Phaedo (Plato)

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Phaedo (Graece Φαίδων) est dialogus Platonis, in quo Phaedo Elidensis, discipulus Socratis, philosopho Phliasio Echecrati de ultimo die Socratis narrat. In carcere Socrates de natura mortis et immortalitate animae cum Cebete et Simmia, philosophis Thebanis disputat. Argumenta pro immortalitate animae et contra immortalitatem exponuntur cum Theoria Formarum. Insignissimae inter haec argumenta sunt duae theoriae: theoria recordationis et theoria formarum aeternarum, quas anima participat. Tunc Socrates fatum animae post mortem exponere incipit. Post letum iudicium et poena animam opperiuntur. Hic dialogus solus est ubi Xanthippe, uxor Socratis, adest. Semel etiam breviter loquitur, sed Socrates non respondit.

Apus Marcus Tullius Cicero suo opus "Tusculanae disputationes";

  • Sed si, qualis sit animus, ipse animus nesciet, dic quaso, ne esse quidem se sciet, ne moveri quidem se? ex quo illa ratio nata est Platonis, quae a Socrate est Phaedo explicata, a me autem posita est in sexto libro de re publica: XXIII. "Qous semper movetur, aeternum est; quos autem motum adfert alicui quodeque ipsam agitur aliunde, quando finem habet motus, vivendi finem habet necesse est, solum igitur, quod se ipsum movet, quia numquam deseritur a se, numquam ne moveri quidem desinit; quin etiam ceteris quae movetur hic fons, hoc principium est movendi." (Liber primus sec 53)

Marcus Porcius Cato Uticensis etiam hunc liberam legebat ante sua mortem voluntaria a gladio.

Personae dialogi[recensere | fontem recensere]


Stipula Haec stipula ad litteras spectat. Amplifica, si potes!
stipula Haec stipula ad philosophiam spectat. Amplifica, si potes!