Aiax (Sophocles)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Aiax (Graece: Αἴας) est tragoedia a Sophocle anno 450 a.C.n. scripta, quae de morte narrat Aiacis Telamonis filii, herois et principis Salaminii.

Argumentum[recensere | fontem recensere]

Minerva et Ulixes vident Aiacem in contubernio. Aiax credit se necavisse Agamennonem, Menelaum, et Ulixem quia ipsi ei non dederunt arma Achillei, iam necato a Paride. Sed, re vera, necavit plures oves, nam Minerva, Ulixem servans, mentem Aiacis perturbit.

Aiax cum veritatem sciat moriri vult, quamquam nolente femina Tecmessa. Ei persuadet se nihil facturum esse, sed mentitur. Gladio Hectoris se interficit. Post mortem Aiacis, Teucer frater vult corpus sepelire. Agamemnon autem vult Aiacem punire, qui conabat duces Graecos interficere. Ulixes Agamemnonem inducit ut corpus sepeliat, dicens iustum et dignum esse mortuis bene facere.

De anno, quando fabula acta est[recensere | fontem recensere]

Nescimus anno fabulae, quem nulla hypothesis dat. Est fortasse inter primas Sophoclis fabulas, acta ante anno 440 a.C.n., ut censet Stanford[1]. Lloyd-Jones autem fabulam habet "summo artificio factam a poeta absoluto" et censet eam scriptam inter 440 et 420, eodem tempore cum Oedipode Rege.[2]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Editio fabulae p. 296
  2. Editio in illa Loeb Classical Library, p. 9, "a mature masterpiece"