Anagramma

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere

Anagramma (-atis, n.) est verbum vel sententia vel solummodo collectio litterarum ex quibus nova verba aut sententiae fiunt si ordo litterarum permutatur.

Exempla simplicia[recensere | fontem recensere]

  • ROMA ↔ AMOR
  • VESTITUR ↔ VIRTUTES

Exempla difficiliora[recensere | fontem recensere]

Galilaeus Galilaei sic annuntiavit quod Veneris modos invenit: Haec immatura a me iam frustra leguntur oyCynthiae figuras aemulatur Mater Amorum, et Christianus Hugenius sic annuntiavit quod anulos Saturni invenit: aaaaaaa ccccc d eeeee g iiiiiii llll mm nnnnnnnnn oooo pp q rr s ttt uuuuuAnulo cingitur, tenui plano, nusquam cohaerente, ad eclipticam inclinato. Ut primo litterae sensum non habeant, tamen a litterarum peritis pro anagrammate habetur. Etiam Robertus Hooke sic publicavit legem de elasticitate: ceiiinosssttuuut vis, sic tensio.

Harrius Potter[recensere | fontem recensere]

In libro de Harrio Potter et Camera Secretorum Anglice scripto hoc anagramma invenitur: Tom Marvolo RiddleI am Lord Voldemort (Dominus Voldermort sum.)

Si hunc librum in alias linguas convertis cavendum ergo est ne anagramma praeservetur.

Origo anagrammatis[recensere | fontem recensere]

Pater anagrammatis esse putatur Lycophron Chalcidicus, poeta Graecus, qui Ptolemaeo II, regi Aegypti, blanditus est anagrammate ΑΠΟ ΜΕΛΙΤΟΣ ('ex melle') ex nomininis forma ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ ('Ptolemaeus') facto. it om lti mul mu ta; mo ne nia nov

Vide etiam[recensere | fontem recensere]