Ioannes Giono

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Wikidata-logo.svg Ioannes Giono
Res apud Vicidata repertae:
Nativitas: 30 Martii 1895; Q234274
Obitus: 9 Octobris 1970, 8 Octobris 1970; Q234274
Patria: Francia
Nomen nativum: Jean Fernand Giono

Ioannes Giono (natus Manoascae in vico praefecturae Alpium Provinciae in regione Provincia et Alpibus die 30 Martii 1895; ibidem mortuus die 9 Octobris 1970) fuit scriptor et scaenicus Francicus. Multae ex eius fabulis in agris Provinciae aguntur. Eius mythistoriae, ab imaginatione vel Graecia antiqua inspiratae, statum hominis in mundo depingunt, de moralibus metaphysicisque quaestionibus tractant, atque universali gravitate imbutae sunt.

Giono amicus factus est Luciani Jacques, Andreae Gides, et Ioannis Guéhenno, pictorum Georgii Gimel et Sergii Fioro consobrini sui.

Vita[recensere | fontem recensere]

Pueritia et primum bellum mundanum[recensere | fontem recensere]

Ioannes Giono unicus filius est Ioannis-Antonii Giono (1845-1920), in Sancto Amantio[1] nati, anarchistae, sutoris, Pedemontici origine, atque Paulinae Pourcin (1857-1946), in Gesoriaco natae, cuius mater e Picardia, pater e Provincia erat. Ioannes Giono pueritiam suam in Jean le Bleu partim narravit. Pater multos exsules proscriptosque acceperit[2].

Anno 1911, Ioannis studia, aegri patre inopique familia, interrumpuntur. Tunc in argentaria, Francogallice Comptoir National d'escompte nominata, laborat. Quam possit discere sponte sua pergit ut cupidinem sciendi satiet. Anno 1915, unius e terribillimis primi belli mundani proeliis particeps est, quo anima percellitur. Proximus enim amicus pluresque sodales circa eum occiduntur. Ipse autem gasio vulneratur. Belli atrocia et saevitiam detestans, persuasus pacifista fit sicut multi alii pugnantes.

Prima scripta[recensere | fontem recensere]

Postea classicos scriptores, praecipue Vergilium, legere eum ad scribendum incitat. Amicus Lucianus Jacques eius poëmata legit, pergat hortatur, et ephemeride sua Les Cahiers de l'Artisan (Pugillares Artificis) carminum gregem Accompagnés de la flûte (Concinente tibia) titulatum publicat. Ioannis primus liber Colline (De colle) cricitis bene accipitur. Tres successivae mysthoriae etiam bene succedunt, cuius beneficio Manoascae domum Le Paraïs emit[3]. Scribere Ioannis oculis plus plusque refert, propter quod, anno 1929 clausa argentaria ubi laborabat, quamquam professionem abiicere ut se ad scribendum plene dedat consilium capit. Eodem anno Americanum praemium Brentano ob Colline, annoque 1930 praemium Northcliffe ob Regain ei decernantur. Anno 1932 eques Legionis Honoris fit.

Initiantibus annis 1930 gestae res Ioannem Giono ut in politicam implicetur impellunt. Ad communisticam "Association des écrivains et artistes révolutionnaires" (Sodalitatem scriptorum et artificum pro re nova) adhaeret sed, diffidens, cito recedit.

Aprili 1935 Que ma joie demeure (Gaudium meum maneat) publicat qui textus apud iuvenes optime iudicatur. Titulus ad Ioannis Sebastiani Bachii cantatam Iesu, gaudium meum, cuius prima pars Francogallice Jésus, que ma joie demeure (Iesu, gaudium meum maneat) nota est[4], adludit, quam per operam se uni communitati hominum praeter religionem credere enuntiare cupiebat. Praeterea Hermanni Melville Moby-Dick in linguam Francogallicam convertit deinde Pour saluer Melville (Ad salutandum Melville) publicavit.

Novi belli praemitiae mox apparent. Ioannes Giono tunc supplicia scribit Refus d'obéissance (Recusatio oboedientiae), Lettre aux paysans sur la pauvreté et la paix (Epistula ad rusticos de pauperie et pace), Précisions (Notanda) et Recherche de la pureté (Quaestio puritatis).

Secundum bellum mundanum[recensere | fontem recensere]

Bello denuntiato, ad Diniae conscriptionum locum it[5]. Attamen pacifismi causa die 14 Septembris 1939 comprehenditur. Deinde propter nolle prosequi liberatur et militari officio immunis fit.

Duas villas anno 1939 emit, unde multa cibaria ei sunt, itaque multos viatores domi accipere potest, scribante eius filia[6].


David's face Haec stipula ad scriptorem spectat. Amplifica, si potes!

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Hodierno nomine Saint-Chamas. Vide: Ubi invenitur Sanctus Amantius?(Francogallice)
  2. Sylvie Giono, Jean Giono à Manosque. Le Paraïs, la maison d’un rêveur, Belin, 2012. Collection « De l’intérieur », p. 46.
  3. Sylvie Giono, Op. cit, p. 9
  4. Vide Francogallicae Vicipaediae paginam de ea cantata (Francogallice)
  5. Sylvie Giono, Op. cit, p. 42
  6. Sylvie Giono, Op. cit, p. 48

Nexus externi[recensere | fontem recensere]