Gabriel D'Annunzio
Gabriele D'Annunzio, Latine Gabriel De Annuntio (natus Aterni, 12 Martii 1863 – mortuus in Gardone Riviera 1 Martii 1938), fuit scriptor, miles, aviator, peritus rerum civilium. De Annuntio in summis poetis virisque politicis saeculorum undevicensimi et vicensimi ducitur.
Index |
[recensere] Biographia
[recensere] Opera prima
Gabriel De Annuntio natus Aterni sive Piscariae die 12 Martii 1863, tertius filiorum quinque Francisci Pauli Rapagnettae et Aloisiae de Benedictis. Iuvenis sumpsit avunculi cognomen cum esset a matertera adoptatus. Quamquam iuvenis esset excellebat ingenii magnitudine et anno 1879 pater fecit ut Gabrielis versus uno libro, "Primo Vere" appellato, ederet. Illo tempore, hic liber habitus permagni est.
Anno 1881 Romae domicilium suum conlocavit, ubi cum Italis poetis ac hominibus politicis usus familiariter est. Romae vita Gabrielis sumptuosa immoralisque; clarus est factus libris vendendis, versibus scribendis, se in promptu ponendo. Anno 1882, duos libros, Canto novo et Terra vergine (Latine Terra virgo), scripsit, sed magnus favor in publica opinione habuit mythistoria Il Piacere (Latine Voluptas) anno 1889 editus: modus scribendi Gabrielis splendidus sublimisque, inter maxima opera aesthetismi (cum Georgii Caroli Huismani Retrorsum et Anscharii Wilde` Descriptio Doriani Grisei).
Ob aes alienum Neapoli vixit ab anno 1891 usque ad annum 1893. Hac in peregrinatione scripsit L'innocente (Innoxius), Il trionfo della morte (Mortis triumphus) et Poema paradisiaco (Carmen paradisiacum).
Anno 1897, De Annuntio locum mutavit propter amores praeclara cum actrice Eleonora Duse, suum domicilium Florentiae conlocans. Anno 1900, librum Il fuoco (Ignis) edidit, sed ob permagnum alienum aes in Franciam profugit, ubi quinque annos remansit.
[recensere] In Bello, Tarsaticae
Anno 1915, Bello Mundano Priore orto, De Annuntio pronuntiavit plurimas orationes contra Austriam, et die 24 Maii 1915 secutus est voluntariam militiam exercitus Italici. Interfuit multis rebus gestis (praecipue memorandi sunt Volatus super Vindobonam atque Derisio Buccaris) sed anno 1916 ob casum aeroplani sui caput se vulneravit et caecus altero oculo effectus est.
Post bellum, nuntius fuit magnae molestiae quia Dalmatiam factam esse Italiae partem volebat. Qua re anno 1919 Flumen (vel Tarsaticam vel Vitopolim, in Croatia) invasit parva manu "Legionariorum" atque instituit Rem Publicam Carnari (Italiane: Reggenza del Carnaro). Die 12 Novembris 1920, Vitopoli liberata, De Annuntio conventum inter Italiam et Iugoslaviam non probabit, ob quam rem exercitus Italicus post parvam pugnam fecit ut manus Legionariorum cederet loco.
[recensere] Post 1920
Post annum 1920, De Annuntio se a publicis negotiis removit et in villa in Gardone Riviera coepit vivere. Etsi Factio Fascistica eum nationalem exemplum laudabat, is numquam eam publice sustinuit quia non bonam amicitiam habebat cum Benito Mussolini. Vitam solitariam agens, mortuus est anno 1938 ob sanguinis haemorrhagiam in cerebro. Fascistica Factio Gabrieli funus publicum fecit.
[recensere] Operum index
- Primo vere (Versus, 1879)
- Canto novo (Versus, 1882)
- Terra vergine (Narratiuncula, 1882)
- Il piacere (Mythistoria, 1889)
- Giovanni Episcopo (Mythistoria, 1891)
- L'innocente (Mythistoria, 1892)
- Poema paradisiaco (Versus, 1893)
- Il trionfo della morte (Mythistoria, 1894)
- Le vergini delle rocce (Mythistoria, 1895)
- La città morta (Tragoedia, 1899)
- La Gioconda (Tragoedia, 1899)
- Il fuoco (Mythistoria, 1900)
- Francesca da Rimini (Tragoedia, 1902)
- La figlia di Iorio (Drama, 1903)
- Laudi del cielo, del mare, della terra e degli eroi (Versus, 1903-1912)
- La fiaccola sotto il moggio (Tragoedia, 1905)
- La nave (Tragoedia, 1908)
- Forse che sì forse che no (Mythistoria, 1910)
- Le martyre de Saint Sébastien (Drama, 1911)
- Contemplazione della morte (Prosae, 1912)
- Notturno (Narratio vitae suae, 1916)
- Il compagno dagli occhi senza cigli (1928)
- Le cento e cento e cento pagine del libro segreto di Gabriele D'Annunzio tentato di morire (Narratio suae vitae, 1935)
[recensere] Praeclara dicta
- Memento audere semper.
- Semper adamas.
- Hoc habeo, quodcumque dedi, quia in vita mea semper amavi.
- Vivere ardendo, numquam se conflagrare.
- In cuncto studium. Cupio tenuia sicut maxima. Numquam quiesco.
- Audere non audenda.
- Ego sum animal sumptuosum: habere mihi necesse est quod superest ut spiritus.
- Oportet vitam nostram facere ut opus arte factum. Oportet vita hominis eruditi opus suum esse. In hac re excellentia vera est.
- Habere, non haberi.
- Duco, non ducor.
- Sunt quidam mulierum vultus quos homo amans numquam commutet tota cum possessione eius corporis.
- Donec ad metam.
- Et quid volo nisi ut ardeat?
- Et ventis adversis.
- Immotus nec iners.
- Iterum rudit leo.
- Mori citius quam deserere.
- Victoria mea, non mutilatura!
- Hic manebimus optime!
- Quis contra nos?
- Ut vehementius ardeat, ut totius vincat.
- Dant vulnera formam!
- Suis viribus pollens.
[recensere] Nexus externi
 |
Vicimedia Communia plura habent quae ad Gabrielem D'Annunzio spectant. |
