Roman numeral 10000 CC DD.svg

Tyros

E Vicipaedia
(Redirectum de Tyrus)
Jump to navigation Jump to search
Wikidata-logo.svg Tyros
Res apud Vicidata repertae:
Civitas: Libanus
Locus: 33°16′0″N 35°12′0″E
Numerus incolarum: 135 204
Zona horaria: UTC+2, UTC+3

Geographia

Superficies: 4 chiliometrum quadratum

Coniunctiones urbium

Urbes gemellae: Algeria, Dezful, Malaca, Perpinianum, Tunes, Perpignan Méditerranée Métropole
Palaestra Romana

Tyros,[1] sive Tyrus (Arabice صور Ṣūr, Phoenicie: 𐤑𐤅𐤓 Ṣur, Hebraice צֹר vel צוֹר Tsôr, Graece Τύρος), est urbs Libani circiter 130 000 incolarum. Fuit insula in regione Libani quam Alexander ille Magnus coniunxit cum terra continenti faciens pontem maximum lapidibus et lignis.

Historia[recensere | fontem recensere]

Tyros est urbs antiquissima a Phoenicis condita, ex qua Dido regina, mortuo Sichaeo marito manu fratris sui, saeculo circa 12 a. Ch. ad litora Africae aufugit, ubi, cum Aeneam convenisset eiusque amore, opere Veneris eiusque filii, Cupidinis, capta esset, ab isto, qui Iove imperante ad Italicam oram urbem, unde originem captura esset Roma, conditum ivit, relicta, rogum ascendit seseque in gladium ipsius Aeneae proiciens mortua est. Quam rem Romani postea causam putabant — vel putare praetendebant — irae atque inimicitiarum Carthaginiensium, quibuscum tribus bellis decertaverunt, dum Carthaginem funditus everterunt. Per tot saecula urbi Tyro Carthaginienses ut metropoli suae honores tribuebant communibusque deis immolabant. Ipsam urbem Tyrum Romani anno 193 igni vastaverunt et anno 198 caput provinciae Syriae Phoenices fecerunt.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Nina Jidéjian, Tyre through the ages. Beryti: Dar al-Mchreq, 1969

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad Tyrum spectant.
Wikidata-logo.svg Situs geographici et historici: Locus: 33°16′0″N 35°12′0″E • GeoNames  • Большая российская энциклопедия
  • De Tyro in lexico Lewis et Short, Smith's, Harper's et Perseus
  1. Sic saepius apud scriptores antiquos, e.g. Publius Vergilius Maro, Aeneis 4.670.