Gurges ater

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Conspectus simulata in gurgitem atrum (media parte) pro Magna Nube Magellanica. Observa effectum lentis gravitationis, qui duo amplificatos sed praviores Nubis conspectus. Trans superiorem partem, discus Viae Lacteae in arcum detorquetur.

Gurges ater[1] aut foramen nigrum[2] est regio spatii quattuor dimensionum (Anglice spacetime) ex quo nihil, ne lux quidem, effugere potest.[3] Doctrina relativitatis generalis praedicit quamlibet massam satis compactam spatium quattuor dimensionum deformare ut gurgitem atrum formet. Circa gurgitem atrum est superficies a mathematica definita et horizon eventuum? (Anglice event horizon) appellata, quae "punctum nullius reditus" designat. Ater appellatur quia omnem lucem absorbet quae hunc horizontem attingit, nihil repercutiens, admodum sicut corpus atrum in thermodynamica.[4] Mechanica quantica praedicit gurges atros emittere radiationem sicut corpus atrum cui est temperatura finita. Haec temperatura est inverso proportionalis? massae gurgitis atri, quod difficile facit ut haec radiatio pro gurgitibus atris massae stellaris vel maioris observetur.

Res quarum campus gravitationis est nimis fortis pro effugio lucis primum saeculo duodevicensimo ab Ioanne Michell et Petro Simon Laplace consideratae sunt. Prima relativitatis generalis solutio hodierna quae gurgitem atrum designare potest a Carolo Schwarzschild anno 1916 inventa est, sed eius interpretatio ut regio spatii ex qua nihil effugere potest quattuor decennia addita ab eruditis nondum recepta est quin ut res mira mathematica. Per decennium 197, opus theoreticum probavit gurgites atros esse genericam relativitatis generalis praedictionem. Inventum stellarum neutronum exspectationem in rebus compactis et in gravitatione conlapsis ut realitas astrophysica excitavit.

Gurgites atri massae stellaris fieri exspectantur cum stellae solidissimae, eorum circulo vitali exeunte, in se conlabuntur. Quidam gurges ater natus a massa ex circumiectu absorpta continenter crescere potest. Gurgites atri supermassivi, ab aliis stellis absorbendis seque cum aliis gurgitibus atris miscendis, res millionum massarum solarium fieri possunt. Est inter eruditos consensus quod gurgites atri supermassivi in mediis plurimorum galaxiarum exsistunt. Praesertim sunt indicia bona gurgitum atrorum plus quam 4 millionum massarum solarium in Via Lactea, media galaxia nostra.

Quomodo genitus sit[recensere | fontem recensere]

Cum in stellis elementorum leviorum (id est levius quam plumbum) satis quantitas non iam inveniatur, ea instabilis fit. Brevi lucidior splendet ut stella nova vel etiam supernova appelletur. Postea reliquiae collabuntur. Si stellae massa plus quam sesqualterum (exacte 1.4) Solis massae est, stella neutronica, si plus quam triplex (exacte 3.2) Solis massae, gurges ater gignitur. Id corpus stellae ita vocatur cum gravitatione tanta affectum sit ut ne lux quidem ex eo effugere possit.

De re ipsa[recensere | fontem recensere]

Machinata gurgitis atri imago. Gurges decemplicem molem solis continet et a distantia 600 km videtur. In his loco acceleratio 400 000 000 g necesse est, ut distantia non deficiat.

Gravitationis causa in vicinitate gurgitis atri etiam spatium quattuor dimensionum (id est trium regionum et temporis) valde incurvatur. Inde multa mira efficiuntur. Tempus ipsum, exempli gratia rei in gurgitem atrum cadenti, non idem est atque spectatori externo. Ita fit ut nulla res intra radium Schwarzschildianum spectari possit omnesque res in gurgitem cadentes ad eum radium numquam pervenire videantur. Elementa in gurgitem cadentia tam cito circum eum revolvere solent ut orbem accretionis lucidissimum efficiant.

De gurgitibus ingentibus[recensere | fontem recensere]

Non numquam duo aut plures gurgites atri coeunt ut maior gurges fiat. Imprimis mediis in galaxiis maximi gurgites atri siti sunt; in Via lactea nostra ille gurges ater fons radiorum roentgeniorum Sagittarii A esse putatur. Non numquam et isti gurgites atri maximi orbe accretionis lucidissimo cinguntur. Etiam quasaria, fontes radiorum quasistellares, tales orbes accretionis esse putantur.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Notae[recensere | fontem recensere]

  1. Warning icon.svg Fons nominis Latini desideratus (addito fonte, hanc formulam remove)
  2. Ebbe Vilborg, Norstedts svensk-latinska ordbok, editio secunda, 2009.
  3. Wald 1984
  4. P. C. W. Davies (1978), Thermodynamics of Black Holes, Reports on Progress in Physics 41(8): 1313–1355. doi 10.1088/0034-4885/41/8/004. bibcode = 1978RPPh...41.1313D.

Bibliographia[recensere | fontem recensere]

Opera popularia[recensere | fontem recensere]

Libri scholastici et monographa[recensere | fontem recensere]

Commentarii tractati[recensere | fontem recensere]

  • Detweiler, S. (1981). "Resource letter BH-1: Black holes". American Journal of Physics 49 (5, pp): 394–400 

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Verba
Pelliculae

Mille Paginae.png


Roman numeral 10000 CC DD.svg