Autocurrus armatus

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Autocurrus armatus C1 Ariete.
Autocurrus armatus M1 Abrams iaculatur.

Autocurrus armatus,[1] currus armatus,[2] covinus (ignivomus),[3] covinus (automatarius),[3] vel essedum loricatum,[3] est vehiculum militare quod catenis vehitur, cannonibus compluribus provisum. Consistit in alveo et turri. Turris, in qua canno principalis est, torquetur.

Tres vel quattuor homines in autocurru armato vehuntur: gubernator, qui in alveo sedet, commandarius, iaculator, et onerator, si autocurrui armato nullum systema onerandi automaticum est.

Autocurribus armatis hodiernis sunt mobilitas optima, vis maxima, et computatra navigandi, quae etiam satellitum adiuvantur.

Historia[recensere | fontem recensere]

Inter Primum Bellum Mundanum autocurrus armatus inventus est. Die 8 Augusti 1918 autocurrus armati Francorum apud Samarobrivam acies Germanorum perrumperunt. Hoc factum postea initium cladis Germaniae videbatur.

Vide etiam[recensere | fontem recensere]

Nexus externi[recensere | fontem recensere]

Commons-logo.svg Vicimedia Communia plura habent quae ad autocurrus armatos spectant.

Notae[recensere | fontem recensere]

Unam legis e paginis de
vehiculis
disserentibus

1885Benz.jpg
Vide etiam
Ars ingeniaria · Vectura
  1. Traupman, Iohannes. [2003]. Colloquia Latine Exercito Orali, editio tertia (Anglice: Conversational Latin for Oral Proficiency, Third Edition.). pp {{{1}}}. Vauconda, IL: Editores Bolchazy-Carducci. ISBN 086516438X.
  2. Warning icon.svg Fons nominis Latini desideratus (addito fonte, hanc formulam remove).
  3. 3.0 3.1 3.2 Ebbe Vilborg. Norstedts svensk-latinska ordbok. Editio secunda anni 2009.

Mille Paginae.png

Roman numeral 10000 CC DD.svg