Homeridae

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Homeridae, id est "progenies Homeri", nomen est collegii qui patronum suum originemque vindicavit esse Homerum poetam epicum Graecum. De collegio Homeridarum testant scriptores Graeci saeculorum 6, 5, 4 a.C.n.

Testimonium antiquissimum de Homeridis poeta Pindarus offert: "quomodo Homeridae, verborum consutorum cantores, a Iove initium faciunt ...".[1] Postea Isocrates: "nonnulli Homeridarum narrant Helenam Homero dormienti visam iussit eum de bello Troiano cantare".[2] Interdum Plato Re publica, Ione, Phaedro Homeridas laudat.[3] Platonici solent nomen Homeridarum false interpretare ut "Homeri admiratores".[4]

Ex scholiis in Pindari carminibus liquet Homeridas antiquissimos re vera progeniem Homeri esse, postremos autem rhapsodos qui poemata Homeri cantabant. Nonnulli eorum nova poemata dictabant Homeroque adscribebant, inter quos Cynaethus Chius Hymnum Homericum ad Apollonem, isque primus poemata Homeri Syracusas dictavit annis 504/501 a.C.n.[5]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Pindari Carmina Nemeana 2.
  2. Isocratis Laudatio Helenae 28.
  3. Platonis Res publica 599d, Ion 530d, Phaedrus 252b.
  4. Dalby (2006) p. 170.
  5. Scholia in Pindari carmina Nemeana 2.1; Thucydidis Historiae 3.104.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

  • Walter Burkert, "Kynaithos, Polycrates and the Homeric Hymn to Apollo" in Arktouros: Hellenic studies presented to B. M. W. Knox ed. G. W. Bowersock, W. Burkert, M. C. J. Putnam (Berlin: De Gruyter, 1979) pp. 53-62.
  • Andrew Dalby, Rediscovering Homer (New York, London: Norton, 2006. ISBN 0-393-05788-7) pp. 167-175
  • Barbara Graziosi, Inventing Homer: the early reception of epic (Cambridge: Cambridge University Press, 2002. ISBN 0-521-80966-5)