Empiricismus
E Vicipaedia
Empiricismus est modus sciendi qui experientiis notis, non logico solo, utitur ut res de veritate cognoscamus. Advocatus est ab philosophis multis ex quibus duo sunt Aristoteles et Ioannes Lockius, qui crederunt in potestate rationis cum empiricismus, non contra eum.
"Aetas Illuminationis" MDC annis erat per modum empiricismi. Antea scholastici Ecclesiae Romanae crederant se posse omnia veritatis scire modo logici soli, sine rebus experientiae, et per sapientiam auctoritatis antiquorum. Multi tamen nunc cogitant scientes novos diei huius uti solo empiricismo sine ratione ut requaerant veritates mundi; credunt et alterum et alterum, logicum empiricismumque, necesse ad veritatem intellegendam esse.
Index |
[recensere] Historia
[recensere] Inceptio empiricismi philosophi
Philosophus Persicus Avicenna dixit mentem humanum tabulae rasae esse similiem, quae nuperrime nata omnino est vacua. Mundo autem cognoto mens facta est potenta de rebus universalibus rationcinari.
[recensere] Empiricismus Britannicus
Saeculis 17 et 18 saepe empricisti Britannici et rationalisti terrae continentis Europae de existenia idearum innatarum inter se disputabant. Ioannes Lockius et Georgius Berkeley et David Humius primi sunt empiricistorum Britannicorum.
Lockius respondans ad rationismum cuius defensor primus erat Renatus Cartesius (cuius autem philosophia non erat sola philosophia apud rationalistos) scribensque opus "An Essay Concerning Human Understanding" (1689) multos omnem humanium scientiam ex experientia venire (sive "scientia est a posteriori, non a priori") ponendo impulit.
