Lingua Lycia
E Vicipaedia
| Lingua Lycia
tr^mmili
|
||
|---|---|---|
| Taxinomia: | Linguae Indoeuropaea e familia Anatolica | |
| Status: | lingua exstincta | |
| Sigla: | 1 —, 2 —, 3 — | |
| Usus | ||
| Aevum: | saec. V - I a.C.n. | |
| Situs: | Lycia | |
| Litterae: | ||
| Scriptura: | Abecedarium Lycium | |
.png) |
||
Lingua Lycia ex inscriptionibus primi ante Christum natum millennii nota est. Quae lingua in numero linguarum Anatolicarum habetur propiorque est linguae Luviae. Lycii ipsi linguam tr^mmili appellabant.
Nomina Lycia e quattuor declinationibus sunt (a - i - e - u), quae per quinque casus declinantur (nominativum, genetivum, dativum, accusativum, ablativum). Linguam Lyciam in abecedario proprio scriptam videmus, quod a litteris Graecis derivatum est. Exstant octo vocales (a - e - i - ^m - ^n - u - â - ê) et viginti una consonantes (b, β, g, d, θ, k, q, p, κ, t, τ, χ, w, z, j, m, n, r, s, h, l) quarum pronuntiatio quidem incerta est. In sententiis obiectum (directum) primum locum tenere solet, praedicatum medium, subiectum postremum.
Fontes [recensere]
- Wolfgangi Jenninges Mystagogus Lycius, sive de historia linguaque Lyciorumlibri apud users.skynet.be
