo ad Catholicismum ut locum obtineret convertit—inimicitias oppugnationesque perpetuas ex diurnis antisemiticis sustinebat. Nihilominus, novitas artificiorum eiusque altitudo? normarum exsecutionis existimationem eius confirmaverunt ut unus ex maximis operarum conductoribus, praecipue ut interpres ludorum scaenicorum Ricardi Wagner et Wolfgangi Mozart. Media aetate breviter fuit director Operae Metropolitanae et Orchestrae Philharmonicae Novi Eboraci.

Ipsius œuvre est parvum—multum enim suae vitae, musicam componebat solum per occasionem, usitate aetate, quod maximam partem conductor erat—et constat ex generibus symphoniarum et carminum, praeter unum quartetum clavile.? Plurimae suae decem symphoniae sunt grandissima artificia, quorum nonnulla varios soloistis? et choris et amplificatis copiis orchestralibus utuntur. Haec artificia primo exsecuta saepe erant res controversae, quae tarde populo iudicibusque grata factae sunt; exceptio fuit prima Symphoniae Octavae exsecutio elata, Monaci anno 1910 confecta. Proximi Mahler successores musici fuerunt compositores Scholae Vindobonensis Alterae, notissime Arnoldus Schoenberg, Albanus Berg, et Antonius Webern. Inter compositores medii et serioris saeculi vicensimi quos Mahler auctoritas musica movebat fuerunt Demetrius Szostakowicz et Beniaminus Britten. Honoris eius vitae operumque causa, Internationale Gustavi Mahler Institutum anno 1955 constitutum est.

Novem symphonias et compluria carmina cyclica composuit. Orchestras Vindobonae et Novi Eboraci annos duxit; Wiener Staatsoper praefectus fuit. Multas suarum compositionum musicae aliorum compositorum adsimulavit, sicut Mozart, Wagner, et Bruckner.

Familia[recensere | fontem recensere]

Jihlava (Theodisce: Iglau), ubi Mahler adolevit.

Familia Mahler ex Bohemia orientali venit, et in rebus humilibus vivebat. Compositoris avia fuerat institor viaria.[1] Bohemia tum erat pars Imperii Austro-Hungarici; familia Mahler ad minoritatem? inter Bohemos pertinebat, et erat Iudaica. Ex his rebus compositor iuvenis perpetuum exilii sensum evolvebat, "semper se interponens, numquam hospitio acceptus."[2] Bernardus Mahler, institoris filius compositorisque pater, se raedarius et deinde caupo ad gradum petite bourgeoisie? elevavit.[3] Parvam domum in vico Kaliště (Theodisce: Kalischt) emit, et anno 1857 Mariam Frank, feminam anno undevicensimo suae aetatis duxit, filiam hominis qui in vico saponem manufaciebat. Promixo anno, Maria primum suorum quattuordecim liberorum peperit, Isidorem filium, qui infans mortuus est. Duos annos post, die 7 Iulii 1860, suus filius alter, Gustavus, natus est.[4]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Blaukopf, pp. 15–16.
  2. "Always an intruder, never welcomed" (Cooke, p. 7).
  3. Sadie, p. 505.
  4. Blaukopf, pp. 18–19.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Gustavus Mahler tempore eius Symphoniae Primae


David's face Haec stipula ad biographiam spectat. Amplifica, si potes!
New York Philharmonic musicae duces
New York Philharmonic sedes

Ureli Corelli Hill (1842–1847) | Theodorus Eisfeld (1848–1855) | Carolus Bergmann (1855–1876) | Leopoldus Damrosch (1876–1877) | Theodorus Thomas (1877–1891) | Antonius Seidl (1891–1898) | Aemilius Paur (1898–1902) | Gualtherius Damrosch (1902–1903) | Basilius Safonov (1906–1909) | Gustavus Mahler (1909–1911) | Iosephus Stransky (1911–1923) | Ignatius Waghalter (1924–1925) | Gulielmus Mengelberg (1924–1928) | Arthurus Toscanini (1928–1936) | Ioannes Barbirolli (1936–1941) | Arthurus Rodzinski (1943–1947) | Bruno Walter (1947–1949) | Leopoldus Stokowski (1949–1950) | Demetrius Metropulus (1950–1958) | Leonardus Bernstein (1958–1969) | Georgius Szell (1969–1970) | Petrus Boulez (1971–1977) | Zubin Mehta (1978–1991) | Curtius Masur (1991–2002) | Lorin Maazel (2002–2008) | Alanus Gilbert (ab anno 2009)