Res publica (Plato)

Res publica (Graece Πολιτεία) liber philosophicus a Platone circa annum 360 a.C.n. scriptus est; de iustitia tractat, qui societatem iustam describens conantur quoque hominem iustum describere in more dialecticae. Et regnum philosophi ut optima forma administrationis putavit.

Liber influxum davit ad opum "Politica" Aristotelis et opum Zononis Citiei

Forma operis

Dialogus Socraticus Rei publicae Piraei, in portu Athenarum, positus est inter hos locutores:

• Socrates persona praecipua
• Cephalus, senex qui praefatione adest.
• Thrasymachus, sophista Chalcedonis.
• Glaucon, filius Aristonis.
• Adeimantus, filius Aristonis.
• Polemarchus, filius Cephali.
• Clitophon, filius Aristonymi.
• Charmantides, (mutus).
• Lysias, filius Cephali (mutus).
• Euthydemus, filius Cephali (mutus).
• Niceratus, filius Niciae (mutus).

Bertrandus Russell divisit opus in partes tres:

1. Liber I-V: "Utopia" quae societas perfecta describit ut iustitiam definiat;
2. Liber VI-VII: philosophis optimis talis societatis visis, Plato hic quid est philosophus definire conatur;
3. Liber VIII-X: nonnullas formas administrationis disceptat bona malaque earum.

Nucleus partis secundae disceptatum est allegoria antri ac Theoria Formarum. Tertia, qui quoque educationem interest, arte est connexa dialogum "Leges".